Wouter, ik kom er aan!

smile.gif

Ja, dat wordt geen standbeeld en geen volksliedjes voor vertrekkende Michiel. Hij zal nooit bekend staan als de man die in een blauw geruite kiel aan het wiel draaide. Nu Michiel van Hulten zijn vertrek als voorzitter van de PvdA heeft aangekondigd, kreeg ik meteen de vraag: “Is dat nou niets voor jou?”

Ja, dat was een gewetensvraag maar mijn kansen zijn beperkt. In de eerste plaats kent Wouter Bos mij niet en volges mij helpt het als hij je wel kent. Daar komt bij dat ik niet eens gewoon lid ben. Ik heb geen stemrecht, laat staan dat ik de bestuurlijke voorman van de partij zou kunnen worden. Hoewel, tegenwoordig kun je ook wethouder worden in een gemeente waarvan je voordien nog nooit hebt gehoord dus eigenlijk zou het geen rol mogen spelen.

De vraag dringt zich dus op of ik wel zo’n bekwaam bestuurder ben. Eerlijk gezegd heb ik vaak moeite met de hele dag mensen om me heen die me komen vertellen wat ik van iets moet denken. In tegenstelling tot Ronald Plasterk zie ik de grens tussen kritiek leverende buitenstaander en uitvoerende bestuurder heel scherp. Ik vind trouwens ook helemaal niet dat het zo nodig is voor een criticus om het werk zelf ook eens ter hand te nemen. Dat is nu eenmaal iets heel anders. Als ik vind dat de kok in een restaurant vies eten maakt, houdt dat niet in dat ik dan zelf maar in de keuken moet gaan staan. Dat is dus echt een kletskoek argument.

Over vier jaar ga ik met pensioen. Zou ik met mijn geniale capaciteiten om altijd en overal brokken te maken, dat gedurende vier jaar kunnen camoufleren? Wie weet! Daar komt natuurlijk bij dat ik wel de held ben als blijkt dat de PvdA over vier jaar er twintig zetels bij wint. Het enige nadeel daarvan is dat ze dan willen dat ik nog tien jaar aanblijf en dat was ik niet van plan.

Goed, ik heb wel wat goede ideetjes om de partij uit het slop te trekken. Ik weet dat ik weet hoe politici zich moeten opstellen als ze het publiek ontmoeten. In elk geval zonder botox- of hazengedrag. Ik heb ook een flauw idee over de sociaaldemocratie in deze tijd, haar herkenbaarheid en haar charmes. Maar ja, het is maar helemaal de vraag of ze bij de partij op iemand zitten te wachten die “ideeën” heeft. Mijn ervaring is dat de meeste politici van deze tijd “geen idéé” hebben en zich daarna door het voetvolk laten voorfluisteren wat er moet gebeuren. Ze denken dat zoiets hetzelfde is als “luisteren naar de mensen”. Tja…maak maar eens duidelijk dat “luisteren” iets heel anders inhoudt.

Ik snap dat best, In een ver verleden betekende luisteren dat je de woorden van anderen goed opving en achteraf ook kon duidelijk maken dat je al die informatie had begrepen. Dat is nu anders. Tegenwoordig moet je vooral veel kleinschalig onderzoek doen, bijvoorbeeld door websites en blogs af te speuren. Zo kom je er namelijk achter wat mensen echt denken en niet alleen maar wat ze jou willen vertellen. Daarna ga je al dat gemopper bij elkaar vegen en kijken hoe het in  je politieke uitgangspunten past. Vergeet vooral niet hier en daar de terminologie van webs en logs zo nu en dan over te nemen. Doe het in een keteltje met de emotie van verongelijkte burgers en je hebt het sop aardig op sterkte.

Luisteren, bah! Vroeger luisterden mensen naar politici en nu zou het ineens andersom moeten zijn? Nee hoor, een politicus kan nog steeds heel goed uitdragen wat hij denkt dat het volk wil en het volk zal dan al gauw roepen dat het dat wil. Maar ja, dan moet je als politicus of -ca wel een beetje naar mij luisteren.

Voorzitter van de PvdA? De bezem halen door de Wiardi Beckmanstichting? Mwoaah, het lijkt me fantastisch!

Tot sterkte,

Wouter, ik kom er aan…

Kaj Elhorst

Http://politoek.wordpress.com 

 

Service

www.transpirit.nl

Geloof en politiek gaan hand in hand

img_0268x.jpg

Het verschil tussen Marianne Thieme en een dier is dat de laatste er door zijn of haar onschuld aandoenlijk en aaibaar uitziet. De eerste is aandoenlijk omdat ze er uit ziet als een lekker dier. Ja zeker, ik vind haar een stuk en ik zou best eens een saucijzenbroodje met haar willen eten. Nu is zij lid van de Zevendedagsadventisten en ik vrees alleen daarom al dat het niet zover komt. Mensen uit die hoek zijn vaak vreselijk gewetensvol en principieel. Dat mag wel maar het vormt ook een barrière.

Zou Maarten het Hart het ook zo zien? Wat mij betreft mag hij best zijn mond houden over de religieuze roerselen van Marianne. Hij zou eens wat beter moeten kijken naar zijn eigen zieleroerselen. Ik kan me nog herinneren dat ik hem een tijd lang moest aanspreken als Maartje het Hart. Dat heeft met de Zevende dag niets te maken maar het is nou ook niet bepaald alledaags. Ik vraag me af wat dat soort gedachtenspinsels voor invloed heeft op de zorg voor het welzijn van dieren.

In elk geval vind ik dat Marianne er eerder uitziet om op te eten dan Maarten. Niet dat ik het zal doen. De dieren die er voor mij uitzien om op te eten, consumeer ik meestal ook niet. Het vlees op mijn bord is goeddeels afkomstig van dieren waarvan ik nooit heb gezien hoe ze eruit zagen. Wat is het leven toch ingewikkeld!

