Wientjes en de fantoompijn

afval_image0022.jpg

“Onze ondernemers zijn nette mensen”, zei voorzitter Wientjes van VNO-NCW gisteravond bij Pauw en Witteman. Ik schoot spontaan in een gierende lachbui want hoe komt het dat ik daar nooit iets van merk, meneer Wientjes? Ik lees in de krant vooral verhalen van ondernemingen die medewerkers ontslaan hoewel er winst wordt gemaakt. De cijfers geven aan dat de kosten naar beneden moeten. Medewerkers zijn voor ondernemers geen nummers maar minder dan dat. De cijfers bepalen wat er met hen gebeurt.

Wientjes bracht ook naar voren dat ontslag voor de werkgever even pijnlijk was als voor de werknemer. Een drama. Ik zag dus hele reeksen werkgevers met de zakdoek in de hand bij de voordeur afscheid nemen van medewerkers, ondersteund door hun geestelijk leidsman. Deze laatste bracht de rouwende ondernemer vervolgens razendsnel naar de “psych” om de traumaverwerking op gang te brengen. Het valt niet mee dezer dagen om ondernemer te zijn.

Het kwam op mij over als een episode uit een jongensboek waarin de goudeerlijke ondernemer zijn zojuist ontslagen medewerker nog een pannetje soep meegeeft voordat deze op de fiets naar vrouw en kind vertrekt. Voorgoed…

`De man heeft fantasie genoeg om romanschrijver te worden” dacht ik nog maar dat viel tegen. In het programma kwam ook een medicus voor die onderzoek heeft gedaan naar bijna-doodervaringen. Zijn conclusie is tot op heden dat het menselijk bewustzijn zich los kan maken van het waarnemingsinstrument dat “hersenen” heet. Op zich was die gedachte voor mij niet nieuw hoewel ik me wel afvraag of het ook niet kan gaan om fantoompijn of stuiptrekkingen van de geest. Dat wil zeggen dat de geest al is “gestorven” maar het nog niet weet. Ik was dus ook kritisch op mijn eigen inzichten.

Tegelijkertijd hoopte ik dat meneer Wientjes familie zou zijn van de beroemde hoteliersfamilie uit het oosten van het land. Hoteliers twijfelen er niet aan of er een “leven” na de dood is. Zij weten maar al te goed dat het in hun bedrijf  ’s nachts behoorlijk kan spoken en dat in zekere kamers een bepaalde geest heerst.

Zo niet meneer Wientjes. Naar eigen zeggen had hij het verhaal van de medicus geboeid aangehoord en daarbij bleef zijn commentaar. Er werden dus geen wieltjes der fantasie, of liever van het voorstellingsvermogen in beweging gezet. Nee, het verhaal was aangehoord.

Zou dat ook zo gaan als Wientjes praat met de vakbonden? Hij hoort het gezever van de proletariërs aan en gaat vervolgens toch weer gewoon door met zijn eigen onbewegelijke plannen?  

Het zou kunnen. Wientjes is voor mij de verpersoonlijking van de “nette mensen” geworden en ik weet uit de geschiedenis dat je daarvoor erg moet oppassen. Het waren keurig nette mensen die ooit de hakenkruisvlag hesen. Maar ja, die gedachte zal wel bij mijn fantoompijn  horen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 Service

www.deleunstoel.nl

www.lvb.net/item/4298

www.stopdepijn.nl

www.ontslagrecht.org

www.bijnadoodervaring.nl

www.katinkahesselink.net

www.mythologie.wordpress.com

Advertenties

Crème de la crème brûlée

vikbat.jpg

Gisteren heb ik een vriendin gecremeerd. Ja niet thuis maar in de dooiemensenbakkerij op de begraafplaats. Het was een bijeenkomst vol vriendschap en vooral veel warmte en na afloop mocht iedereen een boodschap op de kist schrijven. Ik heb er “tot ziens” op geschreven want ik ben niet onsterfelijk behalve op mijn belachelijke momenten. Eigenlijk is er vóór de dood alleen maar hoop, daarna begint het leven.

Vreselijk vind ik zulke gebeurtenissenen. Ik weet ook nooit wat ik tegen de nabestaanden zeggen moet. Ik zie anderen die hen aan het lachen maken maar ik zelf kom niet verder dan een uitgestreken doodgraversgezicht en volgens mij wordt dat helemaal niet op prijs gesteld. `Ook dat nog, daar heb je die goede vriend met die kop alsof hij net uit de dood verrezen is”. Ik weet wel grappige opmerkingen te bedenken maar die lijken me meestal niet gepast. En dus loop ik maar als een soort Magere Hein op eigen feestje voorbij. Spitsroeden lopen vind ik dat. De familie had zich maar liefst in een rij van meer dan twintig personen opgesteld. Mijn handje werd steeds slapper en mijn gebazel ook.

En dan is er koffie. Nou ja, in dit geval was er ook bier en wijn, geen hotelcake. Feestelijk eigenlijk. Dat sloot wel aardig aan bij de gedachten van onze vriendin want zij was een vrijdenkster. De crème de la crème van het intellectuele denken en het levende bewijs dat vrouwen wel gevoel voor humor hebben. Iemand met wie ik op hetzelfde niveau kon praten en dat kom ik niet vaak tegen. Hoewel ik haar in de afgelopen tijd niet meer zoveel heb gezien, zal ik haar dus heel erg missen. De meeste mensen zitten nu eenmaal opgesloten in kadertjes van wat hoort en wat niet hoort en vooral van wat “de waarheid” is. Als journalist hoor je wat stompzinnigheid op dat gebied.

Terwijl ik daar zo rondliep, zag ik al gauw dat ik behalve de nabestaanden niemand kende en dus begon ik een gesprek met mijzelf. Ik werd het na enige discussie eens met mijzelf dat cremeren eigenlijk wel een mooