Dosje en blosje

vooruitdenken1.jpg

Gisteravond na de raadsvergadering sprak ik nog even één van de weinige ondernemers uit de raad. Zij lichtte een tip van de sluier op over de manier waarop zij gesprekken met zakelijke partners voert. Strategisch en speels maar niet voor publicatie, hoewel een deel ervan veel ondernemers bekend zal voorkomen.

Dit strategisch en tactische besef staat in schril contrast met het optreden van de raad als geheel. In mijn herinnering hebben de raadsfracties een klein jaar geleden afgesproken welke onderwerpen zij op de raadsagenda wilden plaatsen. Die mogelijkheid bestaat in ruimere mate sinds de nieuwe, duale, werkwijze van de raad. Uit die afspraak is een nauw omschreven aantal onderwerpen voortgekomen. Gisteravond stonden de punten op de agenda. Wie schetst mijn verbazing toen de raad besloot ze niet behandelen omdat ze niet gedegen genoeg waren voorbereid? Een klein jaar is dus voor de werkgroepen in de raad onvoldoende om een vijftal onderwerpen scherp genoeg te beschrijven.

Dat verrast temeer omdat deze punten zijn gekozen uit een lange lijst waaronder niet de minste, zoals het werk van de hospice groep (stervensbegeleiding). Je zou toch kunnen aannnemen dat de partijen indertijd een afgewogen keuze hebben gemaakt en dus toen al de grote lijnen van de thema’s voor ogen hadden. Als dat het geval is, kon het geen moeite zijn om in een klein jaar tijd de zaak goed beschreven te hebben. Als het niet het geval is, vanwaar dan de keuze?

Het grootste probleem is dat de gemeenteraad zichzelf daarmee toch wel een beetje potsierlijk presenteert. Nu zij voor het eerst de kansen van het duale systeem probeert te pakken, grijpt ze mis. Nu weet ik wel dat voor een nauwkeurige omschrijving meer inzicht in de zogenaamde `kerndoelen` nodig is, een wat verhullend begrip voor de koppeling tussen ideaal, doelstelling en geld. Maar waarom stond het dan gisteravond op de agenda?

Tja, het moet mij van het hart dat Geert Wilders zijn verhalen in de Tweede Kamer sneller en doordachter voorbereidt. Hij maakte gisteren een tactische scheiding tussen persoon en zaak toen hij met zijn bizarre motie van wantrouwen tegen Aboutaleb en Albayrak kwam, vanwege zijn bezwaren tegen bestuurders met een dubbele nationaliteit. In een paar weken tijd heeft hij doorzien waar mogelijke problemen en publicitaire kansen liggen en…heeft hij kans gezien daarvan een enorm circus te maken. Overigens werd hij daarbij geholpen door de pers die sensatie zocht en zijn parlementaire tegenstanders die elke vorm van zelfbeheersing ontbeerden.

Dat gebrek aan zelfbeheersing is te verklaren. Het is natuurlijk al erg genoeg dat Wilders zijn motie indiende. Veel erger was het dat zijn tegenstanders klaarblijkelijk nog nooit hadden nagedacht over de gevolgen van een dubbele nationaliteit.  Je zou toch mogen verwachten dat in deze tijd, met al z’n troebelen rond immigranten, dat probleem door Wilders’tegenstanders al op kilometers afstand was herkend.

Helaas niet en dat komt doordat men moeite heeft personen en zaken te scheiden. Steeds trekken politici thema’s in het emotionele vlak terwijl ze daar niet thuishoren. Nu ben ik beslist geen aanhanger van Wilders maar zijn dosje bedekt toch wel een tactisch en strategisch inzicht dat bij mij een blosje veroorzaakt bij het aanzien van het gestuntel van zijn tegenstanders.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.wrr.nl

www.decompress.be

 

Dubbelspel (2!)

geheim.jpg

In de Tweede Kamer wordt vandaag op een dubbele manier dubbelspel gespeeld. Twee oppositiepartijen maken bezwaar tegen de dubbele nationaliteit van twee bestuurders. Twee oppositiepartijen maken bezwaar tegen de dubbele moraal rond de deelname aan de tweede Golfoorlog. Eigenlijk moet je zoiets herhalen voordat het doordringt.