Dat moet Wouter Bos ook gedacht hebben toen hij zijn grote artikel in de Volkskrant liet plaatsen naast de kolom van Marianne. Hoe moet het nu toch verder met die partij die maar niet ophoudt zich inwendig te roeren? Stromingen, vleugels, invalshoeken, negativiteit, het kruist elkaar allemaal. Wouter en Mariannne begrijpen elkaar heel goed, dezer dagen. Mogelijk prikken ze samen een augurkje. “Zeg, Marianne, hoe doe jij dat nou met Maartje?”

Wouter heeft uit alle kritiek goed opgepikt dat het “eenvoudige volk”, het “proletariaat” in de PvdA te weinig zichtbaar is. Het wordt overschaduwd door de doctorandussen van de vrijzinnig democratische stroming. Doctorandussen die in het bedrijfsleven vaak lijnrecht staan tegenover de “Jannen met petten en Truzen zonder hoeden” als het gaat om een paar procent loonsverhoging.

Wouter kaart ook de discussie met de SP aan. “We moeten er niet bang voor zijn”, zegt hij moedig. Dat haalt je de koekoek. Wie bang is, gaat altijd het moeras in. Dat geldt zeker in de politiek. Wouter heeft gelijk als hij zegt dat de PvdA en de SP elkaar hard nodig hebben. Niet alleen om de eigen ideologie scherper te stellen. Het gaat dieper.

In deze tijd van globalisering en Europese Unie, de tijd van internationaal verscheuren van de ABN/Amro, houdt de eenvoudige burger zich stevig vast aan zijn of haar directe omgeving, zijn woonplaats of hooguit de regio. Daar liggen zijn of haar belangen. Marianne zou zeggen “de koe moet weer in de wei”. Tegelijkertijd is de globalisering weliswaar een bron van onzinnigheid, te stuiten is ze niet. Het nationalisme van de SP richt zich daarop onder het motto: “Denk lokaal en handel lokaal”. Daar kunnen Jannen met Petten en Truzen zonder Hoeden zich behagelijk in nestelen. Nestwarmte die voortkomt uit het Maoïstisch verleden van de SP. Ook Mao vond dat de lokale gemeenschap zichzelf moest ontwikkelen, binnen de kaders van zijn denkraam natuurlijk. Het nationalisme is ook de band tussen SP en VVD.

De PvdA wil een brede volksbeweging zijn met een open venster op de wereld. Wees dat dan ook. Probeer niet de SP na te bootsen maar wees Europees, dat wil zeggen: “Denk Europees en handel lokaal”. Lokaal, ja zeker, zonder die nestwarmte verliest elke partij de massa van haar achterban. Ik gok erop dat 80 procent van de inwoners van mijn stad geen boodschap heeft aan de “globe” maar wel aan de rivier die door het stadshart stroomt.

Tot op heden zijn Nederlandse politieke partijen er nooit in geslaagd om het belang van de Europese Unie voor die rivier concreet te maken. Zuiver water, arbeidsplaatsen, bereikbaarheid, woongenot, het is nooit aan de Unie gekoppeld. Die koppeling zal de PvdA nu wel moeten gaan maken. Sámen met de SP en ook in discussie met die partij zal ze het sociale element in de samenleving mooier kunnen kleuren dan dat één van beide dat alleen kan. 

En eerlijk gezegd, Wouter Bos mag van gereformeerden huize zijn, ik ken in de PvdA ook katholieken, hervormden, Joden, moslims, hindoes, boeddhisten en helaas ook atheïsten (dat zijn mensen die zichzelf wijs maken dat ze nergens in geloven). Nog nooit heb ik gemerkt dat de geloofsovertuiging van de lijsttrekker van doorslaggevende invloed was op de behartiging van de belangen van mens, dier of milieu. De discussie staat daar garant voor. Dat moet Marianne een troost zijn en voor Wouter een handvat. Geloof en politiek gaan hand in hand terwijl kerk en staat gescheiden blijven.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.morpurgo.nl

www.infotalia.be

www.uwv.nl

Dat heb je

cliche10.jpg

t Was even moeilijk voor me vanmorgen. Waar gaan we het over hebben? Er is zóveel aan de hand dat je moeilijke keuzen moet doen. En toch … het lukt.

Toegegeven, het schrijven van een column is wat anders dan het landsbestuur. Ik heb daar in mijn vorige column nog aandacht aan besteed. Dat wil niet zeggen dat er geen overeenkomsten zijn. Je moet aanspreken, onaangename boodschappen kunnen overbrengen en zaken aan elkaar koppelen waartussen niemand op het eerste gezicht het verband ziet. Het verband of…tenminste een verband.

Wat mij vanmorgen het meest tegen de borst stuitte, waren de opmerkingen van Michiel van Hulten die socialistische bevlogenheid afdeed als nostalgie van de zeventiger jaren. Nostalgie, daar zit een waarde-oordeel in. Nostalgisch is mooi om naar te kijken maar vooral ook vanaf te blijven. Daarom is zo’n opmerking ook dodelijk want zodra iets “nostalgisch”  is genoemd, loopt iedereen er in een wijde boog omheen. Bij een “Ming-vaas” doen de meeste mensen dat ook.

Even zo goed kan nostalgie ook een les bevatten. “Leren van het verledens” is een veel gepredikt maar zelden bedreven uitgangspunt. Het socialisme van de zeventiger jaren mag dan nostalgische elementen in zich hebben, het heeft ook kenmerken die we ons ter harte zouden kunnen nemen. De bevlogenheid, de heldere ideologie die politici zelden of nooit deed weifelen of twijfelen, dat kwam bij “de burger” over. De “burger” die inmiddels veelal is gedevalueeerd tot “de consument”.  Dat heet humanitaire inflatie.

Nu heb ik Michiel van Hulten nooit zien zitten als voorzitter van de PvdA. Hij is veel teveel de snelle jongen die zich in een BMW (tot 300 km per uur) verplaatst. Een soort marketingdraak die zo nu en dan clicheetjes laat. Clicheetjes die behoorlijk kunnen  stinken. Een man die Wouter Bos heeft geprest om minister te worden. Bespottelijk maar het is zo. Inderdaad, een Mediamarktverkoper die elk voorgaande type plasmascherm “nostalgisch” noemt en “niet meer van deze tijd”. Hij is toch zeker niet gek?

