Veel leesplezier met de Ruslandserie toegewenst!

http://politiek.wordpress.com

 

www.rusland.nl

Published in: on 30 juli 2008 at 6:37  Geef een reactie  
Tags: , , ,

Rusland (10) of Vijf dagen Petersburg

We zijn klaar. Het is kwart over vier op woensdagochtend en over een half uur staat de taxi voor. Het Russisch avontuur is bijna voorbij. Het meisje van de receptie komt geeuwend de hal in, speciaal voor onze koffie en boterhammen. Haar glimlach maakt veel goed. De hele papierwinkel die ingevuld moest worden om het land in te komen, de visa, de uitnodigingen van het hotel, de migratieformulieren en de registratiekaarten in het hotel, het feit dat men in de feesttent geen alternatief wilde bedenken voor de kapotte oven bij het ontbijt, de kapotte sauna op zondagochtend, het wordt allemaal in één keer goed door deze glimlach. Ze reageert verlegen als we haar belonen met een forse tip. Nou ja, 1000 roebel, dat is 38 euro. Voor de gemiddelde Rus is dat tweeënhalve dag werken. 

De taxi’s voeren ons met 130 km per uur door het centrum van St. Petersburg naar luchthaven Pulkowo! De politie reageert nergens. Taxi’s mogen blijkbaar alles. We zijn er dus veel eerder dan we dachten. Het lange wachten begint. In totaal moeten we zes keer ons paspoort laten zien en zijn er twee veiligheidscontroles maar, zoals ik iemand hoor zeggen: “Ze zijn hier veel beleefder dan in de VS!”. Gelatenheid past hier om gek worden te voorkomen, tja die glimlach van die receptioniste… De taxfreewinkel heeft flessen Famous Grouse in de aanbieding en heel veel chocola. Leuk om mee te nemen. Vrijwel op de minuut af vertrekt het vliegtuig. Keurig.

Boven, bij heldere hemel denk ik nog even terug aan de Russen de ongebreidelde tot in bizarre aantoe aanwezige ruimte, de krankzinnigheid van massale hoogbouw, de dodelijke socialistisch-realistische volkswijken maar ook de hoogtepuntjes van architectonische schoonheid, de nieuwe familie, vrienden en vriendinnen. Het zal niet meevallen om afscheid te nemen van dit land, om deze reis te vergeten. Beneden ons zijn de uitgestrekte akkers en weilanden te zien, de eenzame houten huizen en dan volgt het grote meer van Estland, de Oostzee, Gutland en de akkers van Zuid-Zweden met in de verte de onafzienbare bossen. Het is pracht weer. Dat blijkt het even later ook op Schiphol te zijn.

Russen kunnen niet zeggen: “ik heb een huis”. Als zij dat willen uitdrukken, zeggen zij: “Een huis is bij mij”. Daarin klinkt iets door van onzekerheid. Het huis kan zo maar ineens niet meer bij je zijn maar geniet ervan zolang het er is! Rusland is een andere wereld waar je gemakkelijk binnenstapt doordat het zo dichtbij is. Ik herinner me de goedlachsheid van de mannen, mannen die altijd willen drinken op vriendschap en vrede. Het doet denken aan de zestiger en zeventiger jaren in het westen. Mannen die ook voortdurend hun best doen om te laten zien hoeveel ze van hun dochter houden maar die tegelijkertijd het verlangen naar een nieuwe, verrassende vrouw niet kunnen verbergen.

De vaardigheid van de vrouwen om haast onbeschaamd en in het openbaar tegen je aan te kruipen voor een moment om zich even later weer over te geven aan feestgedruis en misschien weer terug te komen. Het lijkt of je ze kwijt bent maar dat is niet zo. Ze komen altijd terug. Als ze je opzoeken, willen ze altijd dichtbij zijn.