Over die dubbele nationaliteit van twee bestuurders is niet zoveel te zeggen. Mij dunkt dat ze er in België al heel lang ervaring mee hebben. Bovendien is de dubbele nationaliteit ver in ons Koningshuis doorgedrongen, tot haast onzichtbare intrensikiteit. Wie dit blog volgt, weet dat ik niet zo bang ben voor de loyaliteit van beide bestuurders maar meer problemen zie in de betrouwbaarheid van die andere naties: Marokko en Turkije. Voor het overige geloof ik dat Aboutaleb en Albayrak prima bestuurders zullen zijn, in elk geval niet slechter dan de rest.

Een vraag is wel hoe je dit in de toekomst gaat oplossen als zich mogelijk minder scrupulevolle bestuurders gaan aandienen. Een regeling is goed maar ik vraag me echt af of daarvoor een motie van wantrouwen de meest geëigende weg is. Het lijkt me redelijk overtrokken en zelfs onbeschoft.

Dan is er de dubbele moraal die vriend Wilders zo graag hanteert want hij ziet niets in een onderzoek naar onze deelname aan de tweede Golfoorlog, de oorlog die Saddam van de troon stootte. Kortom, hij vindt niet dat het Nederlandse volk mag weten waarom we in ’s hemelsnaam aan die heilloze martelgang zijn begonnen. Rond deze oorlog heeft het kabimnet volop dubbelspel gespeeld en steeds met een gespleten tong gesproken. Uit de mond van Kamp en Balkenende kwamen in die tijd voortdurend adders en padden. Eerst ging het om de massavernietigingswapens maar die bleken er, zoals verwacht, niet te zijn.

Toen werd het verhaal nog onsmakelijker want we gingen een verschrikkelijke dictator verdrijven. Dat klonk als een ware kruistocht maar dan wel tegen een dictator die ons lange tijd goede diensten had bewezen. De dubbele moraal ten top.

Voor Wilders is zijn tegenzin des te gekker omdat die oorlog een repatriëring van Irakezen eerder tegenhoudt dan stimuleert. En hij wil zo graag van die mensen af! Wilders is dus ook zichzelf ontrouw. Verbaast me niks want onder dat enige blonde dosje gaat heel wat diep water verscholen.

Tenslotte is er het homohuwelijk dat vanavond ook in mijn gemeente ter discussie staat. Dat wil zeggen, de noodzaak om ambtenaren van de burgerlijke stand te verplichten zo’n huwelijk te sluiten. Ik vind dat een bizarre vraag. Kun je een politieman die principieel gelooft in de superioriteit van het blanke ras toestaan om niet in te grijpen als een Somalische familie in zijn gemeente wordt aangevallen door een bende Blood and Honour? Vrijwel niemand zal twijfelen over het antwoord maar als een ambtenaar van de burgerlijke stand met zijn geweten in conflict komt, dan liggen de zaken ineens anders.

Ambtenaren voeren de wet uit en daarmee punt. Wat minister Verdonk nooit goed had begrepen, is dat het aan de politieke verantwoordelijken is om van die wet af te wijken. Tenminste, als het nodig is. Bij een ambtenaar van de burgerlijke stand geldt nog iets anders. Het huwelijk is voor veel mensen zo niet de belangrijkste, dan toch één van de belangrijkste dagen in hun leven. Daarom kunnen zij, desgewenst, voor een bepaalde persoon kiezen om als ambtnaar van de burgerlijke stand op te treden. Ik zou dat recht veel meer accentueren. Laat mensen een ambtenaar kiezen. De kans dat deze weigert het huwelijk te sluiten, daalt dan tot vrijwel 0. Bovendien deelt hij of zij volop mee in het feestgedruis. Romantischer kan het toch niet worden. Meteen bij aanvang van het huwelijk al een triootje. Dat verdient iedereen  dubbel en dwars.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.verdec.com

www.nu.nl

Wildersnis

gibbons.jpg

Zo langzamerhand ga ik me afvragen of de Tweede Kamer en het kabinet een wilder(s)nis vormen. Een ondoordringbaar oerwoud met slingerapen die elkaar proberen te overtreffen als het gaat om de meest verbluffende en verspillende capriolen. Aapje Maria vertoont zich in de tijd van de Partij voor de Dieren met een vos om haar hals “omdat het haar zo goed staat”. Ik zou zeggen, als ze een dood beest om haar nek wil, laat ze een olifant nemen. Die past beter bij de dikte van haar huid.

