Smaakbuddy

Afgelopen donderdag hoorde ik op BNR radio voor het eerst het begrip “smaakbuddy”. Het was mij volslagen onduidelijk wat er achter die term schuilging maar nieuwsgierig als ik ben, ging ik op onderzoek uit. Als ik het goed heb begrepen is een smaakbuddy één van de eigentijdse herders van deze wereld.

Al jarenlang en nu, door de crisis, helemaal slaat de onzekerheid allerwegen toe. Mensen blijken niet eens meer op eigen gezag hun inkopen bij Appie Heijn te kunnen doen. Een fundamenteel gevoel van onzekerheid en argwaan heeft hen bekropen. Daarom moet een smaakbuddy de weg wijzen in het ondoorzichtige woud van levensmiddelen en recepten. Het viel natuurlijk te verwachten in een wereld waarin de consument uit zóveel producten kan kiezen dat hij of zij door de bomen het bos niet meer ziet. Een smaakbuddy biedt veiligheid en de garantie dat de maaltijd goed weg te werken is. 

Vrijdagavond sprak ik iemand die dacht dat de smaakbuddy een “stijlgoeroe ” was  en dat vond ik eigenlijk wel een goed gevonden verklaring voor het woord. Iemand die de richting aangeeft op het gebied van interieur, lifestyle en noem maar op. In dat opzicht zijn er vele goede voorbeelden te geven.  Jean des (vanwaar die “s”? )  Bouvrie is niet de enige. Ook de Eerste kamer blijkt nu een smaakbuddy te zijn.

De dames en vooral heren van de senaat zijn al enige tijd bezig een onderzoek te starten naar de achtergronden van onze deelname aan de oorlog tegen Irak. Een kwestie van goede smaak en een gezonde democratie. Een paar dagen geleden kwam plotseling een document naarbuiten waaruit bklijkt dat de Minister bedonderd is of…zijn mond heeft gehouden. Dat is natuurlijk geen toeval maar het gevolg van langdurig  journalistiek werken. Een lek ook dat nu zijn of haar kans schoon zag.

De kans op een on derzoek naar die vermaledijde deelname is nu sterk toegenomen doordat er nieuwe feiten aanhet licht zijn gebracht, of liever: oude feiten. Het zou best eens kunnen blijken dat het kabinet terwille van een goede band met de VS blind is geweest voor de kritiek vanuit de ambtenarij. Dat is geen beste beurt. Zeker niet in een tijd die zo bol staat van onzekerheid en argwaan als deze. Om in hedendaagse termen te blijven: er zijn nog al wat mensen die hun krediet inmiddels hebben verspeeld.

Dat geldt niet voor de Eerste Kamer die als een echte smaakbuddy steeds de aandacht voor een onderzoek levendig heeft gehouden. Dat was hard nodig want de Tweede Kamer zat door onsmakelijke afspraken rond de kabinetsvorming vast aan de plicht tot stilzwijgen, op straffe van een kabinetscrisis. Misschien zijn er straks wel twee onderzoeken tegelijkertijd en het is de vraag of dat nuttig is. Eén ding is zeker: dankzij de oplettendheid van de Eerste Kamer slaap ik toch een beetje lekkerder en zekerder. De houdbaarheidsdatum van dit instituut is nog niet overschreden! Ik houd van mijn stijlvolle smaakbuddy.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.woordpress.com

Service

www.weekvandesmaak.nl/Smaakbuddy

www.zestz.nl/2008/11/24/smaakbuddy

www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2008/3/19/190308_5jaar_oorlog_irak.html

www.nrc.nl/binnenland/article2117707.ece/Oud-ministers_onderzoek_Irak-oorlog_nodig

www.inspirerendeverhalen.nl/?p=145

www.nwo-info.nl/2008/03/25/irak-de-verkoop-van-een-oorlog

www.weblogs.nos.nl/hoofdredactie/2008/03/21/in-bed-met-rumsfeld-de-oorlog-in-irak-2/

Advertenties

Gejaagd door de wind

Je kunt luchtfietsen, luchtkastelen bouwen, een vrouw achterna lopen,  als 55 plusser solliciteren naar een baan, spoken najagen, tegen windmolens vechten en zelfs iets aanwijzen als windmolen om er vervolgens tegen te gaan vechten, het maakt allemaal niets uit. Je wordt er niet beter van, alleen de anderen gaan erop vooruit. Het bereiken van een doel zal alleen gaan als het doel wil meewerken.

Tot mijn grote schrik moest ik gisteren voor een interview naar Heerlen. Vanuit mijn woonplaats is dat in totaal ongeveer 450 km, een afstand die ik in de vakantie zorgeloos afleg maar op een werkdag is het minder leuk. Daar komt bij dat ons stelsel van rijkswegen doet denken aan de aderen van een zestigjarige die veel te vet eet, nooit beweegt, zuipt als een ketter en rookt als een schoorsteen waarbij hij of zij permanent onder de stress. zit. Kortom, opschieten is er niet bij.

Nu weet je dat van te voren maar het kan altijd erger dan je denkt. Eenmaal bij Eindhoven aangekomen, bleek de wegenbouwer tot een dermate staat van genot te zijn gekomen dat ik er driekwartier tijdverlies aan over hield. Dat overkwam mij nadat ik al drie keer het voorspel had beleefd op andere locaties in het wegennet. Ik kon me toen niet meer onttrekken aan de vraag welke zin dit gewoel in de aarde heeft dat er voor gaat zorgen dat we op een goede dag Australië herontdekken.

Door “infrastructurele werken” zal de verkeersdoorstroming in Nederland in de toekomst veel beter worden. Het doet denken aan de oorlog in Irak: het land zal democratie krijgen. Toedeloe!!! Oorlog is het zeker, oorlog tegen de eigen burger. Het is toch opmerkelijk dat de overheid gedurende vijf jaar werken laat aanleggen die over vijf jaar weer aanpassingen nodig hebben om te voldoen. Zo blijf je aan de gang. Ik moet daarbij denken aan het feit dat ik over een periode van tien jaar vijf keer in de omgeving van Londen ben geweest. In al die tijd heb ik niet kunnen ontdekken dat er iets was veranderd aan de afgesloten rijbanen en zandheuvels langs de kant.

