Livestro, zijn rechtse tuig, de linkse tragiek

smw_sea_mon.jpg

Gisteren ontdekte ik dat een zekere Ben Kok bij de opening van een nieuwe moskee een reclamevliegtuigje erboven heeft laten cirkelen. De tekst gaf te kennen dat de christelijke God de enige ware is. Ben Kok noemt de Islam een bedriegelijke godsdienst omdat de moslims keer op keer beweren dat Allah de enige god is. Ja, ik heb ook uit de geschiedenis, nog heel recentelijk begrepen, dat christenen zoiets over hun God nooit zouden zeggen. O sorry, ik vergis me, als een Christen zoiets zegt, heeft hij natuurlijk gewoon gelijk.

In mijn ogen is Ben Kok een godsdienstwaanzinnige die hoort bij het rechtse tuig als Livestro, Ayaan Hirsi Ali, meneer Boekestein, Geert Wilders, Rita Verdonk, Blood and Honour, het Vrije Volk, de Dietsche Kameraden, de Nederlandse (of moet het `Nederlandsche` zijn?) Volksunie en meer van dit verdriet. Zeker, ik gooi ze allemaal op één hoop hoewel ik het woord `hoop` nooit in verband heb willen brengen met `rechts`. Die ene hoop zal het rechtse regiment zeker aanspreken aangezien ze zelf voortdurend aan generalisaties doen.

Pas dus op! Wat mij betreft heeft `rechts` niet te maken met een godsdienstige overtuiging maar het kan er wel mee samengaan. Rechts houdt een onverbloemd superioriteitsgevoel in dat voortkomt uit frustraties die grotendeels door links zijn veroorzaakt. De voorkeursbehandeling die buitenlanders soms kregen en krijgen, de toegeeflijkheid tegen zielig ogende mensen, hebben bijgedragen aan de verwording van buurten en wijken. Gezellige volksbuurten veranderden in sfeerloze steenwoestijnen waar de oorspronkelijke bevolking zich niet thuisvoelde en -voelt. Die oorspronkelijk bevolking had namelijk geen flauw begrip van `hoe om te gaan` met de nieuwe buren. En dat was wederzijds. Links heeft daar behoorlijk wat steken laten vallen.

De oplossingen die het rechtse tuig aandraagt zijn allesbehalve oplossingen. Zij zijn gebaseerd op de gedachte dat de nieuwkomers zich `doodgewoon netzo moeten gaan gedragen als wij`.  Dat zal al evenmin iets opleveren als de `we-zijn-allemaal-mensen-en hippie` gedachte van links. Integendeel het provoceert en jaagt de andere partij terug in zijn of haar hok. Het vertrouwen neemt er niet door toe terwijl dat wel zou moeten.

Daar komt bij dat het rechtse tuig ons meesleurt in een wereldwijde provocatie vol van `grote offensieven` in Irak en Afghanistan en misdadige handelingen zoals het tot ridder slaan van Salman Rushdie. Wat heeft die laatste eigenlijk uberhaupt voor betekenis voor de mensheid? Nul! De man kan niet schrijven en doet niet anders dan provocaties uitdelen aan gemakkelijk kwetsbare groeperingen. Zielig is hij allerminst maar wel doortrapt.

De `grote offensieven` vormen vooral een flink stuk symboliek want zij zullen de `eindoverwinning` niet dichterbij brengen. Misschien schakelen de `vredestroepen` wel één of twee organisaties uit maar daarvan maken vier of vijf andere organisaties dan weer gebruik om zelf rotzooi te trappen. Dat is een soort caroussel waarvan westerse politici en militairen geen flauw benul hebben. Dat er strijders sneuvelen is in de ogen van deze groepen niet betreurenswaardig maar heroisch en noodzakelijk. Zij staan niet dagenlang stil bij een gesneuvelde kameraad maar worden door iedere dode opnieuw gevoed in hun geloof. Het geloof dat de `vredebrengers` vooral de duivel vertegenwoordigen.

Het is de tragiek van links  dat ze zelf het rechtse tuig stevig in de zeilen heeft geblazen door niet scherpzinniger te denken en te handelen. Nu moet links tegen de stroom oproeien en dat kan alleen affect hebben als er intelligent, uiterst zorgvuldig maar ook vastberaden wordt gehandeld. Geen vastbijterij in het fata morgana van de maakbare samenleving maar zeker ook geen overgave aan `laat-maar-waaien-en-als-het-ons-niet-bevalt-slaan-we-de-ander-op-zijn smoel` tactiek van rechts.

Koersen tussen Scylla en Charybdis. Als er één beeld uit de Griekse mythologie wijs- en waarheid bevat voor de alledaagse praktijk, dan is het dit wel. Dat is geen schipperen, ook al lijkt dat beeld over te komen. Het is sturen naar een evenwichtige samenleving waarin mensen weer zelf verantwoordelijk kunnen zijn voor hun daden in plaats van uitsluitend mee te deinen op de golven. Zelfs het rechtse tuig zal daar wel bij varen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

 

 

scylla.jpg

https://politiek.wordpress.com

 Service

 www.geenstijl.nl

www.forum.at5.nl/viewtopic.php?t=3463

www.hetvrijevolk.nl

www.dietschekameraden.nl

www.etiennevermeersch.be/media_reacties/bio-ethiek_uvvinfo

www.nvu.info

www.vb.be

Advertenties

Ge8e vrienden

18.jpg

Sinds ik van mijn ouders de deur uit mocht om daarna ook echt achter de horizon te verdwijnen, ben ik aan het reizen geweest. In het begin ging het met de brommer net even “bie Enschede de grenze euver” om dan naar Bad Bentheim en omstreken te vertrekken. Soms deed ik dat ook op de fiets met of zonder lieflijk gezelschap, het was allemaal prachtig. Later werd het vliegtuigen- en autowerk. Mijn allereerste panoramische uitzicht vanuit het vliegtuig over het Parthenon staat in mijn geheugen gegrift.

