Rusland (7) als toerist

I’m from Holland, where the fuck you’re from?” Het was één van de hoogstaande stukken ” muziek” die de Russische DJ tijdens het huwelijk van mijn zoon bij tijd en wijle draaide. De Russen stoorden zich er niet aan maar wij verbaasden ons er wel over. Misschien had hij gelijk. Je moet verschil maken tussen Nederland en Rusland. Hoezo? Mij viel op dat in de toeristenfolder van St. Petersburg de toeristen worden gewaarschuwd tegen het bandietistische  optreden van de politie. “Zij is er te allen tijde op uit om u te beboeten”, stond er letterlijk. Blijf er dus bij uit de buurt. Niet “meer blauw op straat” maar “blijf weg bij het grijs”, zou je kunnen zeggen. Zoiets heb ik nog nooit in een VVV-brochure zien staan maar vanaf dat moment stond de Petersburgse agent bij ons gezelschap bekend als “Mafkees”. We besloten elk zebrapad keurig te gebruiken, alleen bij groen over te steken en nooit op de rijbaan te lopen. Als echte Nederlanders hebben we dat niet langer dan één dag volgehouden. What the fuck!

Aan de andere kant is het verschil ook weer niet zó groot. De club van Nederlandser expats in de stad, echt ze zijn er, heet “Dutch Drinking Comittee”.  ‘Tja, dan lullie nie meer’. Bovendien houden Russen en Nederlanders veel van een boottochtje door de gemeentelijke wateren. Dat is ook in St. Petersburg heel goed mogelijk en op de tweede dag van ons verblijf in de stad besluiten we dat maar eens te doen.

De boot vaart in een heel hebbelijk tempo door het kanaal maar de gids spreekt uitsluitend Russisch. Nu kan ons dat niet veel schelen omdat we zelden of nooit naar het geleuter van gidsen luisteren. Het is meestal te vervelend om aan te horen. We kijken en nemen waar. Daar heb je meer aan. Vanwege het niet zo heel goede weer krijgen we een deken toebedeeld zodat we ook bij wat lagere temperatuur toch op het buitendek kunnen blijven. Daar was een Mafkees nooit op gekomen, denk ik.

De boot vaart ook met een grote zwaai de Neva op en daar speuren mijn ogen de rivier af naar de kruiser de Aurora. Vanaf dat schip werden in 1917 zo ongeveer de startschoten van de revolutie gegeven. 33 jaar geleden lag het curieus vormgegeven ding nog nabij het winterpaleis. Ook nu hoor ik dat de gids erover spreekt, het is één van de weinige woorden die ik versta maar van de kruiser is niets te zien. De vorm van de Aurora is zo kenmerkend omdat het lichaam van het schip haast omgekeerd is. Het is aan de onderkant breder dan aan de bovenkant, een architectonisch kunststukje voor oorlogsschepen uit het begin van de vorige eeuw. Hoe dan ook, het schip is er niet. Misschien moest het wijken voor de modernere, met raketsystemen uitgeruste schepen die zijn binnengevaren voor de vlootschouw van de 27e. 

De boot vaart verder en passeert onder meer een onderzeeër en een werf die met behulp van de Nederlanders ooit is opgericht. het ding oogt vervallen maar wordt nu weer helemaal opgekalefaterd. De kalefateraars zijn in St. Petersburg hard aan het werk want er is veel moois dat de communistische lomperikken hebben laten verslonzen en…Poetin komt uit deze stad. Hij heeft een flinke bijdrage uit de staatskas gedaan. Zo gaan die dingen. St. Petersburg wordt de prachtwijk van Poetin.

De tocht duurt lang maar laat wel veel gezichten van de stad zien. Als sluitstuk van de dag brengen we een bezoek aan de Peter Paulsvesting. Die hebben we 33 jaar gelede ook gezien maar wat een verschil! De vesting is vrijwel volledig gerestaureerd. Als eerste is er natuurlijk de kathedraal die een wat doodse sfeer ademt doordat er een hele reeks dode tsaren en grootvorsten ligt opgebaard. Dan is er de munt en het historisch museum. Mooie reproducties van huizen en schepen en even wanen we ons zelfs op het dek van een zeventiende eeuws schip.