Russen zijn me lief geworden nu ze hun ware gezicht hebben laten zien, nu de maskers van de Sovjet-Unieperiode zijn afgevallen. Niet liever dan andere volkeren maar wel even lief. Hoewel, hun vermogen om bij het moment te leven is vrij uniek. Mooi ook. Ik wil een keer terug en die kans zit erin want ik heb daar vrienden en familie. “Rusland is bij mij”, al heb ik het niet. Dat is óók politiek.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

 

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.rusland.nl

www.stelling.nl/kleintje/actueel/OOXP1114338733.html

www.hette.web-log.nl/hette/verhalen_uit_rusland/index.html

www.russiatoday.com

www.russiatravel.nl

www.weblogs.nos.nl/moskou/2008/02/21/back-to-the-ussr

www.rossia.wordpress.com

Rusland (9) en zijn mannen

Wat is romantiek? Is dat elkaar ten huwelijk vragen tijdens een levensgevaarlijke parachutesprong? Russische mannen hebben dat soort kunstgrepen niet nodig. Anders dan onze verveelde en verwende westerse jongetjes, dragen Russische mannen de gloed van de ware romantiek nog in zich. Met hun innerlijke warmte kunnen zij een vrouw het gevoel geven dat het hartje van Siberië een palmenstrandaan de Indische Oceaan is.

En natuurlijk, balalaika, inspannende dans en gebronsde zangstemmen horen erbij maar het is allemaal wel “eigen:” romantiek, geen “ingehuurde”. Russische mannen waqren van huis uit de baas, de beer, in huis voor zover de landheer hen niet overrulede. Ze zagen hun positie veranderen toen de communisten de vrouw ruimte gaven om zich te ontplooien. Ze werden bijna weggeëmancipeerd maar…de Russische vrouw hield de behoefte aan de warme beer die haar bij alle storm en tegenwind van de Russische samenleving beschutting en warmte zou bieden. De man ondertussen bleef een beer zoals hij dat al eeuwen was. Tot op de dag van vandaag is monogamie in  de ogen van de Russische man een wat bizar begrip. Sommigen houden er, openlijk twee, drie of vier vrouwen op na. Anderen “overlappen” een vrouw met een ander. Ach, er is niets nieuws onder de zon. Geen wonder dat de Russische vrouw het herlijk vindt als een wildvreemde aandacht aan haar besteedt.

De westerse vrouwen die ik erover sprak, zagen weinig mooie of knappe jonge Russen en de meeste ouderen vielen ook tegen. Een deel van het inwendige vuur van de mannen wordt geblust door de wodka. Een ander deel is vertrapt door communistische normen en waarden die geen boodschap hadden aan individueel manlijke capaciteiten. De man was in de Sovjetmaatschappij gedegradeerd tot een productiewezen. Iets wat in onze kapitalistische samenleving overigens ook lijkt te gebeuren. Mensen zijn veranderd in  consumenten.

Schop die normen en waarden er dan uit! Ja, dat gaat niet zo maar. In het westen hebben we de neiging te denken dat anderen hun haast anageboren levensopvatting binnen een paar dagen over boord kunnen zetten. Zelf zijn we trouwens in dat opzicht zo flexibel als beton. Nee, er zullen zeker nog twee tot drie generaties overheen gaan voordat de Russische man de aangeleerde lamlendigheid van het Stalinistische staatskapitalisme heeft uitgeroeid. 

Dat neemt niet weg dat de Russische man nog altijd uitblinkt in de presentatie van zijn charmes en romantiek. Dat kwam tijdens het huwelijksfeest méér dan ééns naar voren evenals de gevoeligheid van westerse en Russische vrouwen daarvoor.Overigens waren de Russische vrouwen niet minder ontvankelijk voor de charmes van niet-Russische mannen.

Vandaag zei iemand tegen mij: :”Ik heb altijd begrepen dat Russen zo gevoelig zijn”. Ja, dat klopt, zij zijn gevoelig voor charme want charme maakt de melancholie goed die diep in hun binnenste leeft. Het is de melancholie van de verlatenheid, ontberingen en het besef dat deze avond opnieuw een dag is overleefd. En wie denkt dat zoiets niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.rusland.nl

www.home.hetnet.nl/~gabby-pat/kozakken.htm

www.noorderlicht.vpro.nl/artikelen/31207483

www.RussianEuro.com

www.lindainrusland.web-log.nl/lindainrusland/2006/05/frequently_aske.html

www.rossia.wordpress.com

 

     

 

Rusland (8) en zijn vrouwen

Het begint al bij de blik in de ogen. Russische vrouwen dragen in hun ogen het hele verhaal van verwondering, verlangen en nieuwsgierigheid naar de toekomst. Dat ziet er heel wat beter uit dan de ogen van westerse vrouwen die vooral sjagrijn uitdrukken omdat ze nog steeds niet hebben wat ze zien als hun recht.