Wilders wil een motie van wantrouwen indienen tegen twee bestuurders die nog niets hebben gedaan, alleen omdat zij paspoorten in twee kleuren kunnen laten zien. Zeker, dat is niet perfect maar het mag en het kan. Meteen daarop springt de hele Tweede Kamer overeind als een groep apen waarbij je net een tros bananen in het midden hebt gegooid. Onder luid gekwetter en gekrijs storten ze zich op de prooi.

Dat allemaal om maar te laten zien hoe politiek correct ze wel zijn. Het mag er dan vergaan van de academisch geschoolden, veel verstand lijkt er niet te huizen in politiek Den Haag. Het ergste is dat de paranoialijders van `rechts` gelijk krijgen als ze zeggen dat Wilders monddood wordt gemaakt en dat hij wordt gedemoniseerd. Is hij echt met de NSB en de Nazi´s te vergelijken? En zelfs dan nog, kun je die dan het beste bestrijden door jezelf te gedragen als een roedel hersenloze springbokken? Het Vlaamse cordon sanitaire bewijst het tegendeel.

Wie rationeel en tactisch met de Partij voor de Pubers van Wilders om wil gaan, laat hem zijn gang gaan. Al zijn voorstellen en moties zijn zonder enige moeite weg te stemmen. Hoe minder gekwetter daarbij te horen valt, des te beter. Er wordt dan minder aandacht aan besteed en dat is wat Geert zo zal missen. Ten einde raad zal hij zijn haardos misschien pimpelpaars met sterretjes moeten spuiten om nog voor de camera te mogen verschijnen. Het gedrag van de Kamerleden op dit moment geeft hem de kans zich te presenteren als de enige die geeft om de belangen van Nederland. Tja, dan is electoraal verlies bij de andere partijen voor de hand liggend.

We hebben gestemd om een daadwerkelijke verandering in het politieke klimaat teweeg te kunnen brengen. Dat leek een mogelijkheid al kregen we een beetje het lit op de neus toen het onderzoek naar de bijdrage aan de `vredesoperaties` in het Midden-Oosten niet door mocht gaan. Nu blijken de Kamerleden zich ook nog eens te gedragen als groep 3 van het basisonderwijs waarvan het schoolreisje niet doorgaat. Waar is een spiegel te vinden die bij de dames en heren een duidelijk beeld laat overkomen? Het programma Pekingexpres in de jungle is een saaie vertoning in vergelijking met het Binnenhof en het zou nu juist andersom moeten zijn. Althans, volgens de democratische traditie.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Service

www.waroftheworlds.com

www.enchantedlearning.com

Vrede als nachtmerrie

onnozel.jpg

Vrede is slechts een droom en niet eens een mooie”, schreef ooit een Duitse generaal in de Eerste Wereldoorlog. Hij had gelijk, de vrede als droom is niet mooi. Vrede moet je doen en niet dromen.

Dat dromen gebeurt bij ons in het “vrije westen” maar al teveel. Wij zijn de onnozelaars van de wereld omdat we bij voortduring denken dat andere regiems zich laten leiden door dezelfde “edele” motieven als wij. Nou ja, edel, dat valt dan ook nog wel weer tegen maar wij zien toch het ultieme geluk in de Pax Economica: volkeren die met elkaar in vrede leven om zich  op een comfortabele manier vol te kunnen vreten. Ook daar komt weer een Duits gezegde om de hoek kijken “Zuerst komt das Fressen und dann  die Moral”. Het is altijd nog maar de vraag of de tweede fase van die uitdrukking ooit aaan bod komt.

In onze onnozelheid blijven we maar herhalen dat alle mensen in de wereld in vrede willen leven. Ja, daar is geen speld tussen te krijgen maar het gaat allemaal wel gepaard met een vraag. Onder welke voorwaarden willen mensen in vrede leven? In het verre verleden bestond de Pax Romana die iedereen in vrede liet leven die zich niet veerzette tegen de Romeinse heerschappij. Iets dichterbij is ons het Russische woord “Mir” geworden dat vrede betekent maar het houdt echt iets heel anders in dan een soort gelukzalig voortdobberen op een immer door de zon beschenen oceaan. “Mir” is de dorpsvrede die bewaard wordt door handhaving van evenwicht en macht.

