Onze identiteit (11)

stairway_to_heaven.jpg

Zuerst kommt das Fressen, dann die Moral, het is een oud Duits gezegde dat nog steeds standhoudt. Nu ik de vorige keer ben uitgegaan van het “vreten”oftewel de Hollandse keuken, wil ik nu de moraal wat meer als uitgangspunt nemen.

Deze week was ik aanwezig op een discussieavond over pracht- krachtwijken, de paradepaardjes die voor de koets van Ellen Vogelaar lopen. Zij wil veertig achterstandswijken omtoveren tot prachtwijken, met als gevolg dat veertig andere wijken weer achterop raken, maar goed, dat is later zorg.

De minister heeft daar heel veel geld voor nodig, honderden miljoenen en die wil ze vooral wegslepen bij de woningbouwcorporaties. Niet uit de schatkist want die is nodig voor de inrichting van prachtdorpen in Afghanistan. Ieder zijn deel, zal ik maar zeggen.

Nu is de minister op bezoek geweest in een aantal van die wijken maar tijdens de discussieavond bekroop mij toch het gevoel dat ze niet goed heeft gekeken. Qualitate qua kom ik ook nog wel eens in een achterstandswijk en volgens mij heb je veel empathisch (inlevend) gevoel nodig om te begrijpen wat zich daar precies heeft afgespeeld.

Waar het natuurlijk om draait, is dat de sociale structuur is vernietigd. Deze wijken waren prachtwijken zolang daar grote groepen mensen woonden die dezelfde, platte, taal spraken en dezelfde, simpele, genoegens deelden. Dat het plat en simpel was, doet daarbij eigenlijk niet ter zake. Er was begrip voor elkaar en sociale samenhang.

Wie nu in deze wijken rondkijkt, ziet veel leegstand. Massa’s mensen hebben de wijk verlaten omdat zij begrip en samenhang gingen missen of, dat was ook het geval, doodeenvoudig te oud werden of overleden. De leegstaande woningen werden niet opnieuw bevolkt omdat samenhang en begrip waren vertrokken. Dat kun je zien.

Die samenhang vertrok met de komst van veel mensen met een andere cultuur. De oorspronkelijke bewoners begrepen die “nieuwe gasten” niet en ze begrepen ook niet waarom ze allemaal bij hen in de buurt moesten wonen. Objectief gezien is de reden daarvan echter duidelijk: de woningen in die wijken behoren tot de goedkoopste en dure woningen konden de nieuwkomers niet betalen.

Er groeide haat en tegenzin, soms van beide kanten. Haat en tegenzin zijn een onvruchtbare ondergrond voor begrip en sociale samenhang. Zowel de oorspronkelijke bewoners als de nieuwkomers verloren hun belangstelling voor de omgeving en zo sloeg de verloedering toe. Hoewel, natuurlijk, de woningbouwcorporatie was ook wel eens laat met onderhoud en vernieuwing en dat droeg zeker niet bij aan verbetering van de situatie.

In de loop van de discussieavond meenden de meeste mensen dat de bewoners zelf de koe bij de horens zouden moeten vatten om de woonwijk te verbeteren. Veel gesmijt met geld zou dan niet nodig zijn en gedeeltelijk hadden de deelnemers daarin gelijk. Een prachtwijk creëer je niet met een kwast verf maar vooral met een goed gevoel bij de bewoners. Als zij allemaal een kwast verf zouden nemen om de wijk op te knappen, dan zou je een heel eind verder zijn.

Ik denk dat het waar is maar hoe krijg je mensen van zo heel verschillende afkomst zover dat ze aan dat gezamenlijke doel gaan werken? Niet door de wijken op te knappen. Nu kom ik aan een uiterst gevaarlijk onderwerp. Dat heeft te maken met een stelling van mij dat de oorspronkelijke bewoners van deze wijken zoals zoveel inwoners van Nederland het gevoel met hun cultuur zijn kwijtgeraakt. Toch is een bewuste beleving van eigen cultuur noodzakelijk om tot sociale samenhang te komen.

Daarom lijkt het mij een beter idee om mensen met éénzelfde cultuur inderdaad bij elkaar te laten wonen  in dezelfde wijk. Zij kunnen daar hun eigen cultuur beleven en zich daarin gelukkig voelen en zelfrespect ontwikkelen. Vanuit dat zelfrespect is het mogelijk om op een respectvolle wijze contacten te leggen met andere culturen. Het bewustzijn dat culturen in volle glorie naast elkaar bestaan, hoort daar wel bij. Dat is een kwestie van opvoeding en onderwijs. En soms ook van controle van overheidswege. Controle op ophitsing.