De infrastructurele werken dienen dan ook vooral als permenente ergernis die de gedachten van mensen afleidt van werkelijk belangrijke onderwerpen. Bovendien spekt ze de zakken van de wegenbouwers en dat is goed voor onze economie. Infrastructurele werken vormen hoe dan ook geen enkele oplossing voor onze fileproblematiek. De files kunnen wel opgeheven worden maar alleen door het gebruik van de wegen terug te dringen.

Maar ja, als volk zijn we gek op dat soort voordegekhouderij. Nee, niet de overheid de schuld geven, we doen het allemaal samen. We kiezen ervoor, elke vier jaar weer.

Zo heb je de strijd tegen de drugs, die nooit gewonnen kan worden en een voortdurende subsidiëring van de georganiseerde misdaad inhoudt, de strijd tegen het terrorisme die op zichzelf al heel veel terrorisme met zich meebrengt. Het levert allemaal niets op behalve dat er ettelijke duizenden mensen hun brood mee verdienen.

Nee, als ik al deze mogelijkheden overzie dan lijkt mij het achterna lopen van een vrouw nog het meest aanlokkelijke. Daarbij kun je tenminste nog voor jezelf de illusie hebben dat je ergens aan werkt. En dat, zo zegt men, moet je nu juist niet doen. Zo zie je maar, zelfs de meest vastgeroeste wijsheden zijn onbruikbaar. Niets dan spoken in je hoofd.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.boeken.tweedehands.net/romans/gejaagd-door-de-wind-melanie-mitchell-hardcover.html

www.gedichten-freaks.nl/663518

www.beleven.org/verhaal/het_najagen_van_geluk

www.koevsjinka.hyves.nl/blog/17863069/Stop_Chasing_the_here_and_now/ObGr

www.volkskrantblog.nl/bericht/7227

www.happyhourisvan9tot5.nl/geluk-zoeken-op-de-verkeerde-plek/’

www.pompelmoes.nl/2004/11/geluk

www.mightysociety.nl/media/magazines/mightysociety4

 

 

Individu en socialisme

Vandaag las ik in Trouw een artikel van Hans Goslinga over de ontwerpresolutie integratie van de PvdA. Nu is dat onderwerp hier al verscheidene keren aan bod geweest maar zijn benadering daagde mij toch uit tot een reactie die vermoedelijk niet heel eenvoudig kan zijn. Ik nodig PVV-aanhangers dus al vast uit om niet verder te lezen. 

Het verhaal van Goslinga bevatte twee elementen. In de eerste plaats ging hij in op de stelling van de PvdA  dat ze altijd voor de individu zal kiezen. Op zich is dat een mooi uitgangspunt al heeft het nog al wat implicaties en ook de ontwerpresolutie houdt zich er uiteindelijk niet helemaal aan. De Sociaaldemocraten eisen wel degelijk een collectieve verantwoordelijkheid. En zo hoort het ook, voor verantwoordelijke bestuurders en al helemaal voor Sociaaldemocraten. Die collectieve verantwoordelijkheid heet in de resolutie “rechtsstaat”.

De resolutie roept ook op tot “niet naast elkaar maar met elkaar”. Daar heb ik persoonlijk wat  moeite mee en Goslinga ook, maar…om verschillende redenen. Goslinga vreest voor de vrijheid van godsdienst. Ik vrees voor de vrijheid van persoonlijke visie en inzichten. Naar mijn mening is het juist de kunst om weliswaar naast elkaar te leven maar niet tegen elkaar. Als we alleen nog maar  met elkaar leven, dan zal dat leiden tot een eenvormigheid die tegendraads is aan individuele ontwikkeling. Goslinga noemt dat “conformisme”. Met hem moet ik niet denken aan een maatschappij breed conformisme want dat doet teveel denken aan de kadavercultuur van het wat glazige Marxisme, de klassenloze heilstaat.

Eerder al betoogde ik dat het mooie van de Sociaaldemocratie nu juist is dat ze in plaats van die heilsmolog de “solidariteit” heeft gebracht en eventueel de inclusiviteit. Dat wil zeggen: eenheid in verscheidenheid. Het besef dat vrijheid berust op een gemeenschappelijke basis. Allemaal naar dezelfde openbare school, Goslinga? Nee zeg, alsjeblieft niet! Laten we allemaal naar heel verschillende scholen gaan en laten we daar vanuit verschillende invalshoeken leren hoe  dergelijk maatwerk stoelt op een breder collectief belang.  Zuilen, of liever en minder star “stromingen” die elkaar niet bestrijden maar verrijken en leren van elkaar. Dat is het doel waarnaar ik streef.

Dat is geen bedreiging van de godsdienstvrijheid maar, om in christelijke termen te geraken, een “”wedergeboorte”. O ja, maar dat is niet simpel, het klinkt bijna idealistisch en wie doet er nu nog aan idealen in deze pragmatische tijd? Overigens, het gaat niet om godsdienstvrijheid maar om de vrijheid van denken en vooral ook van voelen, van zienswijze. Of daarbij nu een bovennatuurlijke macht in het spel is of niet. Dat maakt voor de individu wel uit maar niet voor de samenleving als geheel.  Ja, ik had het al gezegd, het zou niet eenvoudig worden.

Idealisme hoort thuis in een resolutie. Resoluties horen te gaan over wensbeelden, doelstellingen en visionaire vergezichten. Een resolutie is iets anders dan een Plan van Aanpak. Dat komt daarna, o ja zeker, het hoort ook daarna te komen. het mag niet wegblijven.

Eigenlijk vind ik het stuk van Goslinga wel goed. Hij doet mee aan een discussie en discussie is het wezenlijke kenmerk van een samenleving die “eenheid in verscheidenheid” kent. Niet tegen elkaar,  maar naast elkaar. Met elkaar naast elkaar. Dat is een goeie, een doordenker een vrucht van de discussie. Het leven is zo mooi, gezien door een rozenbril. O ja en die PVV-aanhangers, die horen er óók bij hoor dus eigenlijk moeten ze misschien toch maar even lezen. Beginnen met het slot misschien?  