Dat lijkt me voldoende stof om over na te denken, voorlopig. Overigens zou ik niet zo toeteren als ik Jan Pronk was want vanuit zijn positie is dat wel erg goedkoop. Kijk nou eens, de columnist als onderwijzer. Ja, er lijkt voor columnisten een onweerstaanbare aantrekkingskracht in het onderwijs te schuilen al gaat dat lang niet altijd goed.

Het onderwijs, natuurlijk stond in de meest onderwijselijke krant van Nederland daarover ook weer een artikel. De hbo-pedagoog. Ik verbleekte bij het doorlezen van het stuk. Willem Vinkenvleugel is op haast nostalgische wijze bezig de schoolbegeleidingsdienst te reanimeren. Ook al weer zo’n typische clicheetjeslater. Professionalisering, dat scheldwoord van de afgelopen dertig jaar, is zijn toverwoord. De leerkracht is goed in lesgeven en de hbo-pedagoog moet kinderen opvangen die in de problemen zitten. Weer een meneer of mevrouw in een kamertje waarvan alle scholieren weten dat je er eigenlijk weg moet blijven.

Alsjeblieft zeg, we leren nooit van het verleden. Laten we nu toch eens van elke leerkracht een hbo-pedagoog maken. Kinderen kunnen dan zelf de schouder uitzoeken waar ze het liefst willen uithuilen en hun problemen bespreken. Geen verdere kantorisering van de school. De school moet terug naar de status van leer- en opvoedingsgemeenschap met het oog gericht op de toekomst van de leerling. De functie van de leerkracht moet niet uit- maar aangekleed worden. Als hij of zij al iets kwijt zou moeten raken, dan is het bedilzucht en papierwerk.

Inderdaad, de nostalgie van potloodslijpsel en inktpotjes komt boven. Een school waar kinderen zich veilig voelen en weten dat ze serieus genomen worden door de man of vrouw voor de klas. Een school waarin het kind geen halfproduct op weg naar de consument meer is maar een volwaardig menselijk wezen dat aan zijn of haar ontwikkeling werkt. Daar is toch niets op tegen? Wie `nostalgie` ziet als een museumterm, gaat onherroepelijk de bocht uit. Als omstander, als columnist, kan ik dan alleeen nog maar zeggen `Dat heb je.`

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://www.politiek.wordpress,com

 

Service

www.clicheskate.nl

www.clichesite.nl

Een trotse haan

meneerdeuil13.jpg

Victoria! Zou dat een mooie naam zijn voor de prinses? Het sluit aardig aan bij de opmerking van Willem Alexander dat hij straks als een trotse haan door het kippenhok van de Eikenhorst struint. Voorlopig heeft de nieuwe prinses veel X-factor want we kennen haar naam nog niet.

Diep in mijn hart vind ik zo’n presentatie een reden voor plaatsvervangende schaamte. Ik hoor de stompzinnigheid van de journalistieke vragen aan en zucht: “Wat ben ik blij dat ze mij daar niet voor gevraagd hebben.”Ik zou óók niet weten wat ik aan de prins moest vragen. Het valt mij altijd wel op dat de prins zijn baby’s binnenbrengt aslsof het een doos gebakjes is. Maar ja, je kunt  toch moeilijk vragen of hij zijn dochter een taartendoos vindt.

Opvallend is dat niemand de vraag heeft gesteld of dit meisje straks ook les zal krijgen van leerkrachten die een deel van hun vakantie hebben ingeleverd. Volgens columnist Plasterk (je kunt zo’n man toch geen minister noemen)  moeten de leerkrachten een deel van hun lange vakanties maar inleveren om de werkdruk te verlichten. Volgens mij neemt de werkdruk daardoor alleen maar toe. Het probleem met Plasterk is dat hij alleen maar cijfertjes ziet en geen mensen. Ik heb het al eens eerder gezegd: atheïsten kunnen niet denken.

Ik verwacht altijd dat hij nog in giechelen zal uitbarsten na zo’n opmerking maar dat doet hij niet. Hij lijkt het echt te menen. Een ernstig geval van posttraumatische stressstoornis, denk ik. Ik heb dat eerder vastgesteld bij een andere webmaster op wordpress die door een ziekte zijn hele geloof verloor en zich nu bekwaamt in het afzeiken van moslims. Plasterk lijkt zich over te geven aan een vorm van populisme aangezien onder veel Nederlanders de misplaatste gedachte heerst dat leerkrachten veel te lange vakanties hebben.

Nu had ik echt het idee dat de overheid de werkdruk zou gaan verminderen door minder oekazes aan scholen te sturen. Het zou ook mooi zijn om wat minder inspecteurs aan te stellen en de leerkrachten meer armslag te geven. Verkleining van klassen en scholen zou niet alleen voor de leerkrachten maar ook voor de kinderen een zegen zijn.

Ministers, en zeker de minister van columns, moeten leren wat minder hun lippen te openen want dan lopen ze het risico dat er geluidjes uitkomen. Vaak zijn die geluidjes niet gewenst. Dat geldt ook voor Wouter die voor de tweede keer in zijn carrière veel te vlot de hoofdprijs weggeeft en meteen al laat weten dat topinkomens fiscaal niet aangepakt moeten worden. Te vroeg en te onzinnig.

Volgens de minister zou de concurrentiepositie van Nederland in het gedrang komen door de topsalarissen zwaar te belasten. Ik zou niet weten waarom. Ja, inderdaad, de kans dat een Amerikaanse of Zweedse mafkees leiding gaat geven aan een Nederlands bedrijf, wordt wat kleiner. Dat is helemaal niet erg. Er zijn in Nederland voldoende bekwame economen met bestuurservaring die het voor wat minder geld willen doen.

Natuurlijk komen zij dan niet uit het “old boys network”maar ook dat is geen ramp. Integendeel, de kans wordt op die manier groter dat de leidinggevende mangers, of liever ondernemers, loyaler zijn aan hun bedrijf. Een voorbeeld voor hun job-hoppende medewerkers.