Het was mooi. Aan het einde van de middag worstel ik me nog een eindje naar een slijterij die deel uitmaakt van een ondergronds winkelcentrum. Ik “score” er een halve liter Johnnie Walker die ons die avond in slaap moet helpen. Ik mijmer nog even over het lange wachten voor het loket in het museum omdat er egwoon niemand was om kaartjes te verkopen terwijl het pijltje in de hal met het woordje tickets toch echt die kans op wees. I’m from Holland… Het is genoeg en tijd voor een nachtmutsje. St. Petersburg, zij die slapen gaan, groeten u! En wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

 

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.rusland.nl

www.russiatoday.com

www.russiatravel.nl

www.soviethistory.org/index.php?action=L2&SubjectID=1917october&Year=1917

www.mieks.info/reisverhalen/Sint-Petersburg/Sint-Petersburg-peterenpaul.html

www.saint-petersburg.com/virtual-tour/cruiser-aurora.asp

www.dag.nl/marine’

www.rossia.wordpress.com

 

 

Advertenties

Rusland (5) en zijn zwerfhonden

Dit keer geen trein maar een bus. Een bus waar het moegefeeste publiek zich naartoe sleept met koffers op wieltjes over een, ja grappig, pad van grind. Het rolt wel maar niet de goede kant op. Halverwege is het graf van een gesneuvelde soldaat. Rusland is ermee bezaaid. Vriend Stalin heeft 25 miljoen slachtoffers in zijn eigen land op zijn geweten. Hitler zou daar zijn vingers bij aflikken.

De bus ziet er niet slecht uit maar met de weg is het anders gesteld. Het hobbelt een beetje tijdens het rijden maar al van jongsafaan heb ik daar geen moeite mee. Zo voel je tenminste dat je rijdt. Bos, bos, bos, ondertussen hoor ik dat we eigenlijk helemaal geen feest hadden mogen vieren in het vakantieoord aan de kust. Het ligt binnen een restricted area vanwege de nabijzijnde kernreactor, Sosnovy Bor. Alleen bewoners van het gebied zelf mogen er komen. Het maakt niet uit want voor ons zit het feest erop.

We hebben besloten nog twee dagen in St. Petersburg door te brengen want dat ligt vliegtechnisch wat handiger en het is leuk. Tenminste, dat lijkt ons zo. Wat we precies in de stad gaan doen, is nog niet duidelijk. Twee dagen in St. Petersburg is verrekte weinig, eigenlijk heb je meer aan twee weken en dus moet je heel orgvuldig met je tijd omgaan. De Hermitage doen we in geen geval want daar zijn we dertig jaar geleden uitvoerig rondgeleid en ondertussen heeft het ex-winterpaleis alleen maar een likje verf gekregen. Veel hangt ook af van het weer en dat is vandaag, zondag, belabberd.

De bus raast verder, door dorpen, bossen en akkergebieden. Onderweg stoppen we bij een vesting maar alleen maar om de chauffeur en wat andere verslaafden een trekje aan de sigaret te laten nemen. Verder gaat het weer. Het bos wordt hier en daar plotseling onderbroken door grote pijpleidingen die nergens vandaan lijken te komen en ook nergens naartoe gaan.

Plotseling deelt de chauffeur ons doodleuk mee dat hij niet helemaal naar St. Petersburg gaat. Mag niet van de baas want hij heeft nog een eindje te gaan, helemaal naar Moskou. Het is één van de vele desillusies die Russen je soms bezorgen. Afspraken maken is in dit land bijzonder moeilijk. Een echte vaste afspraak lijk je met niemand te kunnen maken. En, om nog maar even op de aanleiding van onze reis terug te komen, een huwelijk is dat ook niet. Daarover later.

De bus brengt ons naar een plaats, Gatschina genaamd, en daarvandaan kunnen we met de trein verder. Dat is duidelijk want de trein staat al klaar op het moment dat we stoppen. met onze herinneringen aan treinverbindingenin het achterhoofd wordt dat dus rennen en hollen om nog in te stappen. Tijd om echt afscheid te nemen van onze Russische vrienden is er daardoor nauwelijks.