In de loop van de jaren heb ik mij tot wereldburger ontwikkeld. Dat wil zeggen dat er weinig plaatsen op aarde zijn waar ik me niet thuis voel. Ik hoop nog een reis naar de zuidpool te maken maar om onverklaarbare redenen is dat godsgruwelijk duur. De wereld is mijn speelterrein geworden en even zo goed werd mijn eigen gemeente een belangrijk werkterrein. Hoe dan ook, ik was al geglobaliseerd voordat de vermaledijde G8 bestond.

Nu is die G8 een monstrum, een incestueus oncontroleerbaar gezelschap dat op een afgrijselijke wijze roert in het heksenpotje van de toekomst der mensheid. Griezelig en groezelig discussieert het groepje met allerlei psychosen uitgeruste middelmatige denkers zich over het lot van zes miljard soortgenoten. Meestal komen er ruzies en oorlogen uit voort. Heel fijn! Overigens, met Angela heb ik wel medelijden. Je zult maar zo’n zooitje over de vloer krijgen!

Kortgeleden sprak een wat minder observatief ingestelde blogger dan ik dat de jongeren die in Heiligendamm protesteren tegen de G8 vechten tegen windmolens. Hij noemde ze Don Quichots. Dat lijkt mij wat kort door de bocht. Zoals ik eerder anagaf zijn het vooral de sappelende en ploeterende kleine mannetjes en vrouwtjes die er de nadelen van ondervinden. Dat probeerde Don Quichot altijd te voorkomen. Bovendien doet mijn confrere blogger net alsof de globalisering iets is dat wij maar over ons heen moeten laten komen. Alsof wij het lijk zijn waarmee de necrofiel zijn uitspattingen beleeft.  Nee, zo zit het niet.

Ik verzet mij tegen die onvermijdelijkheid. Ze heeft ook een rol gespeeld bij de opkomst van de kompjoeter waarvan niemand eigenlijk iets beter is geworden. Al vele jaren geleden, toen mijn opponent nog een korte broek was, werd er geroepen dat de opkomst van de digitalitijd niet te stoppen was. Alsof het over een zelfstandig handelend en denkend wezen ging of liever nog: over een natuurverschijnsel. Nee, de gemoedstoestand die ons ertoe brengt om te zeggen “dat iets niet te stoppen is” zorgt ervoor dat iets niet te stoppen is. Dat is jammer want vaak zou het beter zijn om zulke ontwikeklingen bijtijds tot staan te brengen. het kan veel leed voorkomen, zoals kinderporno op het web en zie maar. Ik verzet me niet alleen tegen die hersenloze lijdzaamheid, ik gruw ervan.  

Het is namelijkw el degelijk de vraag hoe die globalisering er uit ziet en tot op heden ben ik daar weinig optimistisch over. Nu word ik sowieso al niet optimistisch als George Bush ergens zijn mond over open doet maar ook de hele boudoirerie rond de bijeenkomst in Heiligendamm geeft zeker te denken.

Net als bij de Europese Unie beginnen de dames en heren `wereldleiders` (die in mijn ogen allesbehalve wéreldleiders zij) aan de verkeerde kant van het touwtje. Het beginpunt ligt bij de economie en dat zou niet moeten. De wereld zegt de mensen niets. Er zijn zelfs mensen in de wereld die niet eens weten inw elk land ze wonen. Soms is dat bovendien terecht omdat ze vandaag in het ene en morgen in het andere land verblijven met geiten en herdersstaf.

Wie wil globaliseren, moet beginnen met een culturele kennismaking. Op die manier krijgt iedere betrokkene het gevoel dat hij iets voorstelt in een wereld waarin hij of zij samen met anderen moet werken en leven. Als het alleen maar om geld en welvaart gaat, blijft het hommeles. Niet voor niets is de EU in de ogen van velen een fiasco. De Europese Commissie noch de nationale overheden hebben ook maar íets gedaan om te laten zien hoe mooi die unie is. De euro? Laat me niet lachen! Dat omwisslen aan de grens ging me altijd heel goed af en prijsvergelijkingen kon ik vroeger ook al heel goed maken.

Nu hadden de wreldleiders aan de ontwikkeling van de EU een voorbeeld kunnen nemen. Ze hadden kunnen denken dat globalisering zonder cultureel fundament tot niets zou leiden maar die kans hebben ze voorlopig voorbij laten gaan. De oorzaak daarvan kan hun beperkte denkvermogen zijn. Nog annemelijker is dat zij de hete adem in de nek voelen van het internationale bedrijfsleven. Een wereldunie op economisch belang is vooral in het belang van zonsverduisterend grote economische organisaties.

Ja, arme maar ook ietwat simplistische opponent, daar sta je dan met je flinterdunne opmerking dat de demonstranten Don Quichots zijn. Zij mogen dan de verkeerde aanpak volgen, ze vormen wel de symptomen van een ziekte die onze samenleving van binnenuit bedreigt. Die ziekte heet “vervreeemding” en zoals gebruikelijk weigeren degenen die haar zouden kunnen genezen elke ingreep.

In kaders van gewapend beton ingemetseld gaan zij maar voort met ontwikkelingen die zij in hun beperkte voorstellingsvermogen hebben uitgestippeld. De kloof wordt wijder en waartoe dat zal leiden? Vraag het Robespierre of wat mij betreft Lenin. Er valt nog heel veel te doen aan die “onvermijdelijkheid” van globalisering. Ja zeker, wij zullen wereldburger zijn maar de vraag is via welke weg dat wordt bereikt. Tot op heden staat de temperatuurmeter op 10 graden onder nul dankzij prikkeldraad en helikopters waarmee de familie “Pluche” zich afschermt van degenen die zij vertegenwoordigt.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.spunk.nl

www.exto.nl

www.frontpage.fok.nl

Rotjeugd een rotzorg

lezen_1.jpg

Vanmiddag was het zover. Oud D66-coryfee en jeugdboekenschrijver Jan Terlouw nam in mijn gemeente het “eerste” exemplaar van zijn nieuwe boek in ontvangst. “De zoektocht in Katoren”. Het boek is uitgegeven door de vermaarde uitgeverij Lemniscaat, een uitgeverij met een fors kinderfonds en dus ook geïnteresseerd in de ontwikkeling van de jeugd.