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.puzzelstukjes.nl/

www.pvda.nl/renderer.do/menuId/200006403/sf/200006423/returnPage/200006423/…/200030708/

www.pvda.nl/renderer.do/clearState/true/menuId/200030701/returnPage/200030701

www.pvda-enschede.nl/start.php?blad=pvda_landelijk.php

www.geencommentaar.nl/index.php/nieuwslog/2009/01/05/pvda-reacties-op-resolutie-integratie

www.nl.wasalive.com/nl/pvda+verdeeld

www.onlinenieuws.eu/politiek-nieuws/46-politiek-nieuws/250-pvda-nieuws

Auschwitzcomité en de gemiste kans

 

De naam Auschwitz staat symbool voor één van de meest verschrikkelijke kampen uit de Tweede Wereldoorlog en de daaraan verbonden slachting onder de Joden. Nog jaarlijks worden de slachtoffers herdacht en voor de familie en overlevenden is dat een belangrijk moment. Ik heb er alle begrip voor.

En toch zit ik met die Van Bommelzaak in mijn maag. Ik kan me best voorstellen dat mensen met herinneringen aan Auschwitz of aan mensen die er zijn omgekomen, daaraan eer willen bewijzen. Aan de andere kant is zo’n herdenking toch ook een symbool voor het verzet tegen onrecht in de wereld. Vooral als latere generaties aan zo’n herdenking mee gaan doen, gaan er andere overwegingen meespelen. Dan gaat het er óók om de doorgaande lijn van het onrecht te laten zien. Barbaars gedrag van mensen onder elkaar is niet gestopt in 1945. Het zijn de oudere generaties waarvan het verdriet is verstikt en versteend.

Zeker, er zijn verschillen maar er zijn ook overeenkomsten. Door het onrecht van vandaag niet toe te laten tot het onrecht van gisteren, missen we met z’n allen een kans. Het lijkt erop alsof we oog hebben voor wat in het verleden is misdaan en vergeten hoe de geschiedenis zich herhaalt. 

Juist door inzichtelijk te maken dat er sprake is van een doorgaande keten van grof geweld, zou de mensheid tot introspectie en begrip van zijn of haar eigen onmacht en gebreken kunnen komen. Van Bommel met zijn strijd voor een vrije Palestijnse staat en een einde aan het Israëlische geweld zou juist een prachtsymbool zijn op de Auschwitherdenking. Terwille van de slachtoffers van nu, eerbied betonen aan de slachtoffers van toen. Een mooier, ruimhartiger en zinvoller gebaar is niet denkbaar.

Zeker, er zijn verschillen. De Joden van toen schoten niet met raketten op de huizen van niet-Joden. Het antisemitisme van de Nazi’s berustte op een welbewuste  uitbuiting van negatieve onderhuidse gevoelens. Dat is waar. Maar ook de stichting van Israël is geen schoolvoorbeeld van onbevangenheid en open en eerlijke maatschappelijke verhoudingen geweest. Al bij het allereerste begin zijn de splijtzwammen gezaaid, die tot op de dag van vandaag de partijen gescheiden houden. Ook toen was er veel sprake van irrationele motieven op basis van een duizenden jaren oude geschiedenis. Nee, de scheiding tussen schuld en onschuld is flinterdun en in veel opzichten is het slachtoffer dader geworden. Dat had een samenzang van Van Bommel en Auschwitzherdenkers kunnen duidelijk maken. Het is alweer een gemiste kans.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.aanbidding.net/levenslessen/articles/98/1/Omgaan-met-boosheid-en-onrecht/Page1.html

www.auschwitz.nl

www.sp.nl/partij/gekozen/harry.stm

www.terdiscussie.nl/index.php?showtopic=10824&pid=305390&mode=threaded&start=

Opsluiten, vastspijkeren en knevelen

Steven Spielberg heefet een prijs gewonnen met een film over een robotje dat alleen op de wereld is. Gek genoeg heet het ding geen “Remi” maar die opmerking zal inmiddels wel veel lezers ontgaan. Je moet er namelijk een boek voor hebben gelezen. Ik vraag me trouwens af of het ding helemaal alleen op de wereld is of dat het als enige robot in de wereld is. Het lijkt me geen van beide een pretje. Als enig “wezen”(moet je het levend noemen?) op de wereld doet zich de vraag voor waar het ding zijn energie en “spare-parts” vandaan haalt. Gaat het ééns in de zoveel tijd een bad nemen in de koude zee? Dat schijnt voldoende te zijn als het ding een ingebouwde warmtepomp heeft.  Nou ja in elk geval voorzie ik voor mezelf een berg aan prijzen want ik verzin de verhalen waar je bij staat.

De film van Spielberg lijkt mij een heuse tranentrekker tot op het moment dat het robotje ontdekt dat er nog één soortgenoot in de wereld is. En dan maar hopen dat ze het met elkaar kunnen vinden. Hoe dan ook, een tranentrekker van de bovenste plank, tears will be dripping from heaven. Ja zeker, ik hoorde het lied van Eric Clapton vanmorgen en ik vind het een tranentrekker omdat niemand het drama van Clapton zou willen meemaken. Des te erger, of eigenlijk ergerlijker, vond ik de combinatie waarin het liedje te horen was. “Tears from heaven”  was dit keer de achtergrond voor een spotje van Consument en Veiligheid. De organisatie waarschuwt voor het risico van kinderen die vallen. Elk jaar belanden daardoor 3000 kinderen in het ziekenhuis en komen er 3 om. Die aantallen zijn de laatste jaren overigens gedaald maar even zo goed vindt de veiligheidspolitie dat ouders zich bewust moeten worden van de gevaren. Ik zat me op te vreten. In het spotje wordt letterlijk gesuggereerd dat het spelen op een trampoline riskant is. En heus, ik geloof het meteen. Reuze gevaarlijk!

De vraag is alleen wat je daarvoor in de plaats brengt. Geen trampolines, klimrekken, wips, draaimolens, boomhutten, klimbomen of een paar schaatsen? Waarmee moeten die kinderen dan toch in ’s hemelsnaam hun vrijetijd doorbrengen? Is het de bedoeling ze op te sluiten, vast te spijkeren en te knevelen? Mogen ze alleen nog maar aan het ganzenbord of aan de computer zodat ze een oogafwijking door het beeldscherm oplopen. Een kop thee is er ook al niet meer bij want o, o, o, dat hete water is zo gevaarlijk! Ik word er kriegel van en op de achtergrond hoor ik huisartsen die uitschreeuwen dat kinderen meer buiten moeten spelen. Het isi zo goed voor hun fantasie, motoriek en sociale vaardigheden, iets wat ik onmiddellijk geneigd ben te geloven.