Deze trein schudt en kraakt nog erger dan de vorige maar er is geen Ochrana en dat is weer positief. Er zij wel verkopers van allerlei artikelen, je vindt ze in elke trein in Rusland. Ze verkopen, illegale, CD’s en DVD’s, tijdschriften, schoenen en in onze coupé zit deze keer zelfs een verkoper van pleisters. De verkopers houden bij binnenkomst een heel verhaal over hun produkt waarop haast niemand reageert. Het lijkt me een frustrerende manier om aan je geld te komen maar goed…het particulier initiatief staat hier nog in zijn kinderschoenen. Voor de meesten in elk geval wel. Een enkeling heeft een paar jaar geleden een stevige graai in de partijkas van de CP kunnen doen en zo’n startkapitaal is natuurlijk altijd welkom. Wie die kans heeft gehad, is inmiddels ruimschoots boven Jan. Een communist die zich tot kapitalist bekeert, doet Rijkman Groenink en Anders Moberg tot sukkeltjes verbleken. In de voormalige heilstaat tiert het verschil tussen rijk en arm welig.

We zijn er. De trein rolt het Baltisch Station binnen en even later staan we buiten. Op het plein voor het station groept een achttal weilde zwerfhonden bij elkaar waarvan er één zwaar gewond is. Ze zijn beroemd. Ooit wilde de overheid de zwerfhonden van het station afschieten maar toen kwamen de Petersburgers in het geweer. Sindsdien hebben ze een bevoorrechte positie in de stad. Twee taxi’s brengen ons in vliegende vaart naar ons hotelletje nabij de Admiraliteit en die avond eten we in een luxe restaurant in een zijstraat van de Nevsky Prospekt. Te duur voor de gemiddelde Rus, heel acceptabel voor ons. En de zon gaat opnieuw nauwelijks onder. Wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.strangelove.net/~kieser/Russia/villagestructures

www.traveljunkies.nl/wereldreis/rusland/transsiberie

www.russischinrusland.nl/sin.htm

www.nevsky-prospekt.com

www.easytobook.com/…/sint-petersburg/treinstations/baltisch-treinstation-l857-hotels/3-stars

www.bennenk.com/Rusland/Petersburg1%20Body.htm

www.rusland.net

/

 

Rusland (1) for ever!!!

De trein komt in beweging met het geluid en de vibraties van een landbouwtrekker op zware klei. De meeste passagiers kijken er niet van op. Alleen de buitenlanders, zoals ik, ondergaan het bewust. Na vier uur wachten en vragen ben ik al lang blij in de juisite trein te zitten op weg naar het juiste einddoel. “We” moet ik trouwens zeggen want we zijn met z’n twaalven. Twaalf Chollandski in het land van 240 miljoen Russen.

De eerste twintig kilometer rijden we langs de voorsteden van St. Petersburg met desolate, schijnbaar totaal verlaten, industriële gebieden. Alleen aan de geparkeerde auto’s en de rokende schoorstenen is te zien dat er economische bedrijvigheid plaatsheeft.

Hier strekt zich de vervuiling verspreidende erfenis van 70 jaar communisme uit maar langzaamaan verandert het landschap. Aan beide zijden van de spoorlijn beginnen onoverzienbare bossen van naaldbomen en berken. Hier en daar doorbreken een uitgesprekte plas, een graan- of aardappelakker en wat houten huisjes in een onvermijdelijk groene kleur, het beeld. Dit is Rusland op zijn karakteristiekst.

De mensen in de trein hebben nauwelijks belangstelling voor ons. Alleen als ons gezelschap bij tijd en wijle wat rumoerig wordt, krijgen we aandacht. Uit de op ons gerichte ogen blijkt duidelijk onbegrip over de herkomst van mensen die een absoluut onverstaanbare taal spreken. De trein ratelt verder. We moeten op een plek zijn die tachtig kilometer van het Baltische Station (Centraal Station) van St.Petersburg ligt. Het schijnt ergens middenin de bossen te zijn en ik kan me dat beter voorstellen naar mate de reis vordert. Deze bossen zijn nog echte natuurbossen, met omgevallen boomstammen vol mos en hier en daar de stenen restatnten van wat ooit een tijdelijke stookplaats was. Weinig rommel, dat moet ik toegeven. Het bos is schoner dan in Nederland ook al staan nergens vuilnisbakken.