De opzet van zogenaamde mixwijken zal niet leiden tot meer begrip voor elkaar of tot integratie. Integratie van voedsel ontstaat niet door boerenkool en pindasaus lukraak door elkaar te gooien. Dat moet op een zorgvuldige, kunstzinnige en doordachte manier gebeuren. Boerenkool kun je heel goed dippen in pindasaus of tzatziki maar een ruwweg “geklutste prak” leidt tot darmstoornissen.

Zo zijn we toch weer terug bij het eten. Tja, je ontkomt er nergens aan. Begrijp me goed, ook bij de opzet van cultuurgebonden wijken, is het best mogelijk dat mensen migreren van de ene naar de andere cultuurkring. Op individuele basis en dat kan soms met heel veel individuen tegelijk gaan. Het is de individu die kiest en niet de gemeenschap die dwingt.

Nergens, helemaal nergens ter wereld is de mix van mensen een succes. In voormalig Joegoslavië sloegen ze elkaar de hersens in zodra de eerste de beste stokebrand het op zijn heupen kreeg. En ze doen het nog steeds in Kosovo en Bosnië. In Irak vliegen mensen met dezelfde religieuze achtergrond elkaar zelfs in de haren. In China is het nooit rustig al denken we dat in onze gemakkelijke leunstoel heel graag. Indonesië kent sinds het vertrek van de Nederlanders meer onderlinge twist dan daarvoor. In de VS leven groepen volslagen langs elkaar heen en in het zuiden is een “nigger” nog steeds een “nigger”.

Integratie is veel minder een zaak van “dicht bij elkaar zijn” dan “respect hebben voor elkaar”. Op basis van respect kunnen best bruggen worden gebouwd en vriendschappen ontstaan. Allereerst is daarvoor bij ieder individu de zekerheid nodig dat zijn of haar fundamenten deugen, gewoon vanuit eigen gezichtspunt. En, laten we eerlijk zijn: in Duitsland, Spanje en Frankrijk of Canada en Australië kruipen alle Nederlandse expats het liefste bij elkaar in één gezellige woonwijk. Samen rond de boerenkool en “gezelligheid”. Dat is toch mooi?

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.respect2all.nl

www.respectthemountains.com

www.arieboomsma.nl/arieBlog/?p=28

www.bertanciaux.be/mainweblog.php?2005-04-16T00:00:00

www.vrouw.blog.nl/advertorial/2007/11/03/lieke-van-lexmond-naakt-in-de-playboy

www.ouders.nl/mtip2002-expattips.htm

Onze identiteit (4)

dorpsroddel.jpg

Afgelopen zaterdag hebben mijn vrouw en ik een langgekoesterde wens in vervulling laten gaan. We zijn met de trein naar Leeuwarden geweest, één van de twee provinciehoofdsteden waar we nog nooit waren geweest. De andere is Assen en die komt binnenkort aan bod.

Eén van de vele voordelen van de trein is dat je argeloos om je heen kunt kijken zonder op je stuur en achteruitkijkspiegel te letten. Je kunt ook koffie drinken of een broodje eten wanneer het je uitkomt en je hoeft daarvoor niet eerst te stoppen. Overigens zie ik dagelijks genoeg mensen die in dat opzicht het verschil tussen auto en trein nog niet hebben ontdekt. Maar goed…

Tijdens het “om me heen kijken” begon ik weer een  kenmerk van onze identiteit te ontdekken. In het verleden bouwden we allemaal huizen van baksteen, merendeels met een puntdak. Wie de moderne woonwijken bekijkt, ziet dat we dat nog steeds doen. Zeker, er zijn ook platte en enkele eenzijdig aflopende schuine daken, ja er zijn zelfs daken waarvan het dieptepunt middenboven het huis hangt en die dus voor lekkage zorgen maar… de meeste nieuwbouw heeft puntdaken en baksteen. We noemen dat “jarendertigstijl” al bestond die stijl ook al in de Middeleeuwen. Onze identiteit kenmerkt zich erdoor dat we vrijwel nooit minder dan zes dezelfde huizen naast elkaar plaatsen. Dat heeft met onze hollandse geest van netheid en orde te maken. Identiteit.