Nu hebben politici de laatste jaren de neiging onmiddellijk maatregelen te eisen als er onderzoeksgegevens naar buiten komen die ook maar enigszins ons zoete leventje lijken te bedreigen. Ik zou ze dan ook willen oproepen de spot van Consument en veiligheid onmiddellijk te verbieden. Laat ze kinderen eens de kans geven kind te zijn zodat er echt iets terechtkomt van goede kansen voor hen allemaal in de maatschappij. Ongewtijfeld zal er wel eens één doodvallen en voor de ouders is dat een persoonlijk drama. Helaas kan niemand, ook ik niet, een garantie geven op een risicovrij leven. Misschien moeten we ouders maar eens bewustmaken van de gevaren die  Consument en Veiligheid in de samenleving verspreidt. Die zijn in elk geval niet minder geworden.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.techna.nl/Kracht%20en%20beweging/vrije%20val/vrijeval.htm

www.vrijeval.com

www.myvideo.nl/watch/4137643

www.zement.wordpress.com/2008/05/08/vallende-kinderen

www.telegraaf.nl/buitenland/2885340/__Vallende_tv_doodt_kleuter

www.catharinasteenbergen.blogspot.com/2008/08/boete-voor-een-derde-kind.html

www.volkskrantblog.nl/bericht/219384

www.kindenouder.nl/kinderboeken/informatie/sportboeken/gevaarlijk-spel.html

 

Liefde doet pijn

Gisteravond werd ik aangesproken op de twee columns die ik de afgelopen tijd heb geschreven over de Sociaaldemocratie en de binding met het christendom (Klap voor je smoel en Met alle liefde) . De vragensteller wilde weten of er nog een derde aflevering kwam. Dat heb je als je over het Christendom begint. Alles moet in drieën: de heilige Drievuldigheid, de Drie Koningen en de artikelen van Kaj Elhorst. Als ik het helemaal goed doe, dan worden het negen of twaalf afleveringen want dat zijn de  meer volkomen getallen. Nou, vrees niet, zover zal het niet komen. Alhoewel…alles is mogelijk.

Een derde aflevering. Tja, dan  zit je wel even te kijken want de twee vorige waren helemaal spontaan uit mijn toetsenbord komen druppelen. Deze derde heeft toch iets van de noodzaak in zich en misschien is dat ook wel het richtinggevende begrip. De noodzaak.

De twee eerste columns hadden vooral betrekking op de inhoud en de bedoelingen van de Sociaaldemocratie. Goede bedoelingen, ongetwijfeld maar, zoals de Britten al eeuwen zeggen: “The road to hell is paved with good intentions”. Dat zie je dan ook maar al te vaak in de dagelijkse gang van zaken terugkomen. Ouders die hun kinderen willen beschermen tegen loverboys, desnoods door ze snoeihard om de oren te slaan. Ik noem maar iets.

Met alleen maar goede bedoelingen kom je er niet. Als er naast de Vader en de Zoon een heilige Geest is, dan zal die in staat moeten zijn  de goede bedoelingen duidelijk te maken en over te brengen. Daarin schuilt nogal eens het probleem en ik ga dat hier in de derde aflevering niet één, twee, drie (daar heb je ze weer) oplossen. Om in eigentijdse termen te blijven: ik kan hooguit een aantal “denkrichtingen” aangeven.

Wie zijn goede bedoelingen wil tonen, zal in de eerste plaats moeten vaststellen wie het publiek eigenlijk is. Voor wie zijn die goede bedoelingen eigenlijk bedoeld? Voor iedereen? Dat maakt het er niet eenvoudiger op maar de inclusiviteit van de Sociaaldemocratie veronderstelt wel een dergelijk breed publiek. Als het publiek “iedereen” is, dan is het zaak rekening te houden met de zeer uiteenlopende vaardigheidsniveaus van de publieksgroepen. Met andere woorden: een scherpe keuze voor persoonlijke, uitgesproken, in beeld gebrachte of geschreven boodschappen.  

Die boodschappen kunnen verschrikkelijk mooi zijn maar ze moeten ook naadloos aansluiten bij de daden en standpunten. Het leuke is dat die naadloosheid meestal heel gemakkelijk en zonder veel omhaal van weoorden duidelijk te maken is. Het wantrouwen van het publiek groeit met ieder woord, vooral als er veel bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden bij zijn. Helder, scherp formuleren in woord en beeld is onmisbaar. Vooraf goed doordenken en anticiperen evenzeer. De eigentijdse opvatting “in de toekomst zien we wel weer verder” is uit den boze. Het publiek voelt zich daarbij niet thuis. De verkeerde weg dus want alles staat of valt met vertrouwen.

Wat dat betreft hadden die mensen in Bijbelse tijden het gemakkelijk. Een profeet sprak doodeenvouedig uit wat God hem influisterde en daarmee was de kous af. Als het toch nog anders ging, lag het aan het eigen wangedrag van het publiek (afgoden aanbidden, goddeloosheid, Sodommiaanse taferelen en noem maar op). Nee, één ding is duidelijk: in onze tijd komt het vertrouwen niet te voet maar aarzelend en kruipend, via zigzagbewegingen en haperend. Bij een Sociaaldemocratische profetie kom je er niet met drie letters (en al weer) vanaf. Het is zwoegen en ploeteren geblazen, bloed, zweet en tranen want liefde doet pijn.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.gedichten-freaks.nl/toon.asp?num=17552

www.ballenbak.net/index.php?bal=arg&rg=263&offset=2940 

www.air.nl/vertrouwen/vertrouwen.html 

www.judithhamerlinck.nl/afstand_houden.htm 

www.vertrouwen.org

www.wrr.nl/content.jsp?objectid=2798

www.triplewin.nl

www.security.nl/artikel/25964/1/Terugblik_2008:_Vertrouwen_internet_onder_vuur.html 

www.digitaalbestuur.nl/weblog/vertrouwen 

 

CELIBAAT HET NIET, HET SCHAADT OOK NIET

Http://politiek.wordpress.com

www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=FF24BLPJ

 

Met alle liefde

Mijn vader was van huis uit doopsgezind en mijn moeder was remonstrants. Dat waren van die geloven, ze bestaan trouwens nog, waarbij God werd omschreven als “Onze lieve Heer”. Dat klonk minder dreigend of vijandig. Ter kerke gaan was er niet bij en de Bijbel stond te verstoffen in de boekenkast maar Onze Lieve Heer ( op ietwat ironische toon uitgesproken) keek altijd mee. Zoals dat trouwens hoorde in die kringen: mijn ouders waren uitgesproken anti-paapsch!