Russische vrouwen zijn opwindender en uitdagender dan westerse vrouwen. Ze snakken naar warmte en genegenheid en willen niets liever dan een beschermende arm om hun schouders. Westerse vrouwen denken bij warmte en genegenheid: “hè? Ik heb al geld hoor, ik ben economisch zelfstandig. Voor hen is de man net als de kinderen niet veel meer dan een speeltje en een opsiersel aan hun materialistische bestaan. Zodra ze last veroorzaken, gaan ze met het grof vuil mee. Ciska Dresselhuys heeft met haar schendblaadje Opzij  en haar gehamer op economische onafhankelijkheid er geen goed aan gedaan.

Nee, dan de Russische vrouw die warmte en genegenheid nodig heeft vanwege het politieke en economische harde klimaat. Vrouwen in Rusland zijn minstens zo geëmancipeerd als in het westen. Vooral de hoger opgeleiden onder hen, en dat zijn er zeer velen, trouwen jong. Hoog opgeleide Russische vrouwen trouwen als ze tussen de 20 en 25 zijn. Dan dragen ze zorg voor veel kinderen om hun man vast te houden omdat die nu eenmaal kan bijdragen aan de stabilieit van hun bestaan. Dat brengt met zich mee dat ze tegelijkertijd ook nog wel eens graag de arm en nog veel meer van een vreemde man willen voelen. De leeftijd van die arm of welk ander lichaamsdeel dan ook, doet er in beginsel minder toe. Hun echtgenoot was vaak wel een vroege maar niet altijd de beste keuze.

De toegankelijkheid van Russische vrouwen vindt haar basis daarin maar ook in de wijze van emanciperen. vrouwen met een hoge opleiding en/of functie weten dat zij zichzelf hebben ontwikkeld ten behoeve van de gemeenschap, het collectief, niet alleen maar ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Gisteren vroeg iemand aan mij of dat nog steeds zo was en ja, het is nog steeds zo. Tenslotte zijn de huidige twenners in Rusland allemaal nog in of vlak na het communistische regiem geboren. Hun normen en waardenpatroon hebben zij dan ook daaaraan ontleend. En de regimes na het rode bewind onderscheidden zich daarvan niet door een mindere waardering voor de nationale eenheid. Vooral Poetin heeft een fors beroep gedaan op het Russische, nationale en collectieve bewustzijn.

Russische zijn daardoor meer op samenleving en andere mensen gericht dan westerse geëmancipeerde vrouwen. En… laten we duidelijk zijn: Russische vrouwen kennen niet of nauwelijks een glazen plafond. Ze bewegen zich met het grootste gemak in hoge functies en posities, technisch of sociaal van aard. Dat geldt ook voor een ogenschijnlijk manlijk bolwerk als de krijgsmacht of politie.  Alleen de politiek, dat is toch nog vooral een mannenterrein. So what? 

 

Nee, Derk Sauwer zal er niet snel toe komen een Russische versie van Opzij uit te geven. Een dergelijk trutterig, navelstaarderig blaadje hebben de vrouwen van Rusland niet nodig.

Dat geldt overigens vooral voor de hoog opgeleide, jonge vrouwen. Jammer is dat Russische vrouwen snel oud worden en soms ook verschrikkelijk dik. het harde bestaan en het repressieve maatschappelijke klimaat eisen hun tol. Na hun 45e begint bij de meesten een soort ontvrouwelijking, misschien gaat die ook hand in hand met de overgang. Oudere Russische vrouwen verliezen veel van de glans die ik eerder vermeldde en dat is in het westen dan weer niet het geval.

Laten we eerlijk zijn: er zijn uitzonderingen en wie denkt dat ook dat niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen. 

