Storthoop

Een klinkende overwinning, zo kun je de verkiezing van Barack Obama wel noemen. Bij mensen van mijn leeftijd gaan de gedachten terug naar John Kennedy die met de hakken over de sloot Richard Nixon versloeg. Kennedy, omdat Obama eenzelfde soort boodschap heeft: hoop.

Hoop zal hem kenmerken, vermoed ik. Vol hoop, van zichzelf, heeft hij zich naar boven geworsteld in een samenleving die hem als halfbloed bepaald niet altijd goed gezind was. Een samenleving waarin hele volksstammen het woord “nigger” dagelijks over de lippen komt. Uitgerekend zijn eigen partij, de Democratische, omvat een fors racistisch element. Barack heeft zijn eigen hoop gecreëerd en gewonnen. Nu hij eenmaal president-elect is, barsten de feesten los die voortkomen uit een gevoel van bevrijding na acht jaar wanhoop. Ja Bush is de president van de wanhoop, of misschien wel de storthoop. Hij heeft zoveel wanhoop om zich heen verzameld dat hij óók de schuld heeft gekegen van dingen waaraan hij niets kon doen. Zo zijn wij mensen. Wij zoeken hoop en wanhoop vooral in een ander.

Zo niet Barack. Hij zocht de hoop in zichzelf en gaf daarmee het goede voorbeeld. Obama kan ons niet allemaal tegelijk uit de put trekken en een beter leven geven. Het is geen cadeautje van een man die de loodzware kar van de wereld in zijn eentje weer op de weg zet. Dat zou slavenarbeid zijn en daartoe voelt Barack zich na al die eeuwen niet meer geroepen. Nee, wie hoop wil behouden, moet er zelf aan werken. In de praktijk blijkt dat meestal moeilijk te zijn. Na Kennedy gingen we met bloemen in het haar lopen en in derdehands Volkswagenbusjes rondrijden en, o ja, veel gitaar spelen om iedereen te laten weten hoe slecht de anderen waren. Dat allemaal om de wereld te verbeteren en ook dat is niet gelukt. 

Want hoe gaat dat meestal. Eerst is er de hoop door een charismatische leider maar die brengt na verloop vantijd ook teleurstellingen. Teleurstellingen doordat niet iedereen van dezelfde hoop is doordrongen en zo glijdt de hoopgevende leider ondanks zichzelf onvermijdelijk naar beneden totdat hij van zijn voetstuk valt.

Een tijdlang koesteren we ons met de gedachte dat de wereld goed voor ons is, met een hoopgevende leider aan het hoofd en vol vertrouwen in de toekomst Het gaat goed met ons omdat we op een positieve manier op weg zijn totdat de grenzen zijn bereikt en de teleurstellingen komen. Dan gaan we compensatie zoeken. Niet langer voorwaarts maar dobberen op de resultaten van het verleden. Beleggen in overmaat, ons een obesitas consumeren, breedbeeld tv’s en kokendwater kranen enzo. We koesteren ons met de gedachte dat we toch een mooie wereld hebben gecreëerd. Ja, zelfs gooien we zo nu en dan wat van onze verworvenheden over de schutting om ook de arme sukkels in de wereld mee te laten genieten.

Maar die sukkels zitten niet te wachten op aalmoezen maar op waardering en daar beginnen we niet aan want sukkels blijven sukkels, zo menen wij. En als ze geen sukkel meer willen zijn, dan moeten ze de daaraan iets veranderen. We zullen hen daarbij zoveel mogelijk tegenwerken. En lukt de ontsukkeling niet, dan is dat het beste bewijs dat ze sukkels zijn, zo menen wij.

Dan gaat het niet meer beter in de wereld en teren we alleen nog maar om onze zelfvoldaanheid tot …. op een goede dag iemand ons wakker schudt door met twee vliegtuigen in een paar wolkenkrabbers naarbinnen te vliegen. Dan is er een nieuw begin van de wanhoop en die leidt tot storthoop en we denken tot niets meer in staat te zijn. Maar op een goede dag komt er iemand die hoop geeft…

Het zou toch mooi zijn als iedereen tot in lengte van dagen zó op eigen kracht kon vertrouwen als Barack Obama heeft voorgedaan. Misschien komt die draaikolk tussen hoop en vrees dan ooit eens tot stilstand.