Voordat de kinderen vragen mochten stellen, kwam de schrijver zelf aan het woord. Zijn woordgebruik verried de oud-politicus en de ervaren bestuurder. Zo sprak hij van het “thema” van het boek terwijl hij beter het woord “onderwerp” had kunnen gebruiken. Het “thema” was de “kloof” die mensen van elkaar scheidt, vooral als ze in groepsverband optreden.

Hoe dat kwam? Jan maakte een ingewikkelde vergelijking. “Vertel eens aan alle mensen in de buurt dat de wijsvinger de langste vinger is. Roep ze daarna bij elkaar en vraag ook iemand aan wie je niets hebt verteld. Vraag daarna wat de langste vinger is en iedereen niet één uitgezonderd, zal zeggen dat het de wijsvinger is. Dat komt doordat iedereen elkaar napraat.” Jan wilde duidelijk maken dat mensen in groepsverband niet zo kritisch zijn. “Want, je weet natuurlijk best dat je middelvinger het langste is.”Ja”, dacht ik kritisch, “dat weten ze heel goed want die steken ze altijd op naar anderen”. De volgende keer hebben ze een goede smoes om die vinger in het openbaar te tonen. “Even kijken of hij langer is dan de rest.”

Daarmee was het ergste nog niet voorbij. De uitgeverij had een leus bedacht voor zichzelf: “Ik gaat voor Leminiscaat”.  Mijn broek zakte af. Terwille van de rotcenten heeft de uitgeverij kennelijk lak aan de jeugd. Weg met oubolligheid en lekker popi doen, dat is het hoogste goed.

De eerste de beste (vooral de beste)  onderwijzer weet dat je een fout nooit op het schoolbord moet laten staan. Zoiets zet zich vast op het netvlies. Aan zo’n beeld ontlenen kinderen hun woordbeeld. Het zal de uitgeverij de reet niet roesten.

Als het maar lekker bekt. Die kinderen kunnen het zo lekker nazeggen, of liever “yellen” want zo heet dat tegenwoordig in goed Nederlands. Dat betekent dat ze het eindeloos achter elkaar scanderen totdat ze denken dat het Nederlands is.

En wee de onderwijzer die er in de klas iets van zegt. Die kletst uit zijn nek want de uitgeverij weet het heus wel hoor. Ik weet nog een leuke: “Hun lezen heel graag fun”. Dat kan ook best. Of “Lemniscaat, waar ik loopt of staat”. Wat zou prinses Laurentien daarvan vinden met haar stichting die het analfabetisme en laaggeletterdheid bestrijdt? En hoeveel zou het bijdragen aan de inburgering van mensen die onze taal nog moeten leren? Die vragen lieten me niet meer los.

Geteut over een kleinigheid? In de eerste plaats is zo’n leus slecht voor het woordbeeld. Het Ministerie van Verkeer en Waterstaat had daar een tijd geleden ook een handje van: “Kinderen op de aGterbank”. “Ja, maar ouders vragen dan heus wel aan hun kinderen wat er fout is op zo’n bord.”Ik dacht het niet! Misschien  een paar wel maar de meeste doen dat niet. Die ouders aarzelen zelf over de goede spelling.

Een kleinigheid. Het gaat om de mentaliteit die erachter zit: als je er geld mee kunt verdienen, mag je best wat aan de regeltjes knoeien. Regels hebben het toch al gedaan, zijn de gebeten hond in onze tijd. Terecht hoor, door regelzucht is er heel wat absurditeit in de wereld gekomen. Door het verkeerde voorbeeld te geven, zal het echt niet beter gaan.

Punaisepoetser, miereneuker, zo mogen mijn critici me best noemen maar op één voorwaarde: de spelling moet kloppen. Die spelling behoort bij het cultuurgoed dat taal heet. Cultuurgoed waaraan een structuur is gegeven en als er één ding is waar onze jongeren behoefte aan hebben, dan is het structuur. Waar de structuur het begeeft, krijgen we overlast. Maar ja, de rotjeugd zal de uitgever natuurlijk een rotzorg zijn.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.lezenenschrijven.nl

Mijn vrijheid om een trut te zijn

lingo_11.jpg

Vanmorgen bij het ontbijt zette mijn vrouw een nieuw soort dieetmargarine op tafel. Voor mij is dat niet direct noodzakelijk want van de week zei de dokter mij dat ik de bloeddruk heb van een jonge bok.  Mijn vrouw houdt niet van gewone margarine. De nieuwe soort margarine smaakt meer naar roomboter en dat vindt ze wel lekker. Tja…haar vrijheid.

Even later probeerde ik de nieuwe margarine ook en ik moet toegeven, ze was lekkerder. Dat gaf ik ook toe en toen nam mijn vrouw meteen de kans te baat: “Zal ik die dan ook maar voor jou kopen?” Ik had nog geen beslissing genomen en dat vertelde ik haar waarop ze besloot: “Dus je kiest voor de oude?” Nee, dat was niet het geval. Het feit dat ik niet kies voor het nieuwe, wil niet zeggen dat ik een keuze doe voor het oude.

Vrijheid zit ingewikkeld in elkaar maar je kunt best kiezen voor oud en nieuw tegelijk. Vandaag St Nicolaas (nou ja…vandaag)  en morgen het suikerfeest (nou ja…morgen). Aan het einde van de meimaand is het mooi om eens te evalueren. Niet voor niets begint de maand met drie dagen die veel met vrijheid te maken hebben: de dag van de Arbeid, de dodenherdenking en bevrijdingsdag. Dat hebben ze toch maar niet in het buitenland. Zo, die zit!

Middenin de lente, het begin van het nieuwe leven, drie dagen voor de vrijheid. Is dat geen mooi symbool? Op 4 mei gaat het om de mensen die zó kwaad werden van de onvrijheid dat ze hun leven offerden voor de vrijheid van anderen. Op 5 mei vieren we dat we die vrijheid mogen genieten en op 1 mei  geven we te kennen dat alle mensen in de hele wereld vrijheid verdienen.