Ook de Irakezen en Afghanen willen in vrede leven en daarom zouden ze graag zien dat wij oprotten. Wij zijn de belangrijkste verstoorders van dat wat zij als vrede zien. Maar wij willen die mensen toch helpen? Ja, van de regen in de drup en van de wal in de sloot. Door ons onbegrip van onderlinge verhoudingen, wensen en behoeften, door culturele verschillen en taalbarrières doen wij precies wat niemand wil en waar in elk geval niemand behoeft aan heeft.

Ondertussen snijden we onszelf met onze onnozelheid in de vingers. Iran wil een kernwapen ontwikkelen en het vrije westen gaat daar reclame voor maken door er luidkeels bekendheid aan te geven. Daarbij vertrouwen we op iets dat alleen in onze meest erotische dromen bestaat: de internationale gemeenschap. Beter zou je kunnen spreken van de internationale rotbende waarin iedereen geheel eigen doelstellingen najaagt. Maar ja, wie daar met een roze bril naar kijkt, ziet een gemeenschap.

Wie op die manier vrede wil bewerkstelligen, maakt van de vrede inderdaad een nachtmerrie waaruit we nog maar moeten zien te ontwaken. Niet de bloeddorstigheid en onmenselijkheid van extreem rechts maar culturele kennis en realisme kunnen ons van dienst zijn. Zij kunnen ons weerhouden van acties die valselijk als vredesoperatie worden gepresenteerd maar in feite niet meer zijn dan de koopsom van een aflaat. Een aflaat die we nodig hebben om ons onverkwikkelijke gedrag tegenover andere volkeren en culturen goed te maken. Een aflaat die past bij de onnozelheid van mensen die een nachtmerrie aanzien voor vrede volgens eigen maatstaven.

Het is precies die onnozelheid die Wilders ons verwijt en waaruit hij vervolgens de meest draakachtige conclusies trekt. Dat is het kenmerk van een man die ten diepste doodsbenauwd is voor alles dat hij niet kent. Het is ook de functie van de vleesgeworden nachtmerrie met de uiterlijke verschijningsvormen van een mens.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.kwaadbloed.be

www.zattevrienden.be

Verrommeling

17374713_3be17ffa62_m1.jpg

In onze gemeente houden college en gemeenteraad zich bezig met het “buitengebied”. Alleen dat woord al geeft te denken. In het verleden kenden we in Nederlands Indië ook de “Buitengewesten”. Dat was een deel van het koloniale gebied dat nog net goed genoeg was om leeg te plunderen maar waarvan we ons verder erg weinig aantrokken.

Het buitengebied staat in de hoofden van politici en bestuurders vooral ingekerfd als een gebied waarop je weinig zicht hebt en waar de anarchie toe heeft geslagen. Boeren en minicampinghouders “doen maar” en ze verrommmelen de omgeving. Dat “verrommelen”slaat meestal op een vorm van bebouwing die in de kraam van de stedeling niet past. De stedeling wil namelijk leuke doorkijkjes en vergezichten die hem de ellende van zijn dagelijkse leefomgeving doen vergeten. Want…de stad, dat is pas verrommeling! Bekijk de zaken eens vanaf de ander kant, universeler, minder bevooroordeeld, minder als een in het nachtleven gevangen stadsvlieg.

Kortgeleden kreeg ik te horen hoe het buitengebied in Brussel, de stad van het Europese Parlement, wordt genoemd “peri urban open space”. Die term is al net zo veelzeggend. De oriëntatie ligt in de stad want de open space is “peri urban”, rondom de stad dus. In de eeuwenlange stille burgeroorlog tussen stad en platteland, heeft de stad nu duidelijk gewonnen. Dat was ook wel te verwachten want in de stad heersen cultuur en beschaving. Op het platteland wonen “boeren” (ook wel geïdentificeerd met het gelijknamige werkwoord dat het uitstoten van hoeveelheden gas weergeeft). Deze boeren leven temidden van stinkende beesten en die beesten zijn gehuisvest in kotten waarin de stedeling uitsluitend om folkloristisch redenen zijn of haar neus nog wel eens wil laten wapperen.