Iets meer raakte ik in verwarring over onze identiteit toen ik eenmaal in Leeuwarden was. Eerst ging het nog goed. We vonden een begin twintigste eeuws grutterswinkeltje met allerlei nostalgisch snoep en spulletjes die onze ouders ook hadden. Maar daarna ging het mis. ’s Avonds aten we in de Friese hoofdstad Spaanse “tapas” en Griekse mezze (wat ongeveer hetzelfde is) terwijl op het plein Zuid-Amerikaanse Indianen in vol ornaat hun muziek ten gehore brachten. Het deed me allemaal denken aan “El Condor Pasa”. Onze identiteit. We hebben haar altijd een internationaal tintje gegeven. De belangrijkste heilige komt volgens de overlevering uit Spanje al heeft hij een Turkse achtergrond en de winkeltjes met artikelen uit Indië rijgen zich in elke stad aaneen. Niet te vergeten de “chinezen” en Indische restaurantsd. “Toko” is een volledig ingeburgerd woord geworden maar het komt uit het maleis  evenals “taboe”.

Zondag kreeg ik nog een creatieve impuls over onze identiteit: roddelen is volksvermaak nummer één. Roddelen kun je het beste doen over iets waar je het fijne niet van weet en ja hoor, het was zover. Als een echte André van Duin wist Peter. R. de Vries ons volkje te boeien met een onderwerp dat kant noch wal raakte. De moord op Natalee Holoway opgelost! Opgelost? Waar is dan het lijk? Ook opgelost? Dat zou kunnen hoewel zout water eerder conserveert maar…de haaien hebben er mogelijk een machtige hap aan gehad. Niemand, helemaal niemand, weet zelfs maar of het meisje dood is. Je kunt wel denken dat het zo is maar er is geen enkele zekerheid, bij gebrek aan een lijk.

Wat Peter wel voor elkaar kreeg, waren uitgesponnen speculaties in de loop van de maandagochtend. Oordelen over Joran van der Sloot enzo. Toegegeven, hij komt niet erg betrouwbaar op mij over, een beetje een engerd eigenlijk,  maar dat geldt voor meer mensen en die zijn niet allemaal moordenaar.

Het kwalijke van het verhaal van Peter is natuurlijk de opeenstapeling van oordelen en vooroordelen over iemand die wij niet kennen en wiens daden we nog minder kennen. Maar, voor de dorpsroddel was het een goed moment. Misschien komt een stel mensen nog wel op het idee om Joran op de mestkar door Nederland te rijden. Dat deden ze vroeger in Staphorst met jongens en meisjes die voor of buiten het huwelijk hadden “vies gedaan”. 

En vlak nadat ik de voorgaande regels had opgeschreven, hoorde ik dat in  Drachten daadwerkelijk een mensenmenigte op de been was geweest. Daar woonde in een flat een zekere Johan, die voor Joran werd aanegzien. Hij kreeg honderden mensen voor de deur die doodsbedreigingen schreeuwden. Het verwachte volksgericht was werkelijkheid geworden.  Met dank aan meneer De Vries. Het waren bijna allemaal jongeren dus misschien moet minister Rouvoet van Jeugd en Gezin zich maar eens afvragen of dit soort programma’s wel mag worden uitgezonden! En als deze Johan was vermoord door de menigte, had Peter de zaak dan uitgezocht? En zou hij dat ook doen als Joran al twintig jaar in de cel zucht en het meisje Natalee komt ineens opdagen?

Onze identiteit. Het weekend was ervan overgoten en bood een panoramische blik op Holland. Dat land waar we alles met onze klompen aanvoelen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.daarwaaruithangt.wordpress.com

www.zandvoetjes.punt.nl/?id=309147&r=1&tbl_archief=1& – 25k

www.plutone.web-log.nl/plutone/2006/05/volksgericht.html

www.nujij.nl/joris-demmink-is-een-volksgericht-meer-dan-waard.436608.lynkx

www.drijfzand.com/2006/06/30/vooroordeel/

www.spitsnet.nl/blog/blog.php/bovermars

  

Leuk om een Hollander te zijn (onze identiteit 4)

20901.jpg

Wat is het toch leuk om een Hollander te zijn. Zeg nou zelf. Een jaar of twintig geleden was er in dit pestland niets te beleven. De Chef Kok liet zijn broeisel borrelen en er was nooit herrie in de keuken. Wel eens wat gedoe maar nooit echt herrie zoals bij Gordon Ramsay. Nee, het was toch echt een beetje flauwe hap.

Toen kwam ineens die Fortuyn uit het halfdonker aanstappen. Een beetje maffe man maar toch, het bracht leven in de brouwerij. Echt waar en je  zag ineens het restaurant ook weer volstromen want massa’s mensen hoopten dat er nu eens een lekkere stoofpot gemaakt zou worden. En toen opeens: Fortuyn dood, Van Gogh dood, het is net alsof je boze buurman in één mep het rekje met pittige kruiden in de groene container mietert.