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service 

www.RussianEuro.com

www.rusland.net/index.php?option=com_content&task=view&id=37&Itemid=65

www.weblogs3.nrc.nl/moskou/2006/10/13/i-am-true-the-very-sincere-and-opened-girl

www.rusland.nl

www.wetterklima.de/cams/russlandcam.htm

www.rossia.wordpress.com

 

 

Rusland (7) als toerist

I’m from Holland, where the fuck you’re from?” Het was één van de hoogstaande stukken ” muziek” die de Russische DJ tijdens het huwelijk van mijn zoon bij tijd en wijle draaide. De Russen stoorden zich er niet aan maar wij verbaasden ons er wel over. Misschien had hij gelijk. Je moet verschil maken tussen Nederland en Rusland. Hoezo? Mij viel op dat in de toeristenfolder van St. Petersburg de toeristen worden gewaarschuwd tegen het bandietistische  optreden van de politie. “Zij is er te allen tijde op uit om u te beboeten”, stond er letterlijk. Blijf er dus bij uit de buurt. Niet “meer blauw op straat” maar “blijf weg bij het grijs”, zou je kunnen zeggen. Zoiets heb ik nog nooit in een VVV-brochure zien staan maar vanaf dat moment stond de Petersburgse agent bij ons gezelschap bekend als “Mafkees”. We besloten elk zebrapad keurig te gebruiken, alleen bij groen over te steken en nooit op de rijbaan te lopen. Als echte Nederlanders hebben we dat niet langer dan één dag volgehouden. What the fuck!

Aan de andere kant is het verschil ook weer niet zó groot. De club van Nederlandser expats in de stad, echt ze zijn er, heet “Dutch Drinking Comittee”.  ‘Tja, dan lullie nie meer’. Bovendien houden Russen en Nederlanders veel van een boottochtje door de gemeentelijke wateren. Dat is ook in St. Petersburg heel goed mogelijk en op de tweede dag van ons verblijf in de stad besluiten we dat maar eens te doen.

De boot vaart in een heel hebbelijk tempo door het kanaal maar de gids spreekt uitsluitend Russisch. Nu kan ons dat niet veel schelen omdat we zelden of nooit naar het geleuter van gidsen luisteren. Het is meestal te vervelend om aan te horen. We kijken en nemen waar. Daar heb je meer aan. Vanwege het niet zo heel goede weer krijgen we een deken toebedeeld zodat we ook bij wat lagere temperatuur toch op het buitendek kunnen blijven. Daar was een Mafkees nooit op gekomen, denk ik.

De boot vaart ook met een grote zwaai de Neva op en daar speuren mijn ogen de rivier af naar de kruiser de Aurora. Vanaf dat schip werden in 1917 zo ongeveer de startschoten van de revolutie gegeven. 33 jaar geleden lag het curieus vormgegeven ding nog nabij het winterpaleis. Ook nu hoor ik dat de gids erover spreekt, het is één van de weinige woorden die ik versta maar van de kruiser is niets te zien. De vorm van de Aurora is zo kenmerkend omdat het lichaam van het schip haast omgekeerd is. Het is aan de onderkant breder dan aan de bovenkant, een architectonisch kunststukje voor oorlogsschepen uit het begin van de vorige eeuw. Hoe dan ook, het schip is er niet. Misschien moest het wijken voor de modernere, met raketsystemen uitgeruste schepen die zijn binnengevaren voor de vlootschouw van de 27e. 

De boot vaart verder en passeert onder meer een onderzeeër en een werf die met behulp van de Nederlanders ooit is opgericht. het ding oogt vervallen maar wordt nu weer helemaal opgekalefaterd. De kalefateraars zijn in St. Petersburg hard aan het werk want er is veel moois dat de communistische lomperikken hebben laten verslonzen en…Poetin komt uit deze stad. Hij heeft een flinke bijdrage uit de staatskas gedaan. Zo gaan die dingen. St. Petersburg wordt de prachtwijk van Poetin.

De tocht duurt lang maar laat wel veel gezichten van de stad zien. Als sluitstuk van de dag brengen we een bezoek aan de Peter Paulsvesting. Die hebben we 33 jaar gelede ook gezien maar wat een verschil! De vesting is vrijwel volledig gerestaureerd. Als eerste is er natuurlijk de kathedraal die een wat doodse sfeer ademt doordat er een hele reeks dode tsaren en grootvorsten ligt opgebaard. Dan is er de munt en het historisch museum. Mooie reproducties van huizen en schepen en even wanen we ons zelfs op het dek van een zeventiende eeuws schip.