Waarom buigen de bewoners van de “peri urban open space” zich niet zelf over hun leefomgeving? Waarom gaan zij niet onderzoeken hoe zij graag de “centered urban brickpositions” zouden willen zien? Een congres van boeren over het aanzien van de stad in haar omgeving, dat zou pas iets zijn. Het nadeel van onze samenleving, nou ja “samen”, is dat ze elk onderwerp altijd maar vanuit één gezichtspunt benadert.     

Zo is het ook met de dubbele nationaliteit. Er wordt alleen gekeken naar de loyaliteit van de drager van die nationaliteit. Maar hoe zit het eigenlijk met de bedoelingen van die andere natie, die andere overheid? Wat zijn haar bedoelingen en motieven en waarom hecht zij er zo aan dat haar nationaliteit onuitpoetsbaar is? Daar moet toch een duistere reden voor zijn? In elk geval kan die overheid met wet en recht in de hand een claim leggen op de drager van die dubbele nationaliteit. Naar dat gezichtspunt wordt nooit gekeken. Tussen haakjes: ik twijfel niet aan de loyaliteit van Maxima,  Aboutaleb en Albayrak. Voor geen millimeter.

Het is de truttigheid, de oubollige gevoelens van aardigheidsgevoelens die ons vanuit één standpunt laat kijken. Ja zeker, dat noem ik oubollig. Niet de kazen, de molens en de tulpenbollen maar dat net-burgerlijke fatsonsgeloer naar de ander dat onze blik vertroebelt en de werkelijke vraagstukken verdonkeremaant. Is Marokko voor Den Haag trouwns ook buitengebied? In dat geval zouden we daar als stedeling nog wel iets in de melk te brokkelen hebben.

Met alle universitaire scholing zou het ons mogelijk moeten zijn problemen van alle kanten te bezien, zoals een vlieg haar omgeving bekijkt dankzij haar facetogen. Wordt wakker en universeel. Dat is de beste remedie tegen de verrommeling van onze omgeving. Of die nu van boeren komt of van artificiële blondigheid. iemand die zijn haar laat blonderen, dat zegt toch al genoeg zou ik zo zeggen!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.nmp.nl

www.archined.nl

www.blond.amsterdam.nl

Lange neus, rooie tong

201154361_7f143b5002_o.jpg

Nu ik ziek thuis zit, zie ik wat andere televisieprogramma’s dan anders. Vanmorgen volgde ik een discussie op de NIO over satire. Jongeren discussieerden met elkaar over de grenzen daarvan.

De opmerking van één van de jongens zal mij altijd bijblijven. “Ik stoor me nergens aan. De profeet staat ver boven al die spotternij. Hij is door de eeuwen altijd bespottelijk gemaakt maar hij kan daardoor niet worden aangeraakt.  Ik dus ook niet.” Dat heet “stevig in je geloof staan”.  Degenen die snel gekwetst zijn, staan vermoedelijk wat minder stevig in hun schoenen. Dat zou best kunnen zijn.

Daarbij kwam ook weer de cartoonrel naarboven waarover ik dan toch weer wat andere opvattingen heb. Volgens mij zijn de tekeningetjes aanleiding geweest om massa’s op te stoken door degenen die daar profijt van meenden te hebben. De vraag is: hadden de tekenaars die dingen moeten maken? Als iedereen even stevig in zijn geloof stond als die ene jongen, dan was er geen vuiltje aan de lucht geweest.

Sommige mensen denken dat satire een verworvenheid is van onze westerse, vrije wereld. Niets is minder waar. Vorsten hebben door de eeuwen heen het belang van de satire erkend. Aan ieder hof dat zichzelf respecteerde, was dan ook een hofnar aanwezig. Dat was geen halve gare malloot maar een belangrijke hoffunctionaris met veelal grote invloed. Vorsten waren wijs genoeg om te weten dat zij behoefte hadden aan een spiegel. iemand die hen de wereld ondersteboven liet zien. iemand die alles uit een andere invalshoek benaderde.  Dat was de taak van een hofnar.