Tot Sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.ad.nl/denhaag/stad/2748164/Kurhaus_juicht_Yes_we_can.html

www.nl.youtube.com/watch?v=MXHy0qTrW7I&feature=related

www.annojo.nl/?p=218 

www.sairaramira.wordpress.com

www.kajman,wordpress.com

www.oplossingsgerichtmanagement.nl/leidinggeven/voordat-hij-yes-we-can-zei

www.robbertbaruch.nl/?e=835

 

 

 

Oranjegekte (2)

mannetjesleeu

Eind vorige week vroeg iemand zich af of zij rijk was, wat geld betreft dan. Het bleek een moeilijk vraag te zijn ook al gaat het de desbetreffende mevrouw erg voor de wind en heeft zij zelfs enkele commissariaten. Maar ja, daarvan word je niet zo maar “rijk”.  Wat is “rijk”?  Op de fiets naar huis terug heb ik daar nog eens over nagedacht en misschien heb ik een aardige: qua geld ben je rijk als je zo’n groot vermogen hebt dat je zonder te werken een leven kunt leiden zoals je dat altijd hebt willen doen. Het is een mond vol maar het enige waaraan ik dan ook rijk ben, is aan woorden.

Stel, je hebt vijftig miljard euro “op de bank” maar je hebt nog steeds het gevoel dat je heel hard moet werken om nog meer te verdienen. Dan ben je financieel gezien niet rijk, en geestelijk ben je in zo’n geval zelfs uitgesproken tot de bedelstaf veroordeeld.

Over het algemeen beschouwen wij onze beroepsvoetballers ook als “rijk” Zij weten in een paar jaar tijd een vermogen te verzamelen waarvan je heel comfortabel zou kunnen leven. Maar wat doen ze? Ze ballen maar door…ook al kun je de verveling daarbij op hun gezichten aflezen. En natuurlijk, ze hebben gelijk, het is ook uitermate saai om je levenlang achter een balletje aan te rennen dat eigenlijk iemand anders wil hebben. Als je zoveel geld hebt, ga je natuurlijk ook denken: “Kan het mij schelen? Geef die ander de bal als hij het ding zo graag wil hebben.” Die verveling is ook te horen aan de toonaarden waarin zij hun verslag voor de microfoon doen. Winnen of verliezen, het klinkt altijd allemaal even naargeestig. Alsof er niks aan is. Volgens mij hebben de “supporters” die in de binnenstad de boel kort en klein slaan er meer plezier.  Wie ook plezier hebben, dat zijn de supporters thuis die afhankelijk van het succes van hun halfgoden op een toeter blazen of niet. Of de club nu ten onder gaat of niet, toeter raken ze sowieso en dat is altijd leuk. Nou ja, drie weken lang…op den duur drink je zo’n biertje alleen nog maar uit verveling, lijkt mij.

Al met al verandert heel Nederland als het EK zijn sporen over Europa trekt en dat doet mij denken aan een ander onderwerp dat ik eind vorige week hoorde aansnijden: de maakbaarheid van de samenleving. Ja zeker, de FIFA en de KNVB zijn in staat de samenleving, tijdelijk, te maken. Hoe het ook zij, ik heb begrepen dat ik nooit een goede PvdA-mens kan worden. Ik geloof namelijk niet in de maakbaarheid van de samenleving. PvdA-ers geloven er ondanks alle mislukkingen nog wel in.

Waarom geloof ik er niet in? Omdat het “maken van de samenleving” zoveel tijd kost dat de wensen en behoeften van mensen in de loop van de tijd volledig veranderen. Tegen de tijd “dat je er bent” willen de mensen weer een heel andere samenleving en zo blijf je steeds achter de zaken aanhollen met je hele timmermanswinkel. Je kunt het ook sneller proberen maar dat leidt tot drama’s zoals de Sovjet-Unie en Cambodja hebben laten zien. En nu gaan ze het weer in Nepal proberen.

