Mijn hemel!!!

moira_shearer_lg.jpg

“Maak er toch weer één grote kleibal van”,  God’s vrouw, Thea, zei het op een sjagrijnige toon terwijl ze haar echtgenoot stuurs aankeek. “Je hebt er alleen nog maar ellende van gehad, Theo.” God keek niet terug maar hij hoorde de woorden van zijn vrouw wel. Hij had ze al zo vaak gehoord en diep in zijn binnenste wist hij dat ze gelijk had. Daarom was hij ook met haar getrouwd: ze had vaak gelijk.

 Misschien kwam het door het standsverschil. Thea was afkomstig uit een aristocratische familie waarvan Zeus, Moira, Jupiter en nog veel meer deel uitmaakten. De familiefeestjes stonden altijd bol van koude en veel te zoete thee en een glaasje likeur. God zelf kwam uit de familie van Kabala en ja, dat was toch een beetje een middenklasser. Overigens, het huwelijk had nooit problemen opgeleverd. Van beide kanten had men de voordelen ervan ingezien. De mensen ook, ze hadden het huwelijk gevierd in de arena’s van Rome en uiteindelijk van de stad één groot vreugdevuur gemaakt.

“Ja lief”, zuchtte God eindelijk. “Maar laat me nou nog even. Ik vind ze toch ook wel leuk.” Hij had al eeuwenlang de mens zien voortploeteren op een bol die hij speciaal voor hen had gemaakt en er waren toch ook wel veel vermakelijke momenten geweest. Neem nu alleen maar die dikke vetzak van een zwaar rokende Churchill die tegen alle wetten van de volksgezondheid in alles deed wat anderen niet mochten. Voor de grap had Hij hem heel oud laten worden. Jahaa, er viel best wel iets te lachen. En dan was er ook nog die immer voortgaande en oeverloze discussie over het milieu en dierenrechten of het racisme! God proestte het vaak uit vanwege de argumenten waarmee veel, zeer gewaardeerde, mensen kwamen aanzeulen om hun standpunt te verdedigen. En dan, hij was gek op die troetelnaampjes die ze hem gaven zoals God, Allah, Jahweh, Tao, Krishna, Boeddha en ga zo maar door. Ze hadden hem ook gewoon “Theo” kunnen noemen!

Aan de andere kant had hij zich ook wel eens rotgeërgerd maar de rigoreuze maatregelen die zijn vrouw vaak voorstelde, gingen hem toch nog wel wat te ver. Een kleibal ervan maken! Op een depressief moment had hij ooit een tsunami langsgestuurd en bij een enkeling blies hij de zorgen voor een klimaatwisseling naarbinnen. Hij had aids en hongersnood uitgevonden maar ook dat had onvoldoende zoden aan de dijk gezet. Hij kon er maar niet toe komen om zijn hele schepping in één klap te vernietigen en iets nieuws te beginnen. En eerlijk gezegd, God werd ook een dagje ouder en het werd hem ook wel wat teveel.

Nu was er de laatste tijd wel iets aan de hand dat hem heel erg aan het hart ging. In een klein stukje aanslibsel van een gebied op de bol begon een volkje zich wel heel erg luidruchtig te roeren. Ze vroegen zich af of je God mocht beledigen en uitschelden of niet. Dat ging natuurlijk wel wat erg ver. Het schelden en beledigen van mensen onder elkaar had God allemaal nog wel toegelaten maar dit was toch wel “the limit”! En toch, het leek wel of er één gedachte hem op de been hield. Als het er op aankwam was hij nog steeds bij machte de hele zooi met één klap naar de verdommenis te helpen. Hij grinnikte sarcastisch maar keek tegelijkertijd wat zuur naar de bol en die mensen.

Wat te doen, wist hij niet goed totdat de stem van zijn vrouw opnieuw klonk. “Kom je naar beneden? Mephisto, Faust en Gerard zijn er!” Gerard? wie was dat? “Welke Gerard?” riep God naar beneden maar het antwoord kwam zelf al naar boven. Gerard Reve stak zijn gezicht om de deur. “Ik heb Spaanse vliegen meegbracht”, grapte hij. God herinnerde zich het weer. Gerard had hem ooit voorgesteld als ezel en seks met hem gehad. Tja, ook humor! 

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.dare2design.nl/genesis/

www.scheppingofevolutie.nl

www.xs4all.nl/~wichm/indexNL.html

www.eropuit.blog.nl/musea-themaparken/2008/03/12/koningin-opent-corpus-reis-door-de-mens-in-oegstgeest

www.dieet.blog.nl/hart-_en_vaatziekten/2005/12/24/mens_moet_terug_naar_zijn_oervoeding  

www.schorriemorrie.skyrock.com/article_1550714244.html

ms.wordpress.com/tag/de-schepping/

Onze identiteit (1)

stormvloed10.gif

Gisteren werd een superstorm aangekondigd en langs de hele kust was dijkbewaking verordonneerd. Aangezien ik zelf op vele meters beneden de zeespiegel woon, ben ik gaan begrijpen hoe belangrijk dijken en duinen voor ons zijn. Een groot deel van ons land bestaat uit niets meer dan een bezinksel van de “grote” rivieren.