Prachtige symboliek en nu de praktijk. Wat doen we met die vrijheid?  Wie niet het rechtvaardigheidsgevoel, de moed of de doodsverachting heeft meegekregen van de verzetsstrijder, die zal zich aanpassen. Misschien heeft hij of zij wel het idee dat de ellende op die manier het snelste voorbijgaat.

Is zo iemand dan `fout`?  Wie niet kiest voor de vrijheidsstrijd, kiest voor onderdrukking? Ben je fout als je bunkers bouwt voor de onderdrukker en het geld gebruikt voor de evacuatie van vrienden en familie? Ben je fout als je drie Joden verraadt en er daarmee twintig redt? Ben je fout als je dienst neemt bij de Waffen SS om weerstand te kunnen bieden aan het oprukkende monster van het Stalinistisch Communisme? 

Niks dan vragen! Uiteindelijk, vermoed ik,  gaat het erom dat je de kans krijgt en neemt om jezelf te zijn. Wie zichzelf kan zijn, heeft ook ruimte om open te staan voor het nieuwe, het suikerfeest bijvoorbeeld. Maar wat doet Geert Wilders dan met zij Partij voor de Vrijheid? Hij gooit deuren dicht en viert uitsluitend St. Nicolaas. Vooral geen nieuwigheid. In gesprek met Wilders’ volgelingen hoor ik vaak dat de multiculturele samenleving als los zand aan elkaar hangt omdat groepen mensen niets met elkaar te maken willen hebben. Dat is de ultieme truttigheid.

Daar staat tegenover dat elke trut de vrijheid heeft om trut te zijn. Natuurlijk. Aan die tolerantie van mij komt pas een eind als de Partij voor de Truttigheid probeert mijn leven te bestieren. Mij de kans te ontzeggen om vandaag St. Nicolaas en morgen het suikerfeest te vieren. En waarom doen ze dat eigenlijk? Mogen ze geen Sinterklaas en Kerstmis of carnaval vieren? Mag Geert Wilders, als hij dat wil, niet aan gay-parade meedoen? Mag hij geen achttiende eeuws kapsel dragen? Mag hij zich niet vol laten lopen met drank en mag hij niet gaan kijken naar die wanstaltige evenementen die voetbalwedstrijd worden genoemd? O ja, zeker, hij mag dat allemaal en zijn truttige volgelingen mogen dat ook. Ze mogen alleen maar niet komen aan de vrijheid van anderen.

Ze moeten me alleen maar niet te diep in de ogen kijken. Wie dat doet, treedt binnen in het allerbinnenste van de ander. Of het nu een zilverrug is of een mens. In de ogen kijken is zo belangrijk omdat het oog naast het gevoelsorgaan het enige zintuig is dat beide partijen tegelijkertijd en aan elkaar ervaren. Je kunt nog zo je best doen maar het lukt bijvoorbeeld nooit om een ander in de oren te horen of in de neus ruiken (wat ook wel weer erg smerig klinkt). 

Diep in de ogen kijken en daarmee mijn gedrag bepalen. Daar houd ik niet van. Ik beleef vrijheid als: ’s Morgens om kwart voor zeven opstaan. Om zeven uur met de hond wandelen, om half acht aan het ontbijt en om kwart over acht aan het werk. Op zondagochtend vóór het beieren van de kerkkokken terug zijn met de hond en capuccino maken. Margarine eten waarvoor ik misschien niet eens echt hebt gekozen en, op verkiezingsdag, stemmen op een partij waarmee ik het lang niet altijd eens ben. Elke dag ervaren dat je jezelf weer beperkingen kunt opleggen. Misschien klinkt dat truttig maar het is dan wel mijn truttigheid.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.onderzoekjegrens.nl

www.durfoverjegrens.nl

Blijdorp

veer7.jpg

Gisteravond werd het me ineens duidelijk, het duivels dilemma. Met een hele raadscommissie zaten we in het Oude Regthuys van het kleinste dorp binnen de gemeente. Hier waar ooit de schout rechtsprak, ging het nu om het bestemmingsplan van het dorp.

De entourage was veelzeggend. We zaten in een zaal die nog niet zolang geleden voor de helft uit een stal bestond. De ontwikkelingen gaan snel in het dorp en het begint steeds meer op een stad te lijken. Welgeteld twee van de 12 (inclusief de voorzitter) aanwezige commissieleden waren uit het dorp zelf. Van de ambtenaren kwam er niet één uit het dorp. Samen beslissen over de toekomst van het dorp.

Allemaal beste mensen natuurlijk, daar niet van maar de dorpelingen op de tribune moeten toch het gevoel hebben gehad dat de stad ze voorbijstreefde. Ja zeker, iets van dat gevoel kwam naar boven toen een inspreker zei dat het dorp al jarenlang als stadswijk wordt beschouwd maar het niet was. In een paar zinnen schilderde hij het bijzondere karakter van het dorp en zijn samenleving. En hij kreeg nog meer gelijk toen de commissieleden spraken over een “slaapstad” in plaats van een “slaapdorp”. De binding ontbreekt.

Kortgeleden interviewde ik iemand in een ander dorp en ook hij kon niet ophouden te betogen hoe anders de sfeer in zijn dorp was dan in zijn stad. Dorpelingen zijn niet met de wereld bezig maar met zichzelf. Met hun straat, de enige vaak, met de buren en met het café. Alleen al het idee “bestemmingsplan” staat mijlenver van hen af. Als je ergens iets wilt doen, dan doe je het met goedvinden van het dorp. Als je nodig moet, pis je tegen een boom maar wel met instemming van de dorpelingen. Dat is iets anders dan het installeren van een openbaar urnoir op een van te voren uitgekiende plek.

Dat laatste stinkt in een dorp meer dan het eerste en zo wordt het dilemma steeds duidelijker. Eigenlijk heeft zo’n dorp gewoon een eigen gemeentebestuur nodig. Mannen en vrouwen die door de dorpelingen zelf zijn uitgekozen en die tijdens het werk op het land of achter de toonbank in de winkel horen wat er in het dorp speelt. Wat mij betreft ook bij de kapper en in de wachtkamer van de dokter.