Alles bij elkaar kan de nieuwe prinses nog een moeilijk leven krijgen, lijkt mij zo. Veel hangt af van de wijsheid van het huidige kabinet en met nadruk van de sociaaldemocratische bestuurders. Zij zullen de smaakmaker moeten zijn, in een harmonische mix met de ChristenUnie. Die harmonie ontstaat niet door onze monarchie te overschaduwen met losse opmerkingen en afgedwaalde donderwolken.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://www.politiek.wordpress.com

 

Service

www.stichtingBurnout.nl

www.presscenter.nl

Eén beeld kan méér verhullen

amour_de_pierrot.jpg

“Die in het donker ziet men niet!” Het is een bekende zegswijze over mensen in het verleden die woonden in de sloppen van Parijs, Berlijn, Londen en zelfs Amsterdam. Het zijn niet alleen schrijvers maar ook schilders en fotografen geweest die hun licht over deze bewoners van het duister lieten schijnen.

Vooral naar aanleiding van foto’s deed de gedachte opgeld dat één beeld meer duidelijk maakte dan duizend woorden kunnen zeggen. Op de golven van die gedachte kwam oorlogsfotograaf James Nachtwey in de algemene belangstelling te staan. Zijn foto’s van de Vietnam oorlog, de oorlogen in centraal Afrika en de oorlog in Irak hebben wereldwijde faam gekregen. De fotograaf `gaf de oorlog een gezicht`. Zijn werk is nu te bekijken in het Ammsterdamse fotomuseum FOAM. 

Hij gaf de oorlog een gezicht. Veelal een beschadigd gezicht en ieder van ons kon zich voorstellen wat de afgebeelde persoon moest hebben geleden. Hoewel? We konden zien hoe diep de wonden waren en op welke plaatsen hij of zij het meest was toegetakeld. Zelfs waren woede, angst of wanhoop af te lezen aan de ogen van de mensen die hij van nabij fotografeerde en fotografeert. Ja zeker, Nachtwey is nog volop actief.

Toch blijft er ook iets in het donker, iets dat we niet zien. Iets dat onvatbaar is in de chemicaliën van de fotografie. Iets dat ook door digitatliteit geen vorm krijgt. Wat waren de bronnen van die woede, angst en wanhoop? Op het eerste gezicht lijken die heel begrijpelijk. We kunnen ons goed verplaatsen in de positie van de gefotografeerde man of vrouw. Alleen…wat we doen is:  onze gevoelens en denkbeelden in het hoofd van de afgebeelde plaatsen.

We laten onze eigen ellende de plaats innnemen van de gevoelens van de geportretteerde en nemen onze eigen gedachten, drijfveren en emoties als uitgangspunt. Dat is het moment waarop de sluiter de werkelijkheid ontwijkt. Zelden of nooit blijken de slachtoffers van geweld gedachten en gevoelens te hebben die congruent zijn aan de onze. Dat zou oook haast niet kunnen. Wij denken en voelen vanuit een luie stoel in de woonkamer. Zij denken en voelen temidden van honger, dood, verderf en vooral een andere cultuur en belevingswereld. Precies die situatie is letterlijk onvoorstelbaar voor een bijna altijd ontkerkelijkte, gedigitaliseerde mens die aan zijn ribbelchips knabbelend de foto’s bekijkt.

Het gezicht van de oorlog dat Nachtwey ons geeft, is vals. Dat wil zeggen: hij licht ons niet verkeerd voor maar wel onvolledig. Inmiddels heeft “het gezicht van de oorlog” zich vastgezet in ons brein. Zó stevig dat we geen  argumenten en redenaties meer willen accepteren die een ander licht op de zaak kunnen werpen. Het jongetje dat feitelijk een oorlogsmisdadiger is, heeft zich op ons netvlies vastgeplakt als een schatje. Op die manier verduistert het gezicht van de oorlog de werkelijkheid. Eén beeld kan meer verhullen dan duizend woorden kunnen vertellen.

Daar waar het over psycholgie gaat, valt het allemaal vaak moeilijk aan te tonen. Daardoor is het allemaal niet minder waar maar er zijn ook andere voorbeelden. Zij maken directer duidelijk hoe het beeld onze waarneming vertroebelt. Bij de demonstraties in Pakistan naar aanleiding van de beruchte Deense cartoons over Mohammed, bleef de camera gericht op de demonstranten. Ze liet niet zien hoe klein die groep demonstranten eigenlijk maar was. En toch was ze dat. Het beeld van massale demonstraties is inmiddels bij ons vastgespijkerd. Schrijf daar maar eens tegenop.

En zo gaat het maar door. Het beeld van de verfoeilijke discussie over twee nationaliteiten bijvoorbeeld. Wilders heeft de toon gezet. Haast niemand durft nog op een fatsoenlijke manier zijn voorkeur uit te spreken voor één nationaliteit voor hoge bestuurders. In het buitenland is die opvatting nota bene wijd verbreid maar bij ons is ze besmet geworden. Het éénmaal gegeven zwarte beeld, valt moeilijk meer wit te wassen.

Toch is het een feit dat ik nog niet één goed argument heb gehoord voor de handhaving van een dubbele nationaliteit. Goede argumenten ertegen zijn wel de revue gepasseerd. En pas op: dat heeft niets te maken met de religie of het land van herkomst van betrokken personen. Ons beeld is vertroebeld en de argumenten liggen in het duister. Die ziet men niet.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service 

www.foam.nl

www.planetperplex.com

www.mengerink.fol.nl

Bavianen op een rots

apes.jpg

Het zijn toch echt bavianen, die bemantelde wezens die in het Noorder Dierenpark allemaal dichies-bij-dichies gekropen zijn? Je weet het maar niet want het is de gewoonte van mensen in deze tijd ook om zich op een tactische plek terug te trekken en vooral dicht bij elkaar te blijven.

Daar schuilt iets moois in. Samenhang, elkaar stevig vasthouden zoals het evangelische woord klinkt. Dat gebeurt nu ook in niet-religieuze kringen want voor je het weet lig je met een mes in je borst op straat naast je fiets. Het zijn gevaarlijke tijden en dan heb je je vrienden hard nodig.