Uitgerekend ik kreeg de afgelopen kerstperiode  méér dan ééns de schone taak toebedeeld om iets uit te leggen over het kerstverhaal , de Bijbel en de hele familie. Ik ben niet eens gedoopt in een van de waterrijke kerkjes van mijn ouders maar toch. Nu heb ik tijdens mijn opleiding tot onderwijzer ooit het certificaat gehaald om Bijbellessen te kunnen geven dus ik heb wel wat munitie op zak dankzij het NPB. 

Ik moest daar vandaag aan denken toen ik mijn verhaal van gisteren nog eens overlas en de verbinding tussen GOD en de sociaaldemocratie weer voor mij zag verschijnen. En, geloof me of niet, die verbinding is er. Die is er doordat het socialisme in Europa, het Christelijk Continent bij uitstek, is ontstaan. De mannen die het socialisme ontwierpen, Marx en Engels waren gelittekend door het Christendom. Zelfs in hun meest anti-christelijke momenten konden zij zich niet losmaken van Bethlehem.

Dat is mooi want ook in de Sociaaldemocratie ligt een christelijke ondertoon besloten. Ja, mijne atheïstische vrienden en vriendinnen, ik kan het niet mooier maken dan het is. Natuurlijk begint het al met het heilige geloof in de Heilstaat van Marx want de Heilstaat stelt niet méér of minder voor dan de uit chiliastische geesten voortgekomen Hemel op Aarde. 

Nu hebben de Sociaaldemocraten begrepen dat je in de hel geen hemel kunt creëren en dus schaften ze het geloof in de Heilstaat af maar daarvoor in de plaats schiepen ze het begrip “solidariteit”. Wie in de hel woont, moet elkaar de handen vasthouden zodat het er nog een beetje uit te houden is. Dat is solidariteit. Wie het beste tegen het hellevuur bestand is, schermt de zwakkeren af. Dat is oók mooi.

Maar nog veel móóier is het begrip “inclusiviteit” dat ik in mijn vorige column heb geïntroduceerd. Ooit was ik bevriend met een Dominicaner Frater die gek was op het woord “inclusiviteit”. Ik vond dat wel erg paapsch klinken maar ook wel mooi. En ook héél modern want er was net een boek “Inclusief denken” uitgebracht dat het onder provo’s en andere heilzoekende jongelui heel goed deed. 

Inclusiviteit heeft ook een andere gevoelswaarde dan solidariteit. Wie solidair is, is altijd solidair met andere mensen die het minder goed hebben. “Inclusief” wil zeggen dat je je verbonden voelt met alle andere mensen, of ze het nu minder goed hebben of niet. Als je inclusief denkt, dan zijn alle anderen “in” je, zo zei mijn frater altijd. En toch kon je ook wel met hem lachen. 

Geloof me, ik heb het met liefde gedaan. Uitleg geven van Bijbel, in OT en NT en ik hoorde mijzelf spreken over de “belofte” die in het OT werd gedaan en die in het NT werkelijkheid werd. Ik voelde me haast theoloog, predikant, pater familias en herder tegelijk. Ik hoorde iemand vertellen dat de gedachte dat Jezus geen messias was maar een profeet helemaal nieuw was. Ik heb die gedachte onmiddellijk naar het rijk der fabelen verwezen! Jezus heeft zichzelf nooit messias genoemd. Dat hebben anderen van Hem gemaakt.

Zelfs al zou ik geen zin zien in (dat is wat anders dan erin geloven) die Christelijke mythologie, dan zou ik de momenten niet hebben willen missen. Tegelijkertijd kwam bij mij de herinnering naarboven dat sommigen hebben voorgesteld de PvdA tot een partij met een christelijk karakter te maken. Dat lijkt mij geen goed idee. 

In de eerste plaats bestaat er al een flink aantal christelijke partijen in ons land. In de tweede plaats biedt de PvdA in haar huidige vorm nu juist de mogelijkheid om de verbinding christendom-socialisme te herkennen en de verbinding socialisme-christendom te bewonderen. Dat zie ik als je reinste inclusiviteit, een inclusiviteit die glashelder maakt dat moreel gezag niet afhankelijk is van een christelijk concept. Daarom ook stapt de sociaaldemocratie van GOD af om Hem te laten versmelten met Allah en Jahweh. Uiterst inclusief. Vindt u het een verwarrend verhaal? Heb meededogen met deze ongedoopte ziel en lees nog een keer en nog een keer en nog een keer, zoals u altijd al deed.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.nujij.nl/muskens-laten-we-godallah-noemen.801070.lynkx

 

  

Klap voor je smoel en de sociaaldemocratie

Zo kort na de discussie in de Volkskrant over de integratie-ontwerpresolutie van de PvdA is de opmerking over “een klap voor zijn smoel” die Hero Brinkman wordt toegedacht wel aardig. Allebei trouwens, die ontwerpresolutie en die klap voor die smoel. De opmerking was afkomstig van de Antiliaanse, of Arubaanse (voor mij behoort Aruba tot de Zuid-Hollandse eilanden) minister  van Justitie. Heeft hij trouwens wel gedacht aan de proportionaliteit van het geweld?

Ik ben niet zo voor “klappen voor een smoel” maar een enkele keer ontkom ik er niet aan wat muzikaliteit erin te ontdekken. Een klap voor de smoel voor onze parlementaire gummiknuppel zou nog zo gek niet zijn. Hoewel het haast cultuur is geworden in Nederland om een verbod uit te vaardigen op de uitdrukking “hij heeft het over zichzelf afgeroepen”, dringt zich die gedachte nu wel heel erg op.