 Pas dan zouden de dorpelingen het idee krijgen dat er niet meer over  ze beslist wordt maar met hen. Tegelijkertijd maakt de Commissaris van de Koningin het dilemma zo schrijnend duidelijk. De tijd van kleine, zelfstandige gemeenten is voorbij. Zij zijn niet meer in staat om de nodige bedrijventerreinen en huisvesting te verzorgen. Dat moet in groter verband, net als brandweer, politie en gezondheidszorg. Dat is voor de dorpelingen van belang maar ook voor mensen in de stad en in andere dorpen in de omgeving.

Zorg en dienstverlening verdringen de autonomie steeds meer en dat wekt onvrede op. In de stad menen ze dat zoiets in het dorp vanzelf went. Dat is nog maar helemaal de vraag want als een stedeling naar het dorp verhuist, doet hij het voor de andere sfeer, cultuur en omgeving. Juist dat wat anders is, wordt aan alle kanten geprezen.

Misschien moet iemand maar een kiezen. Misschien kunnen dorpelingen genoegen nemen met een ander soort zorg en dienstverlening dan stedelingen. Dan maar geen Groene Hart voor het plezier van de stedelingen. Laat dorpelingen hun leven leiden, zonder de plicht om de stad als licht in de duisternis te zien. Misschien zouden we af kunnen zien van de vanzelfsprekende voorrang van het urinoir boven het boompissen. Stedelingen noemen dat verrommeling. Een typisch negatieve benadering. Voor de dorpeling is het zijn cultuur, de dorpscultuur en die is het beste in handen van dorpelingen. Dat is geen nostalgie maar doodeenvoudig een alternatief, een extra keuze.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.mijndorp.nl

Me Bokito, you Jane

lachen1.gif

Toen ik de titel va deze column opschreef, dacht ik nog even: zou dat wel werken? Weten mensen tegenwoordig nog waar de kreet vandaan komt? Het zou kunnen want kortgeleden is de musical Tarzan gestart. Hoe dan ook , ik heb er zin in.

Een paar jaar geleden verschenen er in de krant publicaties over een “wetenschappelijk onderzoek”. De uitkomst daarvan was dat vrouwen die van tomatensoep houden, meer van seks genieten. In stilte had ik dat gevoel altijd al gehad maar dat is niets bijzonders want onderzoeken wijzen meestal uit wat je al weet. Er stond overigens niet bij of het ging om chinese tomatensoep, tomatensoep met basilicum, hot tomatosoup of de “kroidiege tomatosoepe” waarmee Unox de laatste tijd heel Europees adverteert. Ik vermoed dat het niet uitmaakt want ook vrouwen vertonen in bed wel variatie.

Hoewel, ik vind de meeste vrouwen oersaai, vooral in bed. Dat komt doordat zij geen gevoel voor humor hebben. Dat is althans de uitkomst van een nieuw onderzoek en ik ben het er niet mee eens. Vrouwen hebben wel degelijk gevoel voor humor want ze lachen vrijwel altijd om mijn grapjes en daar heb je echt veel gevoel voor humor voor nodig.

Het zit anders vrouwen hebben wel “gevoel voor”  maar ze hebben geen humor. Als er één mannenberoep is in de wereld, dan is het dat van grappenmaker. Een grappenmakende vrouw op het toneel wordt dan ook meestal een vertoning. Cabaretier is een mannenberoep en daar is een goede reden voor.

Vrouwen missen de creativiteit om een grap te maken. Vrouwen missen sowieso veel creativiteit, kijk maar naar het uiterst geringe aantal vrouwelijke, scheppende kunstenaars. Dat komt doordat hun hoofd vol zit met zorgtaken. Tja, de natuur heeft hen nu eenmaal opgezadeld met zorg. Zij hebben de infrastructuur en utiliteitsvoorzieningen om een kind te baren en te verzorgen. Mannen niet. Mannen hebben de infrastructuur voor humor. Ik bedoel maar, je begint toch al onhandig te giechelen als je hoort dat mannen hun pik “Johan” of , nog erger,  “Kabouter” noemen? Beter kun je hem “Leuter” noemen want dat is toch wat de meeste mannen er het grootste deel van de tijd mee doen:  ertegen leuteren. Een serieus gesprek kun je er niet mee voeren. Eikels! 

Mannen hebben humor omdat het hoort bij hun positie in de maatschappij. Met humor versla je in eerste instantie de concurrerende andere mannen. Wie het grappigst is, wint het vrouwtje. In eerste instantie dan. Alleen ijzeren feministen kunnen zich dood ergeren aan die mannen die alsmaar `grappig` willen zijn. Tja, Ciska, laat daar eens naar kijken.

Nog maar een paar dagen geleden deed een vrouw in Blijdorp haar uiterste best om een gorillamannetje aan het lachen te krijgen en ze bereikte niet meer dan een glimlach. Wat moet je ook anders als de kinderen de deur uit zijn en je van je man niet meer met poppen mag spelen? Dan ga je een lief, klein aapje in de dierentuin opzoeken om gekke bekken tegen te trekken. Dat is een projectie van je moederlijke zorggevoelens op al weer “zo’n aap van een jong”. Ja zeker, de pure uitvoering van een zorgtaak.

Haar dochter was gisteravond bij Knevel en Van den Brink. In plaats van toe te geven dat haar moeder “een beetje dom” was geweest, verklaarde ze dat het iedereen had kunnen overkomen. Knevel en Van den Brink beaamden dat. Proest!