Ik geloof wel in de maakbaarheid van de mens, van de individu. Als je de goede methoden toepast, kun je individuen opvoeden tot sociale, ruimhartige wezens. Die opvoeding is wel nodig want van zichzelf is de individu egoïstisch en narrig.  Die opvoeding moet voor een groot deel thuis gebeuren maar ook op school. Dat heet vorming, iets wat we bijna vergeten zijn. De school leidt niet alleen op voor een arbeidzaam leven maar ook voor een betere samenleving, voor goede individuen die meestal het gevoel hebben dat ze goed in hun vel zitten. Wie goed in z’n vel zit, heeft ruimte voor behoeften en wensen van een ander.

Als onze heren en dames politici er nu eens voor zouden zorgen dat mensen de kans krijgen het beste in zichzelf te ontwikkelen, dan zouden we al een eind op weg zijn. Zelfontplooiing zonder voortdurend afgunstig te kijken naar de ontwikkelingen van een ander, dat is maakbaar. En wie de individuen maakt, maakt uiteindelijk ook de samenleving.

Ik zie het thuis aan mijn twee katers, een rode en een zwarte. Waarom die “rode” trouwens “rood” wordt genoemd is mij een raadsel want de kleur van zijn vacht is meer “oranje”. Dat is reden genoeg voor ons om hem gedurende het EK ook wel “supporter” te noemen. Hoe dan ook, onze “rooie” vindt zichzelf geweldig en loopt zo nu en dan opzettelijk naar de overloop om eens even lekker bronstig te brullen. Daar klinkt het beter en hoort hij ook pas goed hoe geweldig hij eigenlijk wel is. Typisch supportersgedrag, zou ik zeggen. Hij zit goed in zijn vel en is de baas in huis.

De zwarte is meer timide, schrikt gauw en leidt aan vachtuitval, wat volgens de dierenarts een teken van stress is. Van tijd tot tijd probeert hij de baas te worden in huis maar dat lukt niet al te best. Hij loopt dan ook geen victorie te kraaien zoals onze “rooie”. Wat hij wel doet is “sproeien” uit puur sjagrijn. Ja zeker, hij is al jaren geleden “geholpen” maar zijn geurvlaggen zet hij altijd nog met veel enthousiasme uit, vooral om onze “rooie” dwars te zitten. Dat bedoel ik nou. Voor beide katers zou het beter zijn geweest als onze kleine zwarte bengel van meet af aan zijn eigen positieve punten had leren kennen. Vanuit die zelfverzekerde positie had hij de kwaliteiten van onze “rooie” beter leren waarderen. Dan was die negatieve aandachtzoekerij met sproeien nergens voor nodig geweest.

En nu we het er toch over hebben: dat “helpen” van katers kun je heel goed vergelijken met het :”maken” van de samenleving. Tegen beter weten in probeer je iets af te dwingen dat uiteindelijk alleen maar tot onverwachte nadelige effecten leidt. We zouden meer moeten leren van onze katers. Bij de FIFA en de KNVB zijn ze al lang zo ver maar ja, als je alleen al zo’n Kessler ziet en hoort dan weet je dat hij het geestelijke niveau van een bronstige kater heeft. Volg zijn voorbeeld. Je houdt de mensen een paar weken lang volslagen zinloze bezigheden voor en de hele wereld verandert. Laat rood (de PvdA) vooral Oranje steunen. Samen staan we sterk, Hup Holland Hup.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

PS: En eerlijk gezegd hoop ik dat “we” vanavond van de vijand, Italië, winnen. Een volk dat Berlusconi tot premier maakt, verdient geen bekers.

O, en ja, een oplettende en bellende lezer maakt mij er zojuist op attent dat katers  “krols” zijn en niet “bronstig”. Tja, het is maar dat ik het weet. Ik zal maar zeggen: “Liever Groslch dan krolsch, deze dagen)

Service

www.natuurfoto.com/grotekatten/p5.htm

www.vic2cape.skynetblogs.be/post/1248247/mannetjesleeuw 

www.dovegofresh.nl

www.ookzogevoelig.nl/hsk_goedInJeVel.html

www.vegatopia.com/forum/index.php?board=1;action=display;threadid=8290

www.peterspagina.blogspot.com

www.bloggen.be/demaakbaremens/reageer.php?postID

www.cinner.com/2005/10/31/werk-en-leuk

/