Sommige Nederlanders menen dat die strijd tegen het water niet zo’n groot stempel op ons karakter heeft gezet. De vraag is:  hoe zou dat kunnen? Dat de zee en haar gevaren onze identiteit voor een belangrijk deel heeft gevormd  kan niet anders dan als een paal boven water staan. Wie denkt dat het anders is, ontkent ook de invloed van bergen op de Zwitsers en van de woestijn op de Arabieren.

Overigens bood diezelfde zee ook de kans om handel te drijven met de naaste buren en later met ver weg wonende volkeren. Die handel bracht ons tot onze “tolerantie”. 

Dat laatste is niet echt waar. Handelaars zijn nooit tolerant. Integendeel, ze zijn imperialistisch van geest. Door de nood gedwongen zijn ze wel eens onverschillig over het doen en laten van anderen. Zolang de handel er maar niet onder lijdt.

Vanwege de dreiging van de zee was een sterke sociale samenhang nodig. Onze voorouders moesten gezamenlijk de dreiging de baas zien te worden en de bouw van dijken is een schoolvoorbeeld van collectief optreden. Het begon allemaal veel individualistischer met de eerste terpen maar de mensen legden daartussen onderlinge verbindingen aan en zo ontstonden de dijken.

Het grootste deel van ons volk bevindt zich al eeuwenlang onder het zeeniveau en daarmee ook onder het natuurlijke maaiveld. Wie als enige daar boven uitsteekt, beschouwen wij als asociaal.

Onze veel geroemde tolerantie had niet alleen met de handel te maken maar ook met de strijd tegen de gezamenlijke vijand: de zee. Zolang onze buren zich maar inzetten om mee te doen aan die collectieve strijd, hoefden wij niet te weten wat er binnenshuis gebeurde. Eerlijk gezegd interesseerde het ook niemand.

Zo’n vierhonderd jaar geleden kwamen grote groepen Joden naar ons land. Waren onze voorouders tolerant tegenover hen? Nee. In Nederland mochten Joden al evenmin als in andere landen grond bezitten. Daarom legden zij zich toe op handel en geld en dat paste prima in ons laatje. Onze voorouders waren bereid pijpekrullen en sabbath te accepteren zolang de Joodse medeburgers zandzakken konden sjouwen en bijdroegen aan de nationale sport: de handel. Dat bleek geen probleem te zijn. Maar tolerantie? Nee, dat was het niet.

Onze voorouders vonden de Joden wel degelijk gek en eng en dat kwam tot uiting in uitdrukkingen als “Jodenstreek” en bijvoorbeeld “voddenjood”. Wie dat tolerantie wil noemen, is niet goed bij zijn hoofd.

Goed, er waren geen pogroms maar dat had te maken met de gezamenlijke strijd tegen die éne, grote vijand: het water. Joden leenden hun geld uit om de grote meren van Holland droog te maken.

De strijd tegen de zee had veel te maken met ons gebrek aan belangstelling voor het gedrag van de buurman binnenshuis. Tegenwoordig noemen we dat “privacy”. Het heeft er ook toe geleid dat we over tal van zaken wel iets willen weten maar niet alles. Zolang de zaken er aan de buitenkant netjes uitzien, is het ons goed. Oftewel: wegkijken en hypocrisie.

Het Calvinisme voegde daar nog een druppel aan toe. Rechtlijnigheid werd standaard. Wie zich keurig tussen de lijntjes van de goddelijke en kerkelijke wetten bewoog, had de zegen van onze voorvaderen. Wat zich in het donker afspeelde, nee, dat deed er dan niet meer toe. ’s Zondags naar de kerk, zandzakken  sjouwen en de blaadjes op de stoep wegvegen. Daarbij hoort ook het éne Maximaanse koekje bij de thee. Keuriger kan het niet.

Wat is dan de identiteit die daaruit voortkomt? We houden hoge, collectieve normen op en daarbij hoort goedgeefsheid. We geven graag aan mensen die het minder hebben dan wij. We zetten door en hebben een hoge arbeidsmoraal. Wie boven het maaiveld uitsteekt, is verdacht want die ontrekt zich aan de collectiviteit. Zou hij of zij nog wel willen meewerken aan de strijd tegen de zee? Tegelijkertijd zijn de hoge normen voor ieder individueel wel wat hoog en dus sjoemelen we er graag mee, in ons eigen domein.

We zijn in dat opzicht wat achterbaks en zelfs hypocriet. Maar ja, de morele boog kan niet altijd gespannen staan. Juist omdat we zulke hoge normen stellen zien we onze ongeïnteresseerdheid als tolerantie. In deze jaren komt de waarheid aan het licht. Grote groepen Nederlanders zijn helemaal niet tolerant en alleen maar bang voor die éne vijand. Die “tsunami”…, die stormvloed.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.svsd.nl

www.people.zeelandnet.nl

www.edith.nl

www.kosf2002.hyves.n

www.dance.blog.nl

www.marcoraaphorst.nl

www.mythologie.wordpress.com