Nee, ik ben niet voor klappen en zeker niet voor een smoel, zelfs niet als ik zo’n smoel haast niet meer kan zien. Ik ben ook niet voor schoenen van welke maat en kwaliteit dan ook. Voor mij is het allemaal wat te grof en te barbaars en ik ben nu eenmaal het schoolvoorbeeld van beschaving. Je moet “klappen voor een smoel” zien te voorkomen. Je moet ook zien te voorkomen dat mensen in de knel raken en als ze er toch in terechtkomen, is het zaak ze er zo gauw mogelijk weer uit te halen. Zelfs Hero Brinkman zou ik willen helpen, al moet ik daarna wel even een teiltje.

Bij het voorkomen van “klappen voor smoelen” hebben wij een beeld van de samenleving nodig waarin dergelijk optreden niet voorkomt. Dat beeld past heel goed in de sociaaldemocratie, een wereldvisie die inclusiviteit inhoudt. Daarin schuilt ook het probleem want inclusiviteit vereist nuanceringen. Geen mens, omstandigheid, omgeving of wat dan ook is gelijk aan elkaar. Wie aan al die schakeringen ruimte wil bieden, kan niet anders dan nuanceren. Helaas is de nuance de haast vleesgeworden tegenspeler van de menselijke aard.

Deze laatste is volledig op de navel gericht en heeft oog voor een lege maag, een jeukende neus, een geïsoleerde positie, een gekwetst ego, kortom voor IK. Mijn pijn is het ergste van de wereld en mijn problemen zijn het grootste. Het opmerkelijke is nu dat de mens in het verleden ook al door had dat die instelling niet tot positieve resultaten zou leiden en daarom zocht men de nuancering, de constante vergelijking van de eigen positie met het opperste geluk en de narigheid van anderen. Die vergelijking heette GOD. 

Uit het bestaan van GOD bleek dat alle mensen de hele dag door in een worsteling verkeren met problemen die het dagelijks leven voor hen opwerpt. De meeste van die problemen ontstaan overigens doordat de medemens ook in die worsteling is gevangen. GOD liet zien dat er iets boven het individuele, persoonlijke belangetje uitging. Dat was zo sterk dat kunstenaars eeuwenlang hun naam niet eens onder hun werk durfden te zetten. Zij beschouwden zichzelf als doorgever van het hogere.

Inmiddels hebben zeer velen die nuancering die GOD heet overboord gegooid. In ruil daarvoor meenden zij het allemaal wel zelf af te kunnen maar in de praktijk besloten zij opnieuw naar hun navel te gaan staren. Het eigenbelang heeft de afgelopen tientallen jaren hoogtij gevierd totdat het uitmondde in de kledietclisis. Die brengt een reeks van mensen tot het bewustzijn dat niet alles te bereiken is op grond van eigenbelang. Nu het moeilijk wordt, hebben ze ineens elkaar nodig. Dat was vroeger ook al zo. Er werd niet harder tot GOD gebeden dan in tijden van crisis.

Maar ja, die is nu verweg. Voor het oprapen ligt wel een verguisde sociaaldemocratie die het navelstaren niet zo goed kon bijbenen en daarom nog al eens met de nek is aangekeken. Nu lijkt de inclusiviteit ervan ineens weer een uitweg te bieden uit het diepe dal van vertrapte derivaten. Of die inclusiviteit uiteindelijk uitmondt in een resurrectie van GOD, kan ik niet zeggen. Het is ook nog maar helemaal de vraag of dat wenselijk is. In de loop van de eeuwen verstarde deze macht nog al eens tot dogma. Dan vertoont ze opvallende overeenkomsten met een navel. In zo’n geval kan een klap op een smoel heel louterend werken. Het heeft iets van een corrigerende tik die, god-mag-weten-waarom, in Nederland verboden is.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.stand.nl/forum/showthread.php?t=50113

www.zaadbol.punt.nl/?r=1&id=439257

www.nl.wordpress.com/tag/navelstaren

www.pvv.nl/

www.nl.wordpress.com/tag/hero-brinkman-bedreigd

www.antillen.blogo.nl/?COMMENTS/200817-hero-brinkman-toegang-antillia.html

www.antillen.blogo.nl/?comments/200915-brinkman-wil-corruptie-van-bin.html

www.laatstenieuws.nl/2009/01/06/wilders-vindt-arubaans-bestuur-corrupte-criminele-middeleeuwse-bende/

www.blogcatalog.com/blogs/rat-in-het-binnenhof/posts/tag/corrupt%20boevennest

www.koelman.com/2008/een-papegaai-die-hero-heet

www.pvda.nl/renderer.do/clearState/true/menuId/121665/returnPage/121600

www.gewestzuidholland.pvda.nl/nieuwsbericht/77

www.nrc.nl/binnenland/article2102057.ece/PvdA_bij_integratie__minder_tolereren

www.nujij.nl/pvda-resolutie-integratie-het-hele-verhaal.4354012.lynkx

www.parool.nl/parool/nl/224/Binnenland/article/detail/90322/2008/12/…/PvdA-staakt-correcte-zwijgen-over-integratie.dhtml 

 

 

Integreren moet je willen

Afgelopen zaterdag plaatste Hélène Oppatja, PvdA-raadslid in Alphen aan den Rijn,  op de Forumpagina van de Volkskrant een artikel over de ontwerpresolutie integratie van de PvdA. Zij reageerde daarmee op een eerde artikel van een Zoetermeers PvdA-raadslid dat zich niet meer zo thuisvoelde in de Sociaaldemocratische partij. Voor Hélène was de ontwerpresolutie  juist een verademing. U vindt haar  artikel in het kader hieronder.

Ik vind het een helder stuk dat een absoluut fraaie impuls krijgt door de persoonlijke betrokkenheid van Hélène. Voor het overige wil ik hier niet ingaan op de PvdA-resolutie maar wel op een deel van het artikel van het Alphense raadslid. In de eerste plaats hecht ik veel belang aan het thema “wil tot integratie” dat zij in haar artikel naarvoren brengt. Deze wil is naar mijn mening in het hele integratieproces een onmisbaar element. Ik ga daarin zover dat het in mijn ogen om een puur individuele zaak gaat. De wil om aansluiting te vinden bij de andere cultuur, is een individuele keuze. Natuurlijk kan die gestuurd en beïnvloed worden door andere individuen uiit de eigen culturele achtergrond, zeker ook door familie en aanverwanten. Uiteindelijk blijft het een individuele aangelegenheid. Daarom ook twijfel ik aan de mogelijkheden om integratie aan mensen op te leggen,  al helemaal niet met de botte lompheid  (of is het “lompe botheid?) van Wilders of Verdonk. Een lomp- en botheid overigens die op niets is gebaseerd want zelfs de meest goedwillende Nederlanders integreren in landen als Australië en Canada merendeels uiterst traag en gebrekkig. En dan hebben we het hier nog niet over de talloze Nederlandse pensionado’s in Spanje die zelfs weigeren Spaans te leren. Niet voor niets vormen zich overal Nederlandse woonwijken en – complexen. Daar komt nog bij dat veel ouderen de nieuw aangeleerde taal vaak weer volledig ontleren en terugvallen in het Nederlands.