Ook buiten het hof waren er narren. Beroemd zijn de verhalen van Tijl Uilenspiegel. Het Carnavalsfeest is altijd een andere mogelijkheid geweest om kritiek uit te oefenen. Het feest gaat tot in onpeilbare verten terug. Ook in Rome bestond een feest waar gedurende één dag de slaven meesters waren en de meesters dienaren. 

Satire ontlucht, neemt spanningen weg en laat ons breder zien. Ze bevrijdt ons van al te starre opvattingen en dat is goed. Tegelijkertijd is het niet de bedoeling dat de satirist zijn eigen absoolute waarheid in de plaats laat komen van een andere. Dan schiet hij zijn doel voorbij en is satire veranderd in dwingelandij. Satire als een vorm van egotripperij is uit den boze. Wie als hofnar die grens overtrad, bekocht dat met onthoofding. In onze tijd verdienen de egotrippers onder de satiristen een lange neus en rooie uitgestoken tong.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.wereldgift.nl

www.stefbos.nl

Kaas, klompen en molens

677_756a36b29a6329ebd134d4d45c25ef9b.jpg

Dit weekend vroeg een gerespecteerd politicus en bestuurder van VVD-huize mij of ik niet bang was voor Ahmed Aboutaleb. Niet voor Ahmed zelf natuurlijk maar voor zijn snelle opkomst en kansen op een ministerspost. Aboutaleb als minister van Sociale Zaken zou immers een primeur zijn in ons land. We zouden voor het eerst een Marokkaanse minister hebben, althans een meneer van Marokkanse afkomst die minister is. Let wel: In de VS zien sommigen een toekomst met een vrouwelijke presdident met zorg tegemoet en de SGP is het daarmee eens.

Voor mij was het moeilijk om zijn vraag te beantwoorden omdat ik mij al vijftien jaar geleden heb voorgenomen na mijn 65e dit land te verlaten. Niet omdat ik er een hekel aan heb maar omdat ik acute astma-aanvallen krijg van het aantal mensen op dit kleine stukje grond. Eigenlijk heb ik me dus geen zorgen te maken over een Marokkaanse minister meer of minder.

Mijn gesprekspartner wel, want hij voorzag een tijd waarin het kabinet zou gaan bestaan uit Marokkanen, Turken, Somaliërs, Fransen, Spanjaardem Grieken en Polen. Nu treft dat want ik ben van plan om me straks in het land van vestiging aan te melden als kandidaat raadslid. De omgekeerde situatie dus. Dat kan omdat het land lid is van de EU en ik de taal vloeiend spreek. Nee, het is niet België. 

Eerlijk gezegd zou het me goed doen als we een veelkleurig kabinet hadden. Dat zou goed zijn  mits de ministers prima ideeën hebben en bekleed zijn met respect voor de menselijke waarden en normen die dit land kenmerken. Het zou ook logisch zijn want in het verleden bestuurden wij landen met een volk en cultuur waarvan wij geen weet hadden. Sterker nog, veelal wilden we er geen weet van hebben. Als zoon van kolonialen kan ik erover meespreken.

Een veelkleurig kabinet komt er pas als eerst ook het parlement heel veelkleurig is geworden. Dat betekent dat de bevolking van dit land ervoor gekozen heeft. Dat zijn de ijzeren wetten van onze democratie die alle criteria heeft verdrongen door de macht van het getal. Kortom, de logica gebiedt mij te voorspellen dat de vermoedens van mijn gesprekspartner binnen 100 jaar een feit  zijn.

Naast deze oprechte zorg van genoemde liberaal ontmoet ik ook nog al eens tsunami’s van onderbuikgevoelens over Islam en moslims. Dat gebeurt ondermeer op de weblog “Nederkrant”. Vooral de gedachte dat de moslims parasiteren op ons sociaal stelsel kom je daarbij tegen. De koude rillingen lopen dan over je rug. Zo’n zeventig jaar geleden waren volgens sommigen de Joden “parasieten”en “kakkerlakken”. Die opvattingen gevoegd bij het optreden van een bende onder de naam “Blood and Honour”(Engels nota bene, het zou toch Nederlands moeten zijn), maken me niet vrolijker.

Wie denkt dat moslims naar Nederland komen om te parasiteren, moet zich nog eens goed laten inlichten over hun positie in dit land.

