Politieke keuzen

Eindeloos trekken de berkenbossen aan de langzaam voortploeterende trein voorbij. Het beeld laat me niet los als ik aan Rusland denk en gisteravond was het weer zover. Verscheidene mensen wilden wel even weten hoe die vijf dagen me bevallen waren.

Een recreatieoord in de buurt van St. Petersburg waar zee en wind elkaar afwisselen als het om geruis gaat en de bomen waaien. Een idyllisch plekje aarde in een veel verguisd land. vermoedelijk heeft het sterk te maken met de aloude stelregel “onbekend maakt ombemind”. Rusland is voor veel Nederlanders een soort Mordor dat achter de nevelen van de vergetelheid verdwijnt om er van tijd tot tij als bedreiging achter vandaan te komen.

Daarom ook lukt het politici voortdurend een soort angstaanjagend beeld op te hangen van Rusland. Een land dat onze gastoevoer wil afsnijden, dat raketten op ons wil richten en dat oze kleine bondgenoten lijkt te willen vermalen. Maar onder die kleintjes zitten wel heel lelijke horzels zoals Georgië. Georgië is een land met nationalisten aan de macht en die zijn niet zo erg betrouwbaar voor de argeloze politici van Europa met hun vredesacties en al dat soort flauwekul.

Want ik houd niet van schieten maar ik kan de logica van het schieten altijd wel volgen. Waren het niet de Georgiërs die in het conflict met Rusland waren begonnen met schieten? Dat is altijd van belang: wie  er. zo op het eerste oog, begonnen is. Even zo goed krijgen de Russen die een vredesactie in het gebied hebben uitgevoerd, alle vuilnis over zich uitgestrooid.  Toch hebben zij zich in Georgië netzo gedragen als de NAVO in Kosovo.

Dat hebben de Russen niet verdiend. Ik heb ze leren kennen als aardige, vrolijke mensen die haken naar een goed, prettig bestaan. Ik behoor ook tot degenen die vinden dat Rusland lid moet worden van de Europeese Unie al is daarvoor nog wel wat nodig. Vooral stabiliteit in de democratie. Die komt stapje voor stapje tot stand. Eerst was er de revolutionair Gorbatsjov, toen de uitvierende Jeltsin en nu is er het koppel Poetin/Medvedev dat Rusland stabilieit probeert te brengen. Dat ik het niet altijd eens ben met hun aanpak, doet er niet toe.

Het draait om politieke keuzen. Gaan we Rusland weer van ons wegduwen zoals we in het verleden hebben gedaan of omarmen we het met de nodige omzichtigheid? Ik zou zeggen: het laatste. je zou haast denken dat de EU dat ook van plan is maar dat is niet zo. De omzichtigheid die de Unie ten opzichte van Rusland in acht neemt, heeft vooral te maken met olie en gas. Niet met lotsverbondenheid. Dat is een gemiste kans want onze verbondenheid is sterker dan je zo zou denken.

Russen zijn Europeanen die o, zo graag bij Europa willen horen maar die ook elke keer opnieuw worde afgewezen. Ze staan dichterbij ons dan Amerikanen. Amerikanen zijn  juist mensen die geen Europeaan meer wilden zijn. Daarom zijn ze weggegaan. Omdat we dat psychisch niet kunnen verwerken, houden we ons angstvallig aan de Amerikanen vast. Politieke innovatie zou ons juist dichter naar Rusland toe moeten drijven. Dat zou nog eens een echte politieke keuze zijn.

Maar we zijn angstig en bang heb ik gemerkt. Gisteravond nog was ik in een commissievergadering van de gemeente. Daar kwam luid en duidelijk naarvoren dat ik een risicofactor ben. Iedereen die boven de zestig is, vormt een risico. Althans, zo denken veel ondernemers erover en zij niet alleen. het kabinet heeft dezelfde nonkeuze gemaakt en wil AOW-ers godbetert laten meebetalen aan een uitkering die ze zelf hebben mogelijk gemaakt. Omdat ze een risico vormen, denk ik.

Het is een politieke keuze: of je behandelt je AOW-gerechtigden op een fatsoenlijke manier of je gooit je geld weg in het moeras dat Afghanistan heet. Voorlopig kiest het kabinet voor Afghanistan en niet voor de AOW-ers want zo houden we Amerika te viend, een land dat eigenlijk niets van ons wil weten. AOW niet meer betaalbaar! Kletskoek, kies maar eens ergens voor! Voor jezelf, zou een goeie zijn.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

 

Service

www.beesies.nl/animals/beer.htm

 www.ekudos.nl/artikel/109874/de_russische_beer_brult

www.gymnasiumleiden.nl/vakken/geschiedenis/Pages/landsymbool.h

www.rusland.nl

www.europa-nu.nl/9353000/1/j9vvh6nf08temv0/vhkuiga832pv

www.gva.be/dossiers/-e/eurouitbreiding/dossier.asp

www.forum.fok.nl/topic/1188089

 

 

Advertenties

Veel leesplezier met de Ruslandserie toegewenst!

http://politiek.wordpress.com

 

www.rusland.nl

Published in: on 30 juli 2008 at 6:37  Geef een reactie  
Tags: , , ,

Rusland (1) for ever!!!

De trein komt in beweging met het geluid en de vibraties van een landbouwtrekker op zware klei. De meeste passagiers kijken er niet van op. Alleen de buitenlanders, zoals ik, ondergaan het bewust. Na vier uur wachten en vragen ben ik al lang blij in de juisite trein te zitten op weg naar het juiste einddoel. “We” moet ik trouwens zeggen want we zijn met z’n twaalven. Twaalf Chollandski in het land van 240 miljoen Russen.