Een eindeloze reeks van dorpjes dient zich aan zoals Peterchof, wat ik na enige tijd uitleg als Peterhof en dat plaatsbiedt aan het mooiste zomerpaleis van de tsaristische familie. Jammer dat we voorbijrijden. Gelukkig heb ik er in 1975 al een bezoek aan gebracht, Versailles aan de Oostzee. Opvallend is ook “Oraniënbaum”. Nee, het is niet naar een Nederlands biermerk genoemd.

De trein ratelt nog verder en het landschap wordt nog verlatener. In de trein wordt het wat onaangenamer als een paar leden van de Ochrana in zwarte uniformen binnenkomen. Deze spoorweg-knuppelbrigade moet zogenaamd voor onze veiligheid zorgen maar de kramp in mijn maag zegt me dat zij de belangrijkste bedreiging voor ons vormen.

Ineens zijn we er. Het is geen station maar meer een treinhalte met de prachtige naam “80 km”. Dat betekent dat de halte precies 80 km van het Baltische Station af ligt. Middenin het niets. Nou ja, noem dat maar niets. Aan alle kanten strekken zich de naald- en berkenbossen ongebreideld uit. Bomen zijn hier de uitvinders van het particulier initiatief.

De perrons zijn van asfalt al moet iemand ze vlak voor onze komst intensief bewerkt hebben met een pneumatische boor. Dat maakt het voor mij niet gemakkelijker om de hutkoffer op wieltjes voort te slepen. Eén van de jongere mannen in het gezelschap is zo vriendelijk mijn koffer met de zijne, veel lichter, te verruilen. Zo kom ik toch nog in een acceptabel tempo aan bij de spoorwegovergang waar onze Russische gastheren staan te wachten.

Gas op de plank, al weer door bossen en uiteindeklijk door een dorp dat Nove Bor heet.  Een dorp met stedelijke uitstraling want de Russen hebben nog al eens de neiging om ook in dorpen flink aan de hoogbouw te gaan. Niet echt nodig maar wel gewoonte.

Op een geschatte twintig kilometer van “80 km” komen we aan bij “Kommandor”, het vakantieoord waar we twee dagen gaan doorbrengen voor het deelnemen aan een Russische bruiloft. Schitterend! Prachtige houten huizen van boomstammen opgebouwd en in een okerachtige beits verpakt, compleet met veranda’s maar…meestal zonder toilet. Het toilet voor de meeste huizen is centraal gelegen, evenals de douche en de sauna (banja).

Mooier nog is het uitzicht op zee. Je stapt hier bijna vanuit het bos zo de zee in, al is er een smalle strook zand. Strand en zee bieden hier en daar plaats aan een fors rotsblok, groot genoeg om een strandstoel te plaatsen met een koelbox ernaast. En…om half twaalf ’s nachts heerst hier het daglicht. De zon is onder maar donker is het niet. Over één a twee uur zullen de eerste zonnestralen weer tussen de boomstammen verschijnen. Ook hier komt de zon in  het oosten op en het verschil tussen oost en west is overduidelijk: aan de ene kant bos en aan de andere kant zee.

De volgende ochtend om half zes tref ik het strand verlaten aan. Het is nog ijskoud maar de lucht toont zich strak blauw. Vandaag, de dag van het huwelijk, wordt prachtig. Ik studeer de tekst in voor mijn speech van die middag, zittend op een rotsbok en zo nu en dan turend naar de westelijke horizon die zich nog wat wazig en vaag vertoont. En wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

 

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.rusland.nl

www.landenweb.net/rusland

www.russischinrusland.nl

www.brugnaarrusland.nl/2007/11/ekspert-politieke-mobilisatie.html

www.rusland.net/index.php?option=com_content&task=blogsection&id=0&Itemid=9

www.nedrus.nl/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=1&Itemid=87