Soms is het wel moeilijk om je vrienden goed te herkennen. Een enkele keer vergis je je tot je grote teleurstelling. Even goed blijkt er van tijd tot tijd ook minder reden te zijn voor die teleurstelling dan je dacht. Toen ik vanmorgen de krant opensloeg en het verhaal over Jan Marijnssen las, overkwam mij een gevoel van verbijstering. Ik ben niet van zijn partij maar ik ken Jan ook niet zo. Ik heb hem nooit verdacht van het toedienen van een dolkstoot of natrappen. Ik ken hem als eerlijk en open hoewel hij, als politicus, ook wel eens een trucje uit zal halen.

Zoals het gewoonlijk gaat, sloeg eerst de verontwaardiging toe maar na een tijdje kwam het kritische denken weer terug. In welke context zou Jan zijn opmerkingen over dubbele nationaliteiten hebben gezegd? Naar aanleiding waarvan en wat waren precies zijn woorden?

Wie de tekst leest, ziet dat hij heel behoedzaam afstand neemt van de opvattingen van Wilders en Rutte. Vervolgens meent hij dat het een pluspunt zou zijn als “mensen in zulke belangrijke functies hun tweede paspoort zouden opgeven”. Hij ziet daarin een voorbeeld voor andere mensen die uit Turkije en Marokko komen. Hij doet die uitspraken ook niet uit eigen initiatief maar na hinderlijk doorvragen van de journalist. Hinderlijk omdat de journalist klaarblijkelijk o, zo graag een uitglijder wil forceren.

Natuurlijk mag een journalist zijn geìnterviewde proberen te verleiden tot uitspraken die ophef doen ontstaan. Daarbij moet hij of zij zich overigens wel heel bewust zijn van de beroering die dergelijke uitspraken teweeg kunnen brengen. Soms is het onverantwoord om zoiets te doen.

Eerlijk gezegd ben ik achteraf wel een beetje gerustgesteld. Ik weet al heel veel jaren dat er binnen de SP een virulent soort nationalisme de ronde doet. In de context van het interview vind ik de uitspraken van Jan Marijnissen dan ook helemaal niet verrassend of beledigend voor de desbetreffende bestuurders. Het is daarbij wel zaak ieder woord te lezen zoals het er staat en niet alleen maar een deel eruit te vissen.

Het moment, ja dat is wat ongelukkig. Maar wat had Jan dan moeten doen.? Had hij moeten zeggen `Daar geef ik op dit moment geen antwoord op?` Dat klinkt toch ook wat gewrongen en ongetwijfeld waren daar ook reacties gekomen zoals `Marijnissen durft zich niet uit te spreken over paspoortaffaire`.  Heeft de journalist het verkeerd gedaan?

Ik weet niet of ik mezelf had kunnen weerhouden die vragen te stellen. Al lezend denk ik dat het interview zeker voor een krant als de Telegraaf heel netjes is verwoord. En dan, het is toch wel opmerkelijk wat Wilders vermag. Zonder zelf een woord te zeggen veroorzaken zijn standpunten herrie tussen twee partijen die elkaar straks hard nodig hebben. Goal!

Nee, de dames en heren zijn wederom in de val van de angst getrapt. Nergens voor nodig.  Laat de bavianen maar weer van hun rots afkomen, zou ik zeggen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.nl

 

Service

www.telegraaf.nl

www.noorderdierenpark.nl

Ben ik “Camp”?

koperen_ko4.jpg

Er komt een moment in je leven dat je het moet toegeven: je bent uitgerangeerd en staat met één been in je graf. Vanonder de steen valt het niet mee om de ontwikkelingen in de wereld van de levenden nog te volgen. Als pseudo-letterkundige kun je bijvoorbeeld de ontwikkelingen zelfs in de taal niet meer volgen.

Dat gevoel kreeg ik gisteravond toen het begrip “camp” passeerde in een gesprek. Ik had geen flauw idee wat ermee bedoeld werd en kreeg meteen last van mijn nostalgiesyndroon: ik leef in de wereld van Beatles en hooguit Blondie. Shakira is aan mij voorbij gegaan. Ja zeker die naam ken ik nog. En dan is er nog zo’n schepsel als Birgit of Brigittte Maasland en ook dat is, denk ik gelukkig, aan me voorbij gegaan.

Maar goed “camp” dus. “Voor zover ik begrepen heb is “camp” een woord om aan te duiden dat iets in zo ernstige mate uit de trend ligt, dat het toch weer leuk is. Ik zal maar zeggen: de Teletubbies. Of nog beter: het kapsel van Jan Peter in zijn eerste jaren als premier. Of …nee…ik wilde zeggen het kapsel van Geert Wilders maar daar is niets leuk aan dus vergeet het maar.

Sinds drie maanden draag ik een hoed met slappe rand. Ben ik nu “camp”? Geen flauw idee. Eerlijk gezegd heb ik me er nooit iets van aangetrokken of ik binnen de smalle marges van een trend paste. Ik ben altijd gewoon mijn eigen weg gegaan omdat er altijd wel een schreeuwlelijk is die je in de grond probeert te boren. Wat je ook doet. Niet dat zoiets aan de orde was gisteravond maar het ligt wel aan de basis van mijn eigenzinnige gedrag. De andere kant van de medaille is dat ik nooit carrière zal maken. 

Ik heb altijd geleerd dat eigenzinnigheid in tegenstelling tot eigenwijsheid een positieve eigenschap was. In mijn eigenzinnigheid heb ik me de laatste jaren al herhaaldelijk gedachten gemaakt (dat is een Germanisme) over politieke partijen die zich vervreemden van hun beginselen en achterban. Vanmorgen stond er een artikel in de meest volkse krant over de PvdA die als “los zand” aan elkaar zou hangen. Dat was voor mij geen openbaring maar ik heb me wel aan het artikel gestoord.