Maar niet getreurd. Het muziekje van Fortuyn ging door, we kregen een standbeeld voor Van Gogh en voor Fortuyn. Niet dat je ernaar moet gaan kijken maar ze zijn er wel en…de herrie bij Fortuyns partij ging door totdat het hele zwikkie door de vloer zakte. Maar daarmee was de pret nog niet voorbij hoor.

Nee, onze Geert zag zijn kans schoon, gaf de VVD een mep en begon een toko voor zichzelf , niet al te lang daarna gevolgd door Miss Verdonk. Nou, weer twee leuke feestneuzen in de tweede Kamer erbij want de onzin die ze vroeger niet mochten uitkramen, kwam nu opeens met volle kracht naar voren. En, je gelooft het niet, nu hebben we een beweging “Tegen Wilders” . Het klinkt mij een beetje in de oren als “tegen zwijnen op de veluwe” of eh… “samen tegen ons”.

Een groepje vrijwilligers onder leiding van oudvakbondsman Doekle Terpstra kan het getreiter van Wilders niet meer aanzien. Toegegeven, het is ook verschrikkelijk maar moet je daar nou een soort “movement” tegen in het leven brengen? Extra en gratis voor onze enige nog levende grijskopkraai? En wat gaat “Tegen Wilders” daar dan wel tegenover stellen? Ik kan me niet voorstellen dat het echt wat wordt. Terpstra is ook tegen het Castrobewind. Het enige wat hij daarmee bereikt heeft, is dat hij Cuba niet meer in mag. Lang leve de vrije vakbond!

Trouwens, Wilders heeft ook al weer een club opgericht “Tegen Tegen Wilders”. Zijn naam mag niet ijdel gebruikt worden, vindt hij en dus is hij boos.

Onderussen blijft een groep leden van de VVD almaar doorzeiken over de zaak Verdonk. Nu moet de voorzitter van die partij erkennen dat hij mede schuld is aan het vertek van dat mens. Zo niet, dan moet hij opstappen.

Nou, echt waar, geef mij toeter, trommel en gitaar want die voorzitter heeft net veertien dagen geleden aangekondigd dat hij gaat opstappen. Ik vind dat dreigemant van die VVD-ers echt verbluffend zwaar wegen.Oh, en een vlag wil ik er ook nog bij. Een vlag om te wuiven naar al die mafkezen die nog steeds lopen te zeuren over gebeurtenissen uit een ver verleden.

Laat Doekle eens een positieve bijdrage leveren in zijn eigen partij, een bewijs van absolute moraliteit. Dat kan zijn partij wel gebruiken. En laat die VVD-ers zich eens warm lopen voor de eerstkomende verkiezingen. Dat lijkt mij heel wat waardevoller dan het tot vervelens toe doorkakelen over een verloren miskleun. Maar ik moet het zeggen: het is de afgelopen jaren echt véél leuker geworden om een Hollander te zijn. Eindelijk beweegt er weer eens iets. Nu maar hopen dat het niet het grondwater is dat dwarsdoor het verpolderde landschap naar boven komt zetten.

Twee trompetten en een trommel en een fluit. Koninginnedag was nog nooit zo leuk en Sinterklaas wordt nationale feestdag. Mijn broek zakte af. Tientallen jaren was er haast niemand die zich nog druk maakte om die oude, legendarische bisschop. Nu blijkt hij ineens ons meest gehuldigde stukje folklorecultuur te zijn. Hoeraaaaa!!!! Wat is het toch leuk om een Hollander te zijn Ik slaap niet meer van het intense genoegen dat ik daaraan beleef: drie trompetten en twee trommels en een viool. En o jongens wat hebben we reuzejool. Misschien heb ik nog even tijd. Omdat dit land mij zo verblijdt. Ik kom nog even bij u aan en wil dan samen zingen gaan: “En we zingen en we dansen en we zijn zo blij…Nederland is o zo blij… Dames en heren van de pers en alle andere landgenoten. Ik ga een beweging oprichten: Trots op Sinterklaas!

En we zingen allemaal: “Ik hou van Holland, met je Wilders en Moskee! Een stukje Holland neem je altijd met je mee! Daar waar de kamerleden rollebollen over t’Plein. En de Koran niet eens een heilig boek mag zijn! Ik hou…oiu…ou van Holland met z’n Rita PVV. Ik Hou van Holland, ja daar zit je lekker mee. Van Holland hield ik niet, dan ook geen Zwarte Piet. Hij houdt van Holland en neemt mij lekker mee…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.trots-nederland.nl

www.club-soda.nl

www.blogger.xs4all.nl

www.sintblog.nl

www.sinterklaasblog.skynetblogs.be

www.6december.nl