Het was mooi. Aan het einde van de middag worstel ik me nog een eindje naar een slijterij die deel uitmaakt van een ondergronds winkelcentrum. Ik “score” er een halve liter Johnnie Walker die ons die avond in slaap moet helpen. Ik mijmer nog even over het lange wachten voor het loket in het museum omdat er egwoon niemand was om kaartjes te verkopen terwijl het pijltje in de hal met het woordje tickets toch echt die kans op wees. I’m from Holland… Het is genoeg en tijd voor een nachtmutsje. St. Petersburg, zij die slapen gaan, groeten u! En wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

 

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.rusland.nl

www.russiatoday.com

www.russiatravel.nl

www.soviethistory.org/index.php?action=L2&SubjectID=1917october&Year=1917

www.mieks.info/reisverhalen/Sint-Petersburg/Sint-Petersburg-peterenpaul.html

www.saint-petersburg.com/virtual-tour/cruiser-aurora.asp

www.dag.nl/marine’

www.rossia.wordpress.com

 

 

Rusland (5) en zijn zwerfhonden

Dit keer geen trein maar een bus. Een bus waar het moegefeeste publiek zich naartoe sleept met koffers op wieltjes over een, ja grappig, pad van grind. Het rolt wel maar niet de goede kant op. Halverwege is het graf van een gesneuvelde soldaat. Rusland is ermee bezaaid. Vriend Stalin heeft 25 miljoen slachtoffers in zijn eigen land op zijn geweten. Hitler zou daar zijn vingers bij aflikken.

De bus ziet er niet slecht uit maar met de weg is het anders gesteld. Het hobbelt een beetje tijdens het rijden maar al van jongsafaan heb ik daar geen moeite mee. Zo voel je tenminste dat je rijdt. Bos, bos, bos, ondertussen hoor ik dat we eigenlijk helemaal geen feest hadden mogen vieren in het vakantieoord aan de kust. Het ligt binnen een restricted area vanwege de nabijzijnde kernreactor, Sosnovy Bor. Alleen bewoners van het gebied zelf mogen er komen. Het maakt niet uit want voor ons zit het feest erop.

We hebben besloten nog twee dagen in St. Petersburg door te brengen want dat ligt vliegtechnisch wat handiger en het is leuk. Tenminste, dat lijkt ons zo. Wat we precies in de stad gaan doen, is nog niet duidelijk. Twee dagen in St. Petersburg is verrekte weinig, eigenlijk heb je meer aan twee weken en dus moet je heel orgvuldig met je tijd omgaan. De Hermitage doen we in geen geval want daar zijn we dertig jaar geleden uitvoerig rondgeleid en ondertussen heeft het ex-winterpaleis alleen maar een likje verf gekregen. Veel hangt ook af van het weer en dat is vandaag, zondag, belabberd.

De bus raast verder, door dorpen, bossen en akkergebieden. Onderweg stoppen we bij een vesting maar alleen maar om de chauffeur en wat andere verslaafden een trekje aan de sigaret te laten nemen. Verder gaat het weer. Het bos wordt hier en daar plotseling onderbroken door grote pijpleidingen die nergens vandaan lijken te komen en ook nergens naartoe gaan.

Plotseling deelt de chauffeur ons doodleuk mee dat hij niet helemaal naar St. Petersburg gaat. Mag niet van de baas want hij heeft nog een eindje te gaan, helemaal naar Moskou. Het is één van de vele desillusies die Russen je soms bezorgen. Afspraken maken is in dit land bijzonder moeilijk. Een echte vaste afspraak lijk je met niemand te kunnen maken. En, om nog maar even op de aanleiding van onze reis terug te komen, een huwelijk is dat ook niet. Daarover later.

De bus brengt ons naar een plaats, Gatschina genaamd, en daarvandaan kunnen we met de trein verder. Dat is duidelijk want de trein staat al klaar op het moment dat we stoppen. met onze herinneringen aan treinverbindingenin het achterhoofd wordt dat dus rennen en hollen om nog in te stappen. Tijd om echt afscheid te nemen van onze Russische vrienden is er daardoor nauwelijks.