Dat kwam doordat volgens het stuk “populisten van links en rechts” stellen dat de PvdA een vernieuwer is die de “gewone man” verraadt. Ik heb daar moeite mee. Zoals gezegd ben ik al jaren met het probleem aan het worstelen en nu lijk ik ineens te worden neergezet als een populist. Volgens mij is een populist iemand die iets roept omdat het hem goed uitkomt, bijdraagt aan zijn eigen meerdere eer en glorie. Bij mij gaat het om het welzijn van de politieke samenhang in dit land. Dat is iets heel anders.

Ik heb ook nooit gesproken over “verraad”. Naar mijn mening is de PvdA wel het zicht op de oorspronkelijke, erg omvangrijke achterban kwijt. Dat geldt overigens even goed voor de VVD, zij het dat die achterban kleiner is. Mijn bedoeling is het om de “Parteileitung”  ervan te doordringen dat zij een keuze moet maken over de te volgen weg. Een heldere ideologie die niet parlementair grijs mag zijn maar wel het midden zou kunnen houden tussen het Morgenrood en monarchistisch Oranje. En laten de dames en heren vooral begrijpen dat mijn verhaal niet in deze beeldspraak blijft hangen.

Mocht die duidelijkheid leiden tot het verdwijnen van een deel van de achterban, dan is dat jammer. Het is onmogelijk om het hele volk te laten vertegenwoordigen door één ideologie. Dat kan alleen “voor de schone schijn” in staten die heel ver verwijderd zijn van ons democratisch bestel. Schone schijn want ook een land als Iran slaagt daar niet in. Grote groepen van de bevolking proberen zich te onttrekken aan het officieel verkondigde fundamentalisme. Wat hen rustig houdt, is nationalisme. Niet de Islam.

Nou, ben ik nog een beetje bij de tijd? We zullen het zien. Duidelijk is wel dat de tweedeling binnen de PvdA, zoals de Wiardi Beckmanstichting dat noemt, misschien het beste zou kunnen leiden tot een oplsplitsing waarbij beide “lagen” zelf hun weg gaan zoeken. Dat is niet erg al kan het pijn doen. Het houdt in elk geval de mogelijkheid open voor de partijleden om trouw te blijven aan zichzelf. Volgens mij kun je op die manier populair worden of heel  erg “camp”. Ook dat laatste leidt tot het gewenste doel: aanhang. Die kun je dan weer verenigen en bij elkaar harken door “op camp” te gaan.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.jeugdsentimenten.net

www.nl.trendmicro-europe.com

www.trendystyle.net

Macht und Nebel

ui_model.gif

Toen Adolf Hitler zich aansloot bij de Deutsche Arbeiter Partei werd hij ingeschreven als lid nummer 8. Hij was nummer laatst op dat moment en niemand maakte zich druk om een partijtje met acht malloten die zo nu en dan in een café bij elkaar kwamen om te schelden op de regering. Na een fusie met de Deutsche Nationale Volks Partei ontstond de NSDAP (Nazional Sozialistische Deutsche Arbeiter Partei=Nazi’s) In 1934 telde de knokploeg van de NSDAP, de SA, ongeveer 3 miljoen leden. In de pas achter het vaandel met hakenkruis of swastika.

Zo heb je een kleine “one issue” partij en zo ben je groot. Goed Nederlands voor “one isssue” is trouwens “thema”.   Nou ja, Nederlands, maar goed. Het kan snel gaan met zo’n partijtje. De oprichting van een themapartij is nooit een probleem. Er is altijd wel een ergernis die de bestaande partijen hebben laten liggen. Laat ik hoofdluis nemen want dat past goed bij mijn naam. Het is ergerlijk en het is steeds voelbaar. Als mijn nieuwe partij de Partij tegen de Hoofdluis (PtdH)  daar een groot punt van maakt, dan krijg ik aanhang. En de aanhang groeit want andere partijen doen niets aan die hoofdluis en ze lachen mij uit terwijl de burgers toch echt heel veel last hebben van die jeukerds.

De partij groeit en groeit als een ui. Rond de kern vormen zich steeds weer nieuwe rokken en die bezorgen mij macht. Van de kern tot en met de buitenste rok heb ik ze nodig. Adolf Hitler wist dat als geen ander en hij gaf de buitenste rokken het hakenkruis als symbool en niet te vergeten de Volkswagen. Geniaal was zijn idee om de oude Reichsadler en het hakenkruis in één symbool op te nemen. Daarmee suggereerde hij dat zijn beweging een voortzetting van het oude Duitse Keizerrijk voorstond. Das Dritte Reich. Hij “creëerde” ook antisymbolen zoals de Davidsster op de kleding van Joden. Daar moest je ver van blijven. Bovendien, kenmerkend voor een dictator, liet hij  goed de nadelen merken als iemand niet meer in die symbolen geloofde.

In de kern van mijn partij warmen de mensen zich aan ideologie en partijjargon Dat zijn de waarden die we hanteren. De communistische partijen van de Sovjetstaten hanteerden bijvoorbeeld in het Politbureau de noodzaak van , benaderde, eenstemmigheid. Daar speelde de “democratie” zich af. Overigens werd er op grote schaal gemarchandeerd en gechanteerd. Belangrijk jargon was “het volk” waarmee de partijbonzen in wezen alleen zichzelf en hun directe omgeving bedoelden. Toch meenden ze, aanvankelijk, echt “het volk” te bedoelen. 

Rondom de kern spelen zich de rituelen af. De leden van de kern zijn daarbij volop betrokken. Voorbeelden daarvan zijn de parades op het Rode Plein en de Partijdagen van de Nazi’s maar ook de toelating van een oppositie in het Sovjetparlement  in de vorm van een machteloze boerenpartij.  Tot de rituelen behoorden tevens de zittingen van het Sovjetparlement. Verder van de kern bevinden zich de helden. In de Sovjetsteden en – dorpen waren altijd grote borden te zien met foto’s en afbeeldingen van “brigades” die hun doelstellingen hadden bereikt. Helden van de Sovjetstaat. Maar ook Lenin, Stalin en hun opvolgers waren helden, de grootste nog wel. Steeds werd iedereen voorgehouden dat die positie voor elke “kameraad” te verwerven viel. Het sloot naadlos aan bij de uitspraak van Napoleon: “Elke sodaat draagt de maarschalkstaf in zijn ransel”. 