In dat verband moet ik denken aan de Joden die in de Middeleeuwen in het tijdperk van de Katholieke Koningen van Spanje (alle koningen van Spanje waren katholiek maar de term heeft betrekking op een bepaalde periode uit de geschiedenis) schijnbelijdenissen aflegden om zich het vege lijf te redden. Binnenshuis gingen ze gewoon door met het belijden van hun Joodse geloof, wat ze trouwens duur kon komen te staan. Nee, zelfs met doodsbedreigingen valt integratie, of in dit geval “assimilatie”, niet af te dwingen.

De bereidheid om aansluiting te zoeken bij de cultureel/etnische omgeving, is niet meer en niet minder dan een individuele keuze. Laat ik mijn persoonlijke ervaringen daar eens bij betrekken. Toen ik veertien was, overleed mijn moeder. Dat had in ons hele gezin en bij mij een soort geestelijke aardverschuiving ten gevolge. De hele stabiele basis onder mijn puberale voeten werd in één klap weggeslagen. Ik veranderde in een vrijetijdszwerver voor wie school op de 25e plaats kwam, behalve als er heibel kon worden geschopt. Mijn toch al niet al te grote zelfvertrouwen daalde tot ver onder het nulpunt. Ik voelde mij maatschappelijk ongewenst, werd suicidaal en gaf de schuld daarvan aan de samenleving.

Wat heeft dat nu te maken met integratie? In mijn ogen alles want ook ik moest de weg naar de samenleving (terug)  zien te vinden. Of dat geslaagd is, is aan anderen ter beoordeling. Veeleed ik op eigen kracht maar de stimulans van vrienden en vriendinnen (ja, die had ik nog wel) had ik niet kunnen missen. Ik voel me er nu redelijk wel bij! Wie aansluiting wil zoeken bij de samenleving, kan dat alleen doen vanuit een basis van veiligheid en een zekere geborgenheid ( die ik vier jaar lang nauwelijks heb ervaren zodat er een drempel bleef bestaan). Nu weet ik wel dat individuele ervaringen geen graadmeter zijn maar dat zijn ze wel als ze een bevestiging vinden in algemeen geldende kaders. De pedagogiek en kinderpsychologie stellen dat een kind de wereld uitsluitend onderzoekt vanuit een veilige omgeving. En waarom ook niet? Het woord “veiligheid” ligt dezer dagen jong en oud op de lippen bestorven. De individuele keuze waarover ik zoëven sprak kan dus alleen plaatshebben vanuit een veilige ondergrond.

Die keuze heb ik pas veel later ook gedaan, al heb ik wat eigenaardige trekjes overgehouden maar men zegt wel eens dat ze mijn persoonlijkheid ten goede komen in plaats van er afbreuk aan te doen. Knoop dat goed in uw oren want ik kom erop terug, waar ik over Indische Nederlanders spreek.

Voor mensen die uit andere landen , om welke reden dan ook, naar Nederland komen, vormt de eigen cultuur de eerder genoemde veiligheid. In de eigen cultuur voelen mensen zichzelf thuis, geaccepteerd en zeker. Wie ervoor kiest, kan vanuit die positie ook besluiten te integreren. Ik geloof dan ook niet in een oplossing waarbij mensen met uiteenlopende cultureel/etnische achtergrond lukraak door elkaar worden gegooid. Dat werkt als cultuurschok en leidt tot verwijdering, in de schulp kruipen, achterdocht en afstand. De omgeving is immers ineens niet zo veilig meer.

Overigens, ook het lukraak gescheiden houden van etnisch-cultureel verschillende groepen leidt tot niets. Dat gebeurt namelijk in de VS waar negers, latino’s, indianen, blanken, chinezen en anderen meer of minder vrolijk volslagen langs elkaar heen leven. Het zijn uitsuitend de individuen zoals Oprah Winfrey en Barack (met Michelle) Obama die daar boven uit rijzen.

Terecht haalt Hélène de Indische Nederlanders aan. In de kennissenkring van mijn ouders waren een paar Indisch nederlandse gezinnen en achteraf vind ik het wel eens genant om te bedenken hoezeer zij hun best deden “Nederlands” te zijn en voor het overige stilletjes schuifelend door de straten te gaan. “Niet opvallen” was de boodschap terwijl die Indische cultuur zoveel “eigenaardige” trekjes” heeft die haar zo leuk maken (zie mijn eerdere opmerkingen daarover).  Wanneer je, bijvoorbeeld, niet meer over straat durft te lopen in sarong, dan doe je jezelf en de samenleving tekort. Er onstaat een maatschappelijke  karikatuur.  Als mensen zich gedwongen voelen tot een dergelijke vorm van assimilatie, dan mankeert er iets, of liever “heel veel” aan de samenleving. De vrije, individuele keuze wordt dan gefrustreerd en dat kan de bedoeling niet zijn. 

Wat de overheid kan doen terwille van de integratie, is het scheppen van voorwaarden, zoals cursussen in de Nederlandse taal en samenleving, voorzieningen en toegankelijkheid. Met andere woorden, ze kan de middelen aanbieden om de wil tot integratier te stimuleren. Een berg verfkwasten en een container verf doet in mijn ogen in een achterstandswijk meer goed dan een aannemer. De overheid kan en mag niet van mensen verwachten dat zij de opgedane informatie en kennis volledig in de plaats laten komen van hun eigen achtergrond.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

PvdA breekt eindelijk met vaag integratie standpunt.