Deze trein schudt en kraakt nog erger dan de vorige maar er is geen Ochrana en dat is weer positief. Er zij wel verkopers van allerlei artikelen, je vindt ze in elke trein in Rusland. Ze verkopen, illegale, CD’s en DVD’s, tijdschriften, schoenen en in onze coupé zit deze keer zelfs een verkoper van pleisters. De verkopers houden bij binnenkomst een heel verhaal over hun produkt waarop haast niemand reageert. Het lijkt me een frustrerende manier om aan je geld te komen maar goed…het particulier initiatief staat hier nog in zijn kinderschoenen. Voor de meesten in elk geval wel. Een enkeling heeft een paar jaar geleden een stevige graai in de partijkas van de CP kunnen doen en zo’n startkapitaal is natuurlijk altijd welkom. Wie die kans heeft gehad, is inmiddels ruimschoots boven Jan. Een communist die zich tot kapitalist bekeert, doet Rijkman Groenink en Anders Moberg tot sukkeltjes verbleken. In de voormalige heilstaat tiert het verschil tussen rijk en arm welig.

We zijn er. De trein rolt het Baltisch Station binnen en even later staan we buiten. Op het plein voor het station groept een achttal weilde zwerfhonden bij elkaar waarvan er één zwaar gewond is. Ze zijn beroemd. Ooit wilde de overheid de zwerfhonden van het station afschieten maar toen kwamen de Petersburgers in het geweer. Sindsdien hebben ze een bevoorrechte positie in de stad. Twee taxi’s brengen ons in vliegende vaart naar ons hotelletje nabij de Admiraliteit en die avond eten we in een luxe restaurant in een zijstraat van de Nevsky Prospekt. Te duur voor de gemiddelde Rus, heel acceptabel voor ons. En de zon gaat opnieuw nauwelijks onder. Wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.strangelove.net/~kieser/Russia/villagestructures

www.traveljunkies.nl/wereldreis/rusland/transsiberie

www.russischinrusland.nl/sin.htm

www.nevsky-prospekt.com

www.easytobook.com/…/sint-petersburg/treinstations/baltisch-treinstation-l857-hotels/3-stars

www.bennenk.com/Rusland/Petersburg1%20Body.htm

www.rusland.net

/

 

Rusland (2) kan niet zonder Jelena

De eerste die ik die ochtend tegenkom is de oppasser van het park met zijn hond. Hij is de man die de banja aandoet en de toiletten probeert te onderhouden, iets wat vrijwel onmogelijk is met het doorsneepubliek in deze omgeving.

De wodka van gisteravond is al lang opgetrokken en ik geniet van het uitzicht op de eerste bootjes op zee, de mussen in het bos en de arenden die hoog in de lucht rondejs draaien. Hoewel het niet ondenkbaar is, laten de zeehonden zich vanmorgen niet zien.

Eén voor één of in kleine groepjes komen de deelnemers aan de bruiloft van vandaag hun husjes uit. Het viel te verwachten: de Nederlanders zijn   verreweg in de minderheid. Sommige Russen hebben er een reis van zo’n zevenhonderd kilometer voor over gehad want zij wonen in Moskou, de meeste Moskovieten laten het afweten. Misschien hebben zij een feest met meer alcohol dichterbij.

Na de douche hebben we een eenvoudig ontbijt en dan begint het lange wachten. Alles hangt af van de komst van de bruid. Even tevoren meldt zich een jonge, slanke Russische die mij met stralende ogen komt melden dat zij mijn “interpreter” zal zijn. Het kan slechter. Deze Jelena (Helene) is studente “tolk Engels” aan de universiteit van St. Petersburg en blijkt vooral deskundig te zijn op het gebied van kerncentrales. Ik probeer van haar iets te horen te krijgen over de Russische centra maar het bevallige mondje zit stijf op slot. Wat dat betreft tenminste.

Even later komt de moeder van de bruid met een hele stoet gasten. En ook de oma, een niet zo heel opvallend vrouwtje in een wit-blauwe jurk. Maar pas op! Zij bestiert alles. Wat niet in haar kraam te pas komt, krijgt het etiket “schandelijk” opgeplakt.  Meer Russen dus en..de bruid zelf. Mijn zoon, de bruidegom, is inmiddels  “opgesloten” in een huisje want hij mag zijn toekomstige vrouw vandaag niet zien voordat hij haar heeft “veroverd” en dat gaat niet zomaar! Het moment van de waarheid nadert nu met rasse schreden.  