Even zo goed, ik ben genoeg historicus om te zien dat we te maken hebben met een historische ontwikkeling. Het is niet voor het eerst dat volkeren op drift raken. Rond 400 na Christus raakte Italië overstroomd door “barbaarse” volkeren. Daaronder waren Germanen, waartoe Nederlanders zeggen te behoren. Dit soort ontwikkelingen is niet te stuiten. Dat er tegenkrachten zijn, is goed. Op die manier verloopt de ontwikkeling niet overmatig snel. Tegenkracht door midel van geweld werkt averechts omdat het de ontwikkeling niet zal stoppen en uitsluitend rancune en frustraties oplevert.

Wie de toekomst optimistisch wil bezien, zal ontdekken dat kaas, klompen en molens ook dan nog een recht van bestaan hebben. Al eeuwenlang bouwen wij onze huizen volgens de regels die “verloren” culturen hebben uitgevonden. Al tweeduizend jaar bestaat een godsdienst die de ondergang van een wereldrijk heeft doorstaan. Sterker nog, misschien heeft ze haar voortbestaan daar wel aan te danken. Onze cultuur zal blijven bestaan, zij het in een andere context. Tenzij we haar zelf weggooien. Nederlanders zijn daar wel heel goed in en ik zou dus zeggen: houd Sint Nicolaas in ere!

Ik zie mijn eigen toekomst als minister van Binnenlandse Zaken van Polen met vertrouwen tegemoet. Tenminste, zodra die enge eeneiïge tweeling daar is opgestapt.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http//: politiek.wordpress.com

Service

www.antiqbook.nl

www.alumnieuws.nl

De ezeldrijver

tbkl_004.jpg

Toen Ahmed Aboutaleb 15 jaar was, reed hij dagelijks op een ezel om water te halen voor zijn geboortedorp in Marokko. Een paar jaar later kwam hij met zijn ouders aan op Schiphol en hij wist het meteen: ik hoor hier niet thuis. Het gastarbeidersgezin was arm en verloren in de kille polders langs de Noordzee.

Gisteravond vertelde hij het allemaal zonder enige schroom tijdens een bijeenkomst in de Rode Hoed. Hij geneerde zich er ook niet voor dat zijn moeder tot haar 55e analfabeet was en dat zijn vader nooit naar hem had omgekeken toen hij naar school ging. Waarom ook?

Aboutaleb is het schoolvoorbeeld van een vechtersbaas die in recordtempo zijn school doorliep. De keuze voor de sociaaldemocratie lag voor de hand en hij steeg snel in de gelederen van de PvdA. Nu wordt hij genoemd als mogelijke minister van Sociale Zaken. Vastbesloten om de polders voor de generaties na hem wat minder kil te laten zijn.

De Amsterdamse wethouder is bereid heel ver te gaan bij overheidsingrepen in gezinnen waar het duidelijk mis dreigt te lopen met de opvoeding. Verantwoordelijkheid van de ouders? Ja, maar dan moeten zij die verantwoordelijkheid wel aankunnen. “We kunnen niet terughoudend zijn bij probleemgezinnen maar tegelijkertijd staatsgevangenissen bouwen voor kinderen die al lang en breed zijn ontspoord.”

Hij heeft gelijk. In het verleden waren het de dorpsgemeenschap en de veldwachter die een wakend oog hielden op de jeugd. Dat is er nu niet meer bij. Vaak ben ik blij dat de sociale controle niet meer zo ver gaat als in de dorpen van weleer. Tegelijkertijd is het waanzin om kinderen op grond van “eigen ouderlijke verantwoordelijkheid” en “privacy” over te laten aan onbekwame ouders.

De Marokkaan aan het IJ toont zich nog steeds ezeldrijver en waterhaler. Hij drijft de koppig en onwillig dolenden in een wenselijke richting. Hij haalt ook lavenis voor de samenleving die niet het slachtoffer wil worden van ontspoorde jeugd.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.kinderboekenplein.nl

www.amsterdam.nl

De zweep erover

zweep.jpg

In het Britse parlement kent iedere fractie een tweedeling. Er zijn front- en backbenchers. De frontbenchers ondersteunen de officiële partijlijn. Bij de regeringspartij is dat dus de koers van het kabinet. De backbenchers zijn de bewakers van de ideologie. Zij staan kritisch tegenover de officiële koers van de fractie. De leiding van de backbenchers is in handen van de Chief Whip, de hoofdzweep. Hij voert de backbenchers aan in hun kritiek en maakt daarmee zelfs kans op het premierschap.