Huri Sahin stelt in de Volkskrant van 29 december dat zij zich steeds minder thuis voelt in de PvdA. Het meest nadrukkelijk staat ze stil bij de ontwerpresolutie over integratie voor het PvdA-congres van maart 2009: ‘Verdeeld verleden, gedeelde toekomst’. De PvdA pakt migranten keihard aan, stelt Sahin, en dat is een opstelling die een sociaal-democratische partij niet past. Voor mij is de opvatting die uit het stuk spreekt juist een regelrechte verademing. Te lang heeft de PvdA vastgehouden aan het idee dat in een tolerante, multiculturele samenleving tegenstellingen tussen bevolkingsgroepen zich vanzelf zouden oplossen, dat de emancipatie van nieuwe Nederlanders spontaan tot stand zou komen. Niets is minder waar. De sociaaldemocratische droom van één ongedeelde samenleving, waarin woorden als ‘autochtoon’ en ‘allochtoon’ als inhoudloos en overbodig opzij geschoven kunnen worden, lijkt verder weg dan ooit.

Het is simpel om willekeurige citaten uit een zestien pagina’s tellende tekst te gebruiken om de PvdA te verwijten dat zij migranten in de kou laat staan. Op onderdelen zijn er best nuances aan te brengen en dat zal ook gebeuren als de leden zich er op het congres over uitspreken. Belangrijker is echter dat de jarenlange discussie binnen de partij heeft geresulteerd in een richtinggevend document. Een evenwichtig verhaal waarin het besef van het eigen falen doorklinkt. Het markeert daarmee de breuk met een vaag of weifelend integratiestandpunt dat ons lang parten heeft gespeeld. Niet iedereen zal erin vinden wat hij of zij graag wil horen. Maar de wens om iedereen van dienst te zijn heeft al teveel schade berokkend aan de oplossing van een urgent probleem. Het tegengaan van een sociale onderklasse, stelt de resolutie, die voornamelijk uit migranten, hun kinderen en kleinkinderen bestaat is de nieuwe sociale kwestie.

Tot 2001 had ik, met mijn Nederlands-Indische achtergrond, er werkelijk nooit bij stilgestaan of ik een autochtone Nederlander was. In mijn opvoeding en in mijn omgeving was dat totaal geen issue. Maar de tijden zijn veranderd. ‘Van Nederlander word je weer allochtoon in eigen land’ lees ik in de ontwerpresolutie, en dat is precies wat veel nieuwe Nederlanders de afgelopen jaren hebben ervaren. De verhoudingen zijn op scherp gezet, misschien onvermijdelijk. Daarbij passen geen vage antwoorden. Daarom is het hoog tijd dat de PvdA een heldere visie formuleert. Die visie steunt op twee pijlers: het bewaken van de (verworvenheden van de) rechtsstaat en het bevorderen van  emancipatie. Met elkaar vormen ze een ijzersterke basis, een die het vloertje legt onder een complexe multiculturele samenleving. Het is niet gezegd dat daar geen prijs voor betaald moet worden. Die prijs bestaat uit de erkenning van het feit dat het lang gekoesterde idee van de multiculturele samenleving zonder dat daaraan voorwaarden worden gesteld onhoudbaar blijkt. Dat is pijnlijk maar waar. ‘De fout die we in ieder geval nooit meer mogen maken is het inslikken van kritiek op culturen of religies omwille van de tolerantie’, aldus de tekst. Met de beste bedoelingen is geprobeerd om migranten die de aansluiting met de Nederlandse maatschappij niet of nauwelijks konden vinden uit de wind te houden. Het heeft hun integratie niet vooruit geholpen terwijl de tolerantie is afgenomen.

Van nieuwe Nederlanders mag gevraagd worden dat zij onomwonden kiezen voor hun nieuwe vaderland, met alles waar daarbij hoort. Dat veronderstelt niet dat zij hun culturele identiteit verloochenen. Zij kunnen vasthouden aan hun religieuze opvattingen en culturele gewoonten zolang als die niet in strijd zijn met de beginselen van onze rechtsstaat. Bij een botsing prevaleert het Nederlands recht. Integratie is geen assimilatie. De overdreven assimilatie die Indische Nederlanders aan de dag legden, met een voor hun meer zelfbewuste kinderen welhaast beschamende gretigheid om onzichtbaar te worden, is een voorbeeld van hoe het niet moet. Maar dat je je tot het uiterste inspant om actief deel te nemen aan de samenleving is niet meer dan normaal. De vraag dient zich aan of in alle redelijkheid verwacht kon worden dat migranten hun weg zouden vinden in deze complexe maatschappij als zij niet wisten wat die nu eigenlijk van hen verwachtte. Oorspronkelijke Nederlanders moeten op hun beurt ruimte maken voor de culturele diversiteit die onomkeerbaar is,  boeiende aspecten heeft en een belangrijk kenmerk is geworden van ons land. Waar autochtonen die verandering als bedreigend ervaren, mag de politiek niet accepteren dat allochtonen worden buitengesloten. De PvdA moet daarbij aan de kant staan van hen die in de knel komen. Emancipatie is en blijft in dit alles core business van de sociaaldemocratie. Of zoals de resolutie het zegt: De PvdA kiest altijd de kant van het individu en zijn of haar emancipatie. Dát is waaraan de PvdA haar bestaansrecht ontleent. Dát is waarom je als rechtgeaarde sociaaldemocraat van harte een ontwerpresolutie kunt onderschrijven die mensen benadert als volwaardige Nederlanders. En die op de PvdA mogen rekenen als natuurlijke bondgenoot in hun streven naar emancipatie en integratie.

Hélène I.P. Oppatja, raadslid te Alphen aan den Rijn

 

www.nawzadsulaiman.blogspot.com/2008/07/integratie-is-een-individuele-keuze_12.html

www.volkskrantblog.nl/blog.php?id=3219&datum=20081216 

www.integratie.blog.nl/politiek/2008/10/21/pim-fortuyn-zou-zich-omdraaien-in-zijn-graf

www.hyves.nl/redirect/%7C6%7C%7C1998714%7C%7

www.twynstraguddeblog.nl/integratie/2006/07/onorthodoxe_opl.html

www.nl.novopress.info/?p=1115

www.multiblog.vrt.be/derkjaneppink/2008/10/28/willen-wij-een-allochtoon-als-premier

 

 

 

]