Echt niet! Een aap weet heel goed verschil te maken tussen mannen en vrouwen van het mensenras. Bokito vond die vrouw `intimiderend lekker`. Als Andries Knevel zijn gezicht plat had gedrukt en gekke koppen had getrokken tegen Bokito, had de zilverrug hem ook gegrepen en volledig opgevroten. Hij had Andries, als man, als bedreiging gezien voor  zijn suprematie. Bij Tijs van den Brink was het anders gegaan. Als die voor het glas was verschenen, was Bokito met afgewend gezicht achterin zijn kooi gekropen van angst. Aan tafel zat ook Mark Rutte. Mogelijk had die ook wel eens naar een echte man willen kijken. In dat geval had Bokito de oppasser gevraagd om het uitzicht weer vrij te maken.

De dochter van Jane vroeg op tv aan het Nederlandse volk en de wereld om van het voorval met Bokito geen hype te maken. Pardon? Waarom denkt mevrouw eigenlijk dat ze bij het illustere tweetal aan tafel mag zitten? Klaarblijkelijk heeft dochter al evenmin inzicht in sociale structuren als haar moeder. Misschien is het wel genetisch bepaald.

Laat ik het zo stellen: voor mijn eerste column over Bokito liep het storm wat lezers betreft. Ik vrees dat de hype niet meer te stoppen is. Nederland en de wereld moeten eerst de kans krijgen om “na te apen”.

En eh, Hélène (de lezers zullen me deze persoonlijke zijstap willen vergeven) , ik weet dat het een verschrikkelijk verhaal geworden is. Ja, ik kon het niet laten. Het was te grappig. Me Bokito, you Jane.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 Service

 

www.moppen.nu

www.searchcowboys.nl

www.jnloco.be

Zwarte scholen, witte scholen

16-uit-het-hart.jpg

Martin Gaus was vanmorgen echt fantastisch. Onverbloemd gaf hij zijn bewondering voor Bokito te kennen. Deze had toch maar even heel Nederland een stukje voorlichting gegeven over de omgang met dieren, in het bijzonder met gorilla’s. “Eigen schuld, dikke bult”, meende hij en in een heel klein zinnetje: “Het is natuurlijk wel vervelend dat deze dingen gebeuren”.

Als neefje van een ex-Artisdirecteur ben ik het graag met hem eens. Volmondig. Jammer was alleen dat op de voorafgaande dag een horde Marokkaanse Zilverruggen een voetbalveld bestormde. Ik wil daaruit niet de conclusie trekken dat we met Marokkaanse jongeren net zo moeten omgaan als met gorilla’s. Hoewel, niet aankijken is meestal het beste.

Tegenover al dit hilarische nieuws staat de meer stilzwijgende maar minstens even belangrijke kant van de samenleving. Een groep “allochtone” (alsof het een soortaanduiding zou zijn) en autochtone (die andere soort) ouders heeft besloten gezamenlijk de kinderen naar de basisschool te brengen. Op die manier willen ze bijdragen aan vervaging van het onderscheid tussen witte en zwarte scholen. Ik vind dat een goed idee.

Zo veel twijfels als ik heb bij overheidsmaatregelen ter integratie, zo enthousiast kan ik worden over dit soort initiatieven. Hier blijkt dat mensen met een heel verschillende achtergrond in de eerste plaats willen samenwerken aan een echte samenleving. Op kleine schaal en dat is nu juist het mooie ervan. Het gaat erom dat de mensen echt willen, ze willen en voelen dat het kan. Ze hebben vertrouwen in de toekomst. Wat wil een mens nog meer?

De meerwaarde is dat ouders er zo volledig achter staan dat de kinderen ook thuis de meest passende “vervolgbegeleiding” krijgen voor zover dat nodig is. Waarschijnlijk putten  de ouders hun vertrouwen uit de wetenschap dat ze die begeleiding heel goed kunnen geven. En de overheid ? Die hoeft alleen maar te koesteren en te kijken of alles goed gaat.

Bij kleinschaligheid en vertrouwen begint in mijn ogen vaak de victorie. Daarom was ik ook niet verbaasd te horen dat het microkrediet de meest succesvolle vorm van ontwikkelingshulp is van allemaal. Om een bescheiden maar toch enigszins riskante lening aan te gaan, moet je weten wat je kunt en doet. Daarbij heb je de zekerheid dat je niet meteen voor je hele leven de mist in gaat als de zaken minder goed verlopen dan je had gedacht. De schade is te overzien.

Vaak heb ik het gevoel dat we ons teveel laten leiden door “groot”, “snel” en “veel”, kenmerken die het meest bij de Zilverrug passen, de aloude borstklopper. Microkrediet en initiatiefrijke ouders lijken meer op een pas gelegd zwanenei, broos en verlangend naar warmte. Die zouden we met z’n allen moeten geven om vol verwondering te kijken naar de zwarte, witte of grijze zwaan die eruit kruipt.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

http://mythologie,wordpress.com

 

 

Service

www.rationelepolitiek.nl

www.tijm.nl

www.oikocredit.org

(oiko is afgeleid van het oud-Griekse woord oikia dat `huis` betekent)

Gemeenten moedigen potenrammers aan

ogen20061113.gif

“Weet je wel wat lekker is? Neuken in de wildernis!” Dat was een rijmpje dat ik en mijn vrienden tijdens onze puberteit als uitgangspunt hadden gekozen. Het had iets van het “landje” waar je als klein kind ging spelen alleen was het spelletje een beetje veranderd.

Sommigen kunnen er geen genoeg van krijgen en zo zijn er in Nederland 300 “Manontmoetingsplaatsen” in de open lucht. Weerberichtje kijken en dan op pad, zou je zo zeggen. Je vraagt je natuurlijk wel af waarom al die mannen elkaar middenin de nacht ergens tussen de bosjes opzoeken. Het is echt geen “vossenjacht” of zo, hoewel er wel allerlei merkwaardige geluiden worden gemaakt.

Vanmorgen was de algemeen voorzitter van het COC op tv om eens even een tip van de sluier op te lichten. Manontmoetingsplaatsen zijn toch vooral afwerkplekken voor homo’s. Nu blijkt dat gemeenten die voorziening steeds meer tegenwerken door hun streven naar sociale veiligheid. Het is een bekend verschijnsel: help alle bomen en struiken de wereld uit zodat Bep en Truus goed kunnen zien wat er in de buurt aan de gang is.