De vrijheid van de bruid wordt verwisseld voor de vrijheid van de bruidegom. Hij komt naarbuiten en moet zijn toekomstige vrouw nu veroveren in één van de huisjes. Daarvoor moet hij zich een weg banen langs barrières zoals een over de weg gespannen koord. Dat moet alleereerst worden versierd, In Russische termen “er moet geld aan gehangen worden”. Eenmaal versierd, biedt de barrière nog geen doorgang. Hij moet passeren zonder te springen of er onderdoor te kruipen. De vrienden van de bruigegom staan klaar om hem er overheen te tillen, maar nee, dat mag niet. Na rijp beraad steekt hij het lint in brand. Daarbij wordt hij terzijde gestaan door vier vrienden die tot ons kleine gezelschap behoren.

Natuurlijk zingen is er ook bij. Samen met zijn vrienden zingt hij uit volle borst “Zie ginds komt de stoomboot!” Wat maakt het uit? Er is niemand van de “tegenpartij” die de woorden verstaat of de strekking begrijpt. Op een getekend gezicht vol met kusafdrukken moet hij de zoen van zijn vriendin zien te vinden. Hij kiest er zo maar één uit en dat is goed want ze zijn allemaal van haar. Hij doet het allemaal, gekleed als prins en met een stokpaard in de hand. In Rusland krijg je je bruid niet zo maar.

Eindelijk is hij doorgedrongen in het huis waar hij zijn bruid aantreft maar zij zit vastgeboden met linten en ja, die mag hij al weer niet met zijn handen losmaken. Dan maar met de tanden! Als de knopen niet los waren gegaan, had hij de linten moeten doorbijten. Gelukt! Het hele gezelschap begeeft zich nu naar het openluchttheater waar ik mijn show als “ambtenaar van de burgerlijke stand” ten beste mag geven. Gekleed in mijn paasbest en een zwart met rode mantel breng ik de eerste woorden uit en dan blijkt al gauw dat het trouwen van een eigen kind ook een emotionele bezigheid is.

Daar komt bij dat mijn interpreter toch wel wat moeite heeft met de vertaling van de tekst in het Russisch. Ze krijgt hulp van een tweede jongedame en samen hebben ze er de mond vol aan. Het is niet anders, de hele ceremonie verloopt wat minder vlot dan ik had gehoopt maar…iedereen is in een goede bui dus: “allemaal vrienden”. Aan het einde van mijn verhaal laat ik de beide trouwlustige hun jawoord doen, laat ze ringen uitwisselen, een certificaat tekenen en feliciteer ik ze als eerste, meteen daarna de ouders van de bruid. En wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.rusland.nl

www.landenweb.net/rusland

www.russischinrusland.nl

www.flabber.nl/archief/021314

www.skoften.net/index/item/bruiloft_2/

www.russiatoday.com

www.russiatravel.nl

/

 

Rusland (1) for ever!!!

De trein komt in beweging met het geluid en de vibraties van een landbouwtrekker op zware klei. De meeste passagiers kijken er niet van op. Alleen de buitenlanders, zoals ik, ondergaan het bewust. Na vier uur wachten en vragen ben ik al lang blij in de juisite trein te zitten op weg naar het juiste einddoel. “We” moet ik trouwens zeggen want we zijn met z’n twaalven. Twaalf Chollandski in het land van 240 miljoen Russen.

De eerste twintig kilometer rijden we langs de voorsteden van St. Petersburg met desolate, schijnbaar totaal verlaten, industriële gebieden. Alleen aan de geparkeerde auto’s en de rokende schoorstenen is te zien dat er economische bedrijvigheid plaatsheeft.

Hier strekt zich de vervuiling verspreidende erfenis van 70 jaar communisme uit maar langzaamaan verandert het landschap. Aan beide zijden van de spoorlijn beginnen onoverzienbare bossen van naaldbomen en berken. Hier en daar doorbreken een uitgesprekte plas, een graan- of aardappelakker en wat houten huisjes in een onvermijdelijk groene kleur, het beeld. Dit is Rusland op zijn karakteristiekst.