De Chief Whip is in Groot-Brittannië echt een begrip. In het verleden was er zelfs een sigarettenmerk dat die naam droeg. In Nederland en ook in Duitsland kennen we dat niet. Daar heerst de fractiediscipline, in wezen een absoluut ondemocratisch verschijnsel aangezien volksvertegenworodigers op persoonlijke titel worden gekozen. Zij zweren of beloven zelfs hun functie uit te oefenen “zonder last of ruggespraak”. De fractiediscipline is in wezen daarmee strijdig.

De vraag is wie de functie van de zweep moet uitoefenen als er zo weinig kritische geluiden uit de fractie naar buiten komen. De aangewezen instantie daarvoor is de pers maar die laat het de laatste jaren veelal lelijk afweten. Veel journalisten schrijven uitsluitend brave stukjes over voornemens, plannen, nota”s en notities en ze durven niet eens achter de coulissen te loeren. Daarmee verlagen ze zichzelf tot verlengstuk van voorlichters en zegslieden.

Ja, dan krijg volksvertegenwoordigers die klagen dat ze het zo druk hebben, zich voortdurend het vuur uit de sloffen lopen en ga zo maar door. Volksvertegenwoordigers ook die zelden of nooit onder het volk komen omdat ze druk doende zijn half begrepen documenten door te ploeteren.

Ik zou zeggen, journalisten, de zweep erover. Gun de mensen op het pluche geen rust en volg ze hinderlijk kritisch. Ga niet, bij wijze van alternatief, onderbuikgevoelens “uit den volke optekenen” als sensationele berichtgeving. Dat leidt tot niets. Nee, bij de politici en bestuurders moet je zijn. En politici…als het ergens jeukt, krabbel dan nog maar eens achter het oor bij de gedachte aan de fractiediscipline.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service 

www.parlement.com

www.debatforums.net

Published in: on 21 januari 2007 at 10:29  Comments (5)  

Boerka goed voor democratie

0102025894400.jpg

Het is echt gillen en schreeuwen geblazen als het onderwerp boerka ter tafel komt. De één weet het nog beter dan de ander en vooral is dat het geval aan de cafétafel waar ik vannacht rondhing. Je moet wel eens wat als journalist.

Het papegaaicircuit is echt ongelofelijk. Kortweg gezegd zijn er twee partijen: de boerka- en de antiboerkapartij. De boerkapartij vindt dat moslima’s zelf mogen weten of ze zo’n ding willen meesjouwen. Zij houden ook vol dat vrouwen er vrijwillig voor kiezen. De antiboerkapartij vindt het “geen gezicht”, “vrouwenonderdrukking” en “onsociaal”. Dat laatste heeft te maken met het gebrek aan contact dat je met een boerkadrager zou hebben. Ik heb gisteravond maar eens een nieuwe zienswijze ingebracht en gesteld dat de boerka goed zou zijn voor de democratie. Die gedachte kwam een beetje voort uit mijn vorige column. Onbewust laat je je beïnvloeden door het uiterlijk van een politicus/a en dat leidt af van de inhoud. Dat is niet goed want het gaat om ideeën en niet om een strak lijf of een brede glimlach.

Om die reden pleit ik er dan ook voor om campagnevoerende politici te verplichten een boerka te dragen. Je hebt dan geen enkel zicht op sensualiteit, sex appeal of charisma, je krijgt geen natte droom als je fantaseert over dankbaarheid van een verkozen kamerlid en je moet helemaal afgaan op de boodschap van een politicus/a. Ik zal maar zeggen: hoe zou Geert Wilders overkomen als je niet zou zien dat zijn hersens bovenop zijn hoofd zitten in plaats van erin?

De boerka is dus een hulpmiddel bij het verkrijgen van objectiviteit. Het is als wijn proeven zonder dat je het etiket ziet, een boek lezen zonder de naam van de auteur te kennen. Echt, we kunnen het toch op zijn minst eens proberen, nu meteen al met de provinciale verkiezingen in maart? Het zou veel “spijtoptanten” kunnen schelen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.extra-media.nl

www.observant.unimaas.nl