In de buitenste rokken gelden de symbolen. Hakenkruis, hamer en sikkel, fasces. wolfsangel. Eventueel spelen de antisymbolen een rol, de symbolen waaraan “het kwaad” of “de vijand” te herkennen is zoals de Davidsster bij de nazi’s.

Deze buitenste rokken vormen een belangrijk maar nevelachtig gebied voor mijn partij. Ik heb het zicht verloren op de mensen die zich daar bewegen en ik weet ook niet precies wat voor verhalen er de ronde doen. Nu zit ik met een probleem. Er is een tweede, kleine, themapartij opgekomen: de PtdS (Partij tegen de schaamluis). Het lijkt erop dat mensen uit de buitenste nevelige rokken naar die partij weglekken. Ja, in wezen bevinden zij zich ver van mij kern en veel dichter bij die van de PvdS. Vanuit de nevelen lopen mensen over en daarmee verlies ik macht want in onze democratie, in onze samenleving, draait alles om het getal.

En daar zit het volledig eigentijdse probleem van onze grote partijen. Zij zijn het zicht kwijt op de leden en kiezers in de nevelgebieden, de Avalon-zone, van de eigen partij. Bovendien hebben zij de symbolen afgeschaft. Symbolen die zo hard nodig waren en ook zijn om de “bewoners van Avalon” bij de les te houden. In plaats daarvan is het symbool gekomen van de individuele, zelfstandige, kritische kiezer. Niemand gelooft er echt in en ook die kritische kiezers niet. Zij maken van het symbool gebruik om in volslagen losgebrokenheid het eerste het beste icoon te volgen dat passeert. Een peroxidepruik.  De vraag is of het tij valt te keren.

Misschien wel. De wijk- en buurtgerichte aanpak die de PvdA voorstaat, is een begin. De daadwerkelijke bestrijding van problemen in de achterstandswijken vormt een kans. Naast effectieve aanpak zal echter ook symboliek nodig zijn om te zorgen dat mensen “die nog even niet aan de beurt zijn” de moed niet verliezen. Andere partijen zoals de PVV en de SP zullen zonder meer proberen te wijzen op de achterstandswijken die pas in een tweede fase aan bod komen en zo verdeeldheid zaaien. Ik hoor het ze nu al zeggen: “Kennelijk doen de mensen in die wijken er in de ogen van het kabinet niet zo erg toe”. 

Ja, we hebben elkaar wijsgemaakt dat symbolen nutteloze verschijnselen zijn. In elk geval hebben we de oude symbolen naar de prullenmand verwezen. En toch zal het niet lukken om de bewoners van de Avalon-zone te overtuigen van de goede bedoelingen zonder de inzet van, desnoods nieuwe, symbolen. Er moet aandacht en energie zijn, juist voor de buitenste regionen als een partij haar macht wil behouden. Dat is tegendraads aan de gebruuikelijke gang van zaken want de mensen in de kern  hebben de neiging uitsluitend op elkaar te letten.      

 Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Service

www.agfpn.nl

www.avalonlive.com

www.nacht-und-nebel.info

 

De Wouter tapes, the wrath of grapes*

hechizo_flamenco_farbe.jpg

Het is weer eens zo ver. De VPRO begaat een typisch Nederlandse stunt. De omroep laat de verliezer van de verkiezingen zien als persoon, als mens. Dat moet in Nederland altijd. Koningin Juliana was ook zo `gewoon`, zo “menselijk”. Dat heeft Beatrix die van beeldhouwen houdt, veel minder.

En Wouter, houdt hij ook van beeldhouwen?  Ik weet het niet. Het lijkt mij meer het type dat eindeloos bezig kan zijn om dat irritante kogeltje in het juiste kuiltje te krijgen in zo’n handpuzzeltotgekwordenstoeapparaat. De mens achter de lijsttrekker. Ja, hij gaat ook bekennen dat hij het als minister van financiën veel leuker vindt dan als premier, misschien. Ga toch weg, gek! Wat moet hij anders zeggen? “Ik heb een tyfushekel eraan dat ik weer met die rotcijfers ben opgescheept!” (ironieteken)

Wat mij betreft, hoeft al dat menselijke gedoe niet zo erg. Het interesseert me eerlijk gezegd geen klap wie de lijst trekt, als hij of zij het maar met overtuiging en bezieling doet. Ik hoef niet te zien hoe Wouter met zijn kind omgaat. Ik wil niet weten of zijn vrouw handig is met de witte was en op welke toonhoogte zijn hond blaft, kan me echt geen moer schelen. Volgens Alexander Pechtold is dat allemaal wel belangrijk.

Hij maakte vanmorgen duidelijk dat politici een goed weblog moeten hebben. Zalm schijnt zelfs op zijn log verteld te hebben welk voer hij niet tussen z’n voortanden weg kon krijgen na de avondmaaltijd. Wat schiet ik daarmee op? Ik moet een nieuwe kroon aanschaffen en dankzij zijn optreden is dat ding uit mijn verzekering geduveld. Daar heb ik wel weer een boodschap aan.

Je brengt politici niet dichter bij de mensen door hun dagelijkse ergernissen te laten zien. Het is als met “volg de Skodarijder”. Die Skodarijder wekt vertrouwen (om welke reden dan ook) en hij zal vast wel handig zijn met luiers omdoen. Maar andersom? Als iemand onhandig is met luiers, dan zal hij wel geen Skodarijder zijn. Jan Peter Balkenende die van een skateboard op de betontegels lazert, wordt daardoor echt niet overtuigender als politicus en zo gaat het maar door.

Integendeel, ze worden er gewoontjes door en soms zelfs “stom”. “Zie je wel, die man (of vrouw)  is een nog grotere boerenlul dan ik zelf ben”, wordt de boodschap. Dat dwingt niet het benodigde respect af.