De mensen in de trein hebben nauwelijks belangstelling voor ons. Alleen als ons gezelschap bij tijd en wijle wat rumoerig wordt, krijgen we aandacht. Uit de op ons gerichte ogen blijkt duidelijk onbegrip over de herkomst van mensen die een absoluut onverstaanbare taal spreken. De trein ratelt verder. We moeten op een plek zijn die tachtig kilometer van het Baltische Station (Centraal Station) van St.Petersburg ligt. Het schijnt ergens middenin de bossen te zijn en ik kan me dat beter voorstellen naar mate de reis vordert. Deze bossen zijn nog echte natuurbossen, met omgevallen boomstammen vol mos en hier en daar de stenen restatnten van wat ooit een tijdelijke stookplaats was. Weinig rommel, dat moet ik toegeven. Het bos is schoner dan in Nederland ook al staan nergens vuilnisbakken.

Een eindeloze reeks van dorpjes dient zich aan zoals Peterchof, wat ik na enige tijd uitleg als Peterhof en dat plaatsbiedt aan het mooiste zomerpaleis van de tsaristische familie. Jammer dat we voorbijrijden. Gelukkig heb ik er in 1975 al een bezoek aan gebracht, Versailles aan de Oostzee. Opvallend is ook “Oraniënbaum”. Nee, het is niet naar een Nederlands biermerk genoemd.

De trein ratelt nog verder en het landschap wordt nog verlatener. In de trein wordt het wat onaangenamer als een paar leden van de Ochrana in zwarte uniformen binnenkomen. Deze spoorweg-knuppelbrigade moet zogenaamd voor onze veiligheid zorgen maar de kramp in mijn maag zegt me dat zij de belangrijkste bedreiging voor ons vormen.

Ineens zijn we er. Het is geen station maar meer een treinhalte met de prachtige naam “80 km”. Dat betekent dat de halte precies 80 km van het Baltische Station af ligt. Middenin het niets. Nou ja, noem dat maar niets. Aan alle kanten strekken zich de naald- en berkenbossen ongebreideld uit. Bomen zijn hier de uitvinders van het particulier initiatief.

De perrons zijn van asfalt al moet iemand ze vlak voor onze komst intensief bewerkt hebben met een pneumatische boor. Dat maakt het voor mij niet gemakkelijker om de hutkoffer op wieltjes voort te slepen. Eén van de jongere mannen in het gezelschap is zo vriendelijk mijn koffer met de zijne, veel lichter, te verruilen. Zo kom ik toch nog in een acceptabel tempo aan bij de spoorwegovergang waar onze Russische gastheren staan te wachten.

Gas op de plank, al weer door bossen en uiteindeklijk door een dorp dat Nove Bor heet.  Een dorp met stedelijke uitstraling want de Russen hebben nog al eens de neiging om ook in dorpen flink aan de hoogbouw te gaan. Niet echt nodig maar wel gewoonte.

Op een geschatte twintig kilometer van “80 km” komen we aan bij “Kommandor”, het vakantieoord waar we twee dagen gaan doorbrengen voor het deelnemen aan een Russische bruiloft. Schitterend! Prachtige houten huizen van boomstammen opgebouwd en in een okerachtige beits verpakt, compleet met veranda’s maar…meestal zonder toilet. Het toilet voor de meeste huizen is centraal gelegen, evenals de douche en de sauna (banja).

Mooier nog is het uitzicht op zee. Je stapt hier bijna vanuit het bos zo de zee in, al is er een smalle strook zand. Strand en zee bieden hier en daar plaats aan een fors rotsblok, groot genoeg om een strandstoel te plaatsen met een koelbox ernaast. En…om half twaalf ’s nachts heerst hier het daglicht. De zon is onder maar donker is het niet. Over één a twee uur zullen de eerste zonnestralen weer tussen de boomstammen verschijnen. Ook hier komt de zon in  het oosten op en het verschil tussen oost en west is overduidelijk: aan de ene kant bos en aan de andere kant zee.

De volgende ochtend om half zes tref ik het strand verlaten aan. Het is nog ijskoud maar de lucht toont zich strak blauw. Vandaag, de dag van het huwelijk, wordt prachtig. Ik studeer de tekst in voor mijn speech van die middag, zittend op een rotsbok en zo nu en dan turend naar de westelijke horizon die zich nog wat wazig en vaag vertoont. En wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

 

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.rusland.nl

www.landenweb.net/rusland

www.russischinrusland.nl

www.brugnaarrusland.nl/2007/11/ekspert-politieke-mobilisatie.html

www.rusland.net/index.php?option=com_content&task=blogsection&id=0&Itemid=9

www.nedrus.nl/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=1&Itemid=87