Een “manontmoetingsplaats-onvriendelijk” beleid dus van de gemeenten. Een beleid ook dat bij sommige overlopende testosteron-containers de indruk wekt dat zij naar hartenlust op homo’s mogen inhakken. Zij lijken immers een maatschappelijk ongewenst verschijnsel te zijn. Condooms of niet, het veilig vrijen is van de baan.

Tja, ik vind dat heel vervelend en tegelijkertijd vraag ik me af of Bep en Truus het wel allemaal best vinden als ze zien hoe die “vieze mannen”  door de plaatselijke Zilverruggen in elkaar worden gebeukt. Aan de andere kant zie ik er ook wel een vreemd verschijnsel in. De voorzitter van het COC benadrukte dat er voor homo’s geen of weinig bordelen zijn. Hij zei het anders maar bedoelde het wel zo. Dan vraag ik me af: “Waarom?”

Heeft het iets te maken met de zucht naar avontuur om tussen de struiken te gaan liggen vozen? Het avontuur vol van angstige verwachting dat mogelijk een stel halfbarbaren uit de struiken opduikt om het park “schoon” te vegen? Een soort combinatie van SM en latenight horror? Ik snap er niets van. Als er weinig homobordelen zijn, dan zorg je toch dat ze er komen? Tenminste, als er vraag naar is. Zo niet, dan kan het allemaal ook gezellig in huiskamers gebeuren.

Gisteravond en vanmorgen besteedden de media uitgebreid aandacht aan het “praten met de burger” waarmee het nieuwe kabinet zijn periode is begonnen. Tot woede van de oppositie die al drie maanden niets heeft om op te schieten. Zouden de ministers ook gesproken hebben met homo’s over de behoefte aan homoseksuele “landjes”  en het gebrek aan belangstelling daarvoor bij de gemeentebesturen? Ik denk nog niet eens zo zeer aan de minister voor Jeugd en Gezin maar bijvoorbeeld de minister van Volksgezondheid of die van Ruimtelijke Ordening of van Grote Stedenbeleid. Dat had toch veel helderheid in de zaak kunnen brengen.

Ondertussen zou ik Ciska Dresselhuys willen voorstellen teams van vrouwen op te richten die potenrammers te lijf gaan. Als je Bep of Truus heet, wil je dat soort criminaliteit toch niet in je buurt hebben, lijkt mij. Of hebben ze dan toch liever beukende mannen dan neukende mannen? Tja, dat lijkt me een aanmoediging voor huiselijk geweld.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http:// politiek wordpress.com

 

Service

www.gluurders.nl

www.angeltjes.wordpress.com

Bokito burgert in

36.jpg

Bokito is mijn kampioen! Wat een sprong, zeg. Ik krijg die drie meter en een omheining niet voor elkaar hoor. Alsof het niets is pakt hij vervolgens een bevriende vrouw zodanig dat ze er nog kapot van is. Die vrouw had oogcontact gezocht met Bokito en dat is niet onderdanig genoeg. Kijk, dat zijn echte mannen! Geheel tegen onze traditie in is Bokito niet door de politie onmiddellijk geexecuteerd volgens het Algemeen Plaatselijke Standrecht.

Natuurlijk, Bokito is zich van geen kwaad bewust. Hij gedraagt zich zoals hij dat gewend is en zoals het binnen zijn cultuur ook algemeen is geaccepteerd. Niet dat iedereen dat altijd prettig vindt, maar ja, elke cultuur vertoont wel eens vlekjes. Juist gisteren was op de radio een verhaal te horen van de schrijver van het boek “Mijn baas is een Aap”. Daarin gaat hij in op de grote overeenkomsten tussen het gedrag op de apenrots en in bedrijven.

Niet dat Bokito’s gedrag in de bedrijfscultuur past want dat zou door mevrouw Dresselhuys onmiddellijk zijn bestempeld als (seksuele) intimidatie. Is daar dan iets ergs aan? Zaterdagavond hoorde ik iemand in een tv-programma nog tegen een beeldschone vrouw  (ze heette Renate en scheen een BN-er te zijn maar ik had geen flauw idee wie het was) zeggen “Je bent intimiderend lekker`. Zo maar, in het openbaar. Echte mannen op tv en ronduit ziverruggengedrag, zou ik zo zeggen. Even zo goed, om te lachen.

Gisteren was ik met een vriend in Xanten, een belangrijke archeologische vindplaats waar een complete Romeinse stad schijnt te liggen. Naar ons bleek, was nog maar een klein deel daarvan opgegraven. Een heel klein deel. Zo was er onder meer een amphitheater voor 10.000 mensen. Die moeten toch ergens vandaan gekomen zijn maar het was ons niet meteen duidelijk waarvandaan. Ik neem niet aan dat de Romeinen hun theaters alleen maar bouwden op een capaciteit voor de allerhoogste hoogtijdagen. Dat doen wij ook niet. En anders dan Obelix dacht, de Romeinen waren niet gek.

Middenin het opgegraven deel van Xanten, het heette destijds Colonia Ulpia Traiana, lag een hoop stenen en zand. Mijn reisgenoot, ik zal hem Jan noemen omdat hij zo heet, zei toen `Daar ligt een hunebed.`Ik voelde de humor in mijn strottehoofd oprispen maar stelde het lachen nog even uit. `En waarom zouden de Romeinen dat dan hebben laten liggen?`vroeg ik hem al even grappig.  `Uit respect voor andere cultuur`. was het antwoord. Ik hield het gieren en bulderen niet langer binnen. `Het respect van de Romeinen voor andere culturen`. Voordat iedereen denkt dat Jan naìef is, het was als grapje bedoeld.

Nu is het waar, de Romeinen lieten de onderworpen volkeren in hun cultuur  lange tijd ongemoeid totdat ze hun keizers tot god verklaarden. Toen was het afgelopen met de tollerante houding. Of liever, met de onverschilligheid. De enige cultuur waarvoor zij ooit echt respect hebben gehad, was de Griekse en die probeerden ze dan ook zo snel mogelijk te Romaniseren.