Politici komen wel dichterbij door vertrouwenwekkendheid uit te stralen en vertrouwen waard te zijn. Bezieling, passie (wat iets anders is dan nodeloos gekrijs en gegil), overtuiging en visie, die visie die veel politici tegenwoordig van een blaadje af moeten lezen omdat het niet meer “uit de tenen” komt maar alleen maar uit het hoofd.

Soms heb ik het gevoel dat ze zelf verbaasd zijn over de doelstellingen die ze nastreven. “Is dat onze bedoeling? O, nooit gedacht!” Kijk en daarom kan de eerste de beste peroxidepruik aanhang winnen. Hij is zó ambitieus en gedreven dat mensen in hem gaan geloven, wat voor wartaal hij ook uitslaat. Als je een leugen vaak genoeg herhaalt, ga je er zelf in geloven. Als je tegenstanders je pesten en kleineren, radicaliseer je verder en boor je jezelf steeds verder de leugen in. Zo diep de leugen in dat elke “anti-alles” je vriend wordt. Maar het omgekeerde is ook mogelijk. Als je echt tot in je botten gelooft in de positieve boodschap die je uit te dragen hebt, dan word je de boodschap zelf.

En dat komt over. Dat heeft met “menselijke kwetsbaarheid” niet zoveel te maken. Het heet idealisme. Put it on your tape, Wouter!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

* Letterlijk: De gramschap van druiven (in tegenstelling tot de titel van Steimbecks boek “Grapes of wrath”)

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.viceversaonline.nl

www.scholieren.com

Eer en later

paradijs.jpg

Eer ik u vergeet o Jeruzalem…ja, als het om eer en herinnering gaat kunnen we nog heel wat leren van onze Joodse medemens. Ongewild in de diasporah gedreven is de wens om terug te keren naar Jeruzalem altijd gebleven en zie, het is gelukt.

Nou ja, niet helemaal zoals de bedoeling was. Er zitten nog wat hardnekkige vuiltjes aan de lucht maar voor het oog is het einddoel bereikt. Voor mij persoonlijk geldt dat nog helemaal niet. Ik ben ongebreideld ambitieus en ook schandalig lui en die twee werken elkaar wel eens tegen. Hoe dan ook, ik lijk iets bereikt te hebben.

De PvdA gaat aan zelfreflectie doen en daarbij gaan mijn kritische blogteksten een rol spelen. Dat kreeg ik gisteravond te horen en het was ook vererend. Nu hebben kritische teksten één nadeel, ze zijn kritisch. In je kritiek kun je wel eens dingen zeggen waarmee je mensen op de tenen of de geslachtsdelen gaat staan en dat kwetst de eer. Gekwetste eer is verschrikkelijk, daar weten ze in sommige andere landen alles van.

Nu ben ik maar zo bang dat mijn bevriende socialisten mijn kritiek wel ter oge maar niet ter harte zullen nemen. Ik bedoel, dat ze zich gaan verdedigen. Zoiets als `Hij zegt dat we ons van de arbeider hebben verwijderd maar die arbeider bestaat helemaal niet meer.`Pats! Daar gaan we de bocht al uit. Zeker, de negentiende eeuwse arbeider van de strokartonfabriek bestaat niet meer omdat zijn werk is afgepakt door robots maar de arbeider die de WC´s schoonmaakt of het plantsoen leegruimt, die de vuilniswagen bestuurt of de parkeermeters controleert, die bestaat wel. En geloof me, het zijn arbeiders en dat is niet negatief bedoeld.

De arbeider van vandaag is geen ondervoede straathond meer maar wel iemand die al jarenlang om aandacht schreeuwt. Misschien was één van de eerste tekenen wel de opkomst van de vele lokale politieke partijtjes. In wezen zeiden zij allemaal `Hé, ik ben er ook nog!` De mensen die daarop stemden wilden de aandacht afleiden van de NATO, Wereldbank, globaliserende ergernis, ontwikkelingshulp enzo. Zij zeiden, `hoor eens even, ik heb op jullie gestemd en ik wil jullie aandacht, Mijn problemen lijken vanuit je pluche zetel klein maar voor mij zijn ze levensgroot.`

Het is als met pijn. De pijn die je zelf voelt, is het ergste. Mijn opgebroken straat baart mij meer zorgen dan 100.000 mensen in Ethiopie die creperen van de honger. Cru maar waar en het moet maar eens gezegd worden.  Er zijn mensen die denken dat geld of socialisme mensen omtovert tot egoisten. Dat is niet zo. Mensen zijn van huis uit egoist. Dat komt overeen met de wetten van de natuur zoals daar zijn `lijfsbehoud` en `behoud van de soort`. Nou, dat laatste hebben we echt meer dan genoeg gedaan, maar dat terzijde. 

Een andere gauw geuite verdediging is: “Ja maar hij  heeft gemakkelijk praten, hij draagt geen verantwoordelijkheid.” Kletskoek, ik heb helemaal niet gemakkelijk praten. Integendeel, ik praat me de blaren op mijn tong en niets of niemand reageert. U begrijpt waar ik naartoe wil? Naar Jeruzalem? Nou ja, mooie stad maar ik ga liever naar een ander ideaal. Laat de partij de kritiek echt ter harte nemen en niet alleen zichzelf verdedigen. Daarin schuilt het allergrootste gevaar. Ter overpeinzing het volgende.

Jaren geleden deed de gedachte opgeld dat ideologie niet meer terzake deed. Men was er schrikachtig voor geworden vanwege het nationaal socialisme en het geperverteerde communisme in de Sovjet Unie. Nou, daar moeten mijn vriendensocialisten maar even overheen stappen. Politiek IS ideologie. Jan Marijnissen en in mindere mate Geert Wilders bewijzen dat. De kiezer kiest voor ideologie, links en rechts oftewel SP, PVV en ChristenUnie. Ideologie is het gevoel dat de achterban heeft met de partij. Mensen sluiten zich niet aan vanwege doorgerekende plannen maar vanwege het goede gevoel dat ze bij een partij hebben. De heilstaat? Misschien moeten we er ander woord voor bedenken, liever eer dan later.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Service

www.users.skynet.be

www.digischool.nl

Published in: on 16 maart 2007 at 9:40  Comments (2)