De eerste twintig kilometer rijden we langs de voorsteden van St. Petersburg met desolate, schijnbaar totaal verlaten, industriële gebieden. Alleen aan de geparkeerde auto’s en de rokende schoorstenen is te zien dat er economische bedrijvigheid plaatsheeft.

Hier strekt zich de vervuiling verspreidende erfenis van 70 jaar communisme uit maar langzaamaan verandert het landschap. Aan beide zijden van de spoorlijn beginnen onoverzienbare bossen van naaldbomen en berken. Hier en daar doorbreken een uitgesprekte plas, een graan- of aardappelakker en wat houten huisjes in een onvermijdelijk groene kleur, het beeld. Dit is Rusland op zijn karakteristiekst.

De mensen in de trein hebben nauwelijks belangstelling voor ons. Alleen als ons gezelschap bij tijd en wijle wat rumoerig wordt, krijgen we aandacht. Uit de op ons gerichte ogen blijkt duidelijk onbegrip over de herkomst van mensen die een absoluut onverstaanbare taal spreken. De trein ratelt verder. We moeten op een plek zijn die tachtig kilometer van het Baltische Station (Centraal Station) van St.Petersburg ligt. Het schijnt ergens middenin de bossen te zijn en ik kan me dat beter voorstellen naar mate de reis vordert. Deze bossen zijn nog echte natuurbossen, met omgevallen boomstammen vol mos en hier en daar de stenen restatnten van wat ooit een tijdelijke stookplaats was. Weinig rommel, dat moet ik toegeven. Het bos is schoner dan in Nederland ook al staan nergens vuilnisbakken.

Een eindeloze reeks van dorpjes dient zich aan zoals Peterchof, wat ik na enige tijd uitleg als Peterhof en dat plaatsbiedt aan het mooiste zomerpaleis van de tsaristische familie. Jammer dat we voorbijrijden. Gelukkig heb ik er in 1975 al een bezoek aan gebracht, Versailles aan de Oostzee. Opvallend is ook “Oraniënbaum”. Nee, het is niet naar een Nederlands biermerk genoemd.

De trein ratelt nog verder en het landschap wordt nog verlatener. In de trein wordt het wat onaangenamer als een paar leden van de Ochrana in zwarte uniformen binnenkomen. Deze spoorweg-knuppelbrigade moet zogenaamd voor onze veiligheid zorgen maar de kramp in mijn maag zegt me dat zij de belangrijkste bedreiging voor ons vormen.

Ineens zijn we er. Het is geen station maar meer een treinhalte met de prachtige naam “80 km”. Dat betekent dat de halte precies 80 km van het Baltische Station af ligt. Middenin het niets. Nou ja, noem dat maar niets. Aan alle kanten strekken zich de naald- en berkenbossen ongebreideld uit. Bomen zijn hier de uitvinders van het particulier initiatief.

De perrons zijn van asfalt al moet iemand ze vlak voor onze komst intensief bewerkt hebben met een pneumatische boor. Dat maakt het voor mij niet gemakkelijker om de hutkoffer op wieltjes voort te slepen. Eén van de jongere mannen in het gezelschap is zo vriendelijk mijn koffer met de zijne, veel lichter, te verruilen. Zo kom ik toch nog in een acceptabel tempo aan bij de spoorwegovergang waar onze Russische gastheren staan te wachten.

Gas op de plank, al weer door bossen en uiteindeklijk door een dorp dat Nove Bor heet.  Een dorp met stedelijke uitstraling want de Russen hebben nog al eens de neiging om ook in dorpen flink aan de hoogbouw te gaan. Niet echt nodig maar wel gewoonte.

Op een geschatte twintig kilometer van “80 km” komen we aan bij “Kommandor”, het vakantieoord waar we twee dagen gaan doorbrengen voor het deelnemen aan een Russische bruiloft. Schitterend! Prachtige houten huizen van boomstammen opgebouwd en in een okerachtige beits verpakt, compleet met veranda’s maar…meestal zonder toilet. Het toilet voor de meeste huizen is centraal gelegen, evenals de douche en de sauna (banja).

Mooier nog is het uitzicht op zee. Je stapt hier bijna vanuit het bos zo de zee in, al is er een smalle strook zand. Strand en zee bieden hier en daar plaats aan een fors rotsblok, groot genoeg om een strandstoel te plaatsen met een koelbox ernaast. En…om half twaalf ’s nachts heerst hier het daglicht. De zon is onder maar donker is het niet. Over één a twee uur zullen de eerste zonnestralen weer tussen de boomstammen verschijnen. Ook hier komt de zon in  het oosten op en het verschil tussen oost en west is overduidelijk: aan de ene kant bos en aan de andere kant zee.

De volgende ochtend om half zes tref ik het strand verlaten aan. Het is nog ijskoud maar de lucht toont zich strak blauw. Vandaag, de dag van het huwelijk, wordt prachtig. Ik studeer de tekst in voor mijn speech van die middag, zittend op een rotsbok en zo nu en dan turend naar de westelijke horizon die zich nog wat wazig en vaag vertoont. En wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

 

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.rusland.nl

www.landenweb.net/rusland

www.russischinrusland.nl

www.brugnaarrusland.nl/2007/11/ekspert-politieke-mobilisatie.html

www.rusland.net/index.php?option=com_content&task=blogsection&id=0&Itemid=9

www.nedrus.nl/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=1&Itemid=87