Vanmorgen dacht ik daar nog even aan terug en onvermijdelijk kwam de gedachte op `en hoe ver zijn we nu?`In mijn ogen hebben we nog steeds behoorlijk veel moeite de cultuur van anderen te respecteren. Ik kreeg al gauw gelijk want bij GMNL kwam een mevrouw opdraven die, natuurlijk, een boek had geschreven over gedrag van toeristen in het buitenland. Inwoners van Kenia, bijvoorbeeld, schijnen het behoorlijk frustrerend te vinden als schatrijke blanke mannen en vrouwen ongevraagd hun hut  binnen komen denderen, flitsend en al, om eens een `kijkje` te nemen. Ik heb daar geen begrip voor. We betalen er toch voor? Ze moeten gewoon niet zo zeuren.

Nou, laat duidelijk zijn dat de laatste regels in opperste ironie waren geschreven. En dan over gedrag in het buitenland gesproken. Ik zag hoe Jaap de Hoop Scheffer in zijn vrijetijdspak en met vrouw bij George Bush op de ranch op bezoek kwam. In vrijetijdspak, zo doe je dat bij Zilverrug George. Anders toon je je niet onderdanig genoeg en daar houdt hij niet van. Jaap heeft daarvoor de juiste uitstraling, een kruiperigheid die de slang uit het Oude Testament nog jaloers zou maken.

De Texaanse gesp op de broekriem van de Amerikaanse Zilverrug sprak boekdelen. `Ik zal mij nooit, waar ook ter wereld, aanpassen. Ik ben Texaan en ik blijf het. Prachtig! Ik houd van mannen die ervoor zorgen dat het buitenland zich bij onze binnenlandse gewoonten aanpast. Van apenrots tot apentrots zal ik maar zeggen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

 

Nawoord: Het gedrag van Bokito is inmiddels onder de apen afgedaan als een “broodje-mens-verhaal”

 

Service

www.doghouserock.nl

www.alleswatjethuisniethebt.nl

 

Joost Eerdmans als trol

trol.jpg

Eén van de allerergste voorstanders van het recht op vrije meningsuiting is een blogger uit Alphen aan den Rijn onder de naam `Alphenaartje`. Althans, de taal die hij uitslaat, is alleen maar verklaarbaar als je een belediging te allen tijde aanvaardbaar vindt. Zelf kan hij niet zo goed tegen weerstand want hij heeft mij al geruime tijd van zijn blog verbannen. Bij elke reactie krijg ik de irritante mededeling `Je mag geen reactie achterlaten`.

Irritant maar ook om te lachen, te glimlachen wel te verstaan. Alphenaartje heeft mij tot trol verklaard en dat betekent dat hij niet tegen mijn plaagstootjes kon. Geen beledigingen maar plaagstootjes. Je ziet dat wel meer bij grote voorstanders van het recht op vrije meningsuiting. Naast Alphenaartje behoort ook kamerlid Joost Eerdmans ertoe.

Hij vindt dat er in Nederland een recht op beledigen moet komen. Iedereen moet naar hartelust mogen Godlasteren, Majsteitschennis plegen gelovigen kleineren. Joost denkt dat je alleen gelovige mensen op hun ziel kunt trappen. In een tijd waarin hij en zijn aanhangers alles doen om huiselijk geestelijk en lichamelijk geweld te bestrijden, schijnt hij op straat alles toe te willen staan Dus dat wordt in de voetbalstadions weer naar hartelust kankerhoer en tyfusjood roepen. Met dank aan onze volksvertegenwoordiger.

Hij heeft natuurlijk groot gelijk want voetbalsupporters en de rest van Nederland zijn volwassen genoeg om een feestje te vieren als hun voetbalclub een bekertje wint. Dan gooien ze de ruiten in en trappen ze de boel kort en klein bij de eerste de beste winkelier in de buurt. Net goed, denkt Joost.

O nee, toch niet! Hij vindt al jaren dat vandalen zwaar gestraft moeten worden maar begrijpt niet dat brute gedachten en grof taalgebruik uiteindelijk ontaarden in onbeschaafd en beestaardig gedrag. Daar ben je volksvertegenwoordiger voor met een forse portie verantwoordelijkheid voor de samenleving.

Natuurlijk kan deze drager van Pim’s gedachtengoed niet nalaten zijn eigen profeet nog even in herinnering te brengen en die vreselijke moord op Theo van Gogh. Jahaa, ze worden door Joost bijna op één lijn gesteld. Voor zover Pim bespottelijke opvattingen had over een dominante cultuur, klopt dat ook wel. Voor de rest was het geblèr van Theo en in zijn kielzog de krijgsvrouwe van Somalië niet om aan te horen.

Nee, ik ga niet zeggen dat ze hun lot over zichzelf hebben afgeroepen. Van een volksvertegenwoordiger verwacht ik echter wel een oproep tot verantwoordelijkheid, geen stimulans om elkaar op straat allemaal maar voor rotte vis uit te gaan schelden.

Ik zeg het nog één keer, hoewel niet de laatste keer vrees ik: Het recht op vrije meningsuiting is in het leven geroepen om burgers de kans te geven te zeggen wat zij willen zonder dat de staat ze daarvoor in het cachot gooit. Voor burgers onderling is er van zo’n recht helemaal geen sprake, ook niet volgens de grondwet. Voor de verhoudingen tussen burgers geldt respect als uitgangspunt en dat betekent dat je leert je te beheersen.

Zelfbeheersing lijkt mij niet alleen prettig voor een ander, je wordt er zelf ook een beter mens van. Ik denk dat je hele gedachtenpatroon er mooier en eerbiedwaardiger uit gaat zien als je niet om de haverklap naar schelden en vloeken afglijdt. Misschien is dat zelfs “beschaving” te noemen en dat is iets dat je toch wel van een volksvertegenwoordiger mag verwachten. Ja, Alphenaartje, als ik een trol ben dan weet ik mij in het goede gezelschap van Joost Eerdmans. Maar ja, de LPF kon er dan ook wat van…

Tot sterkte

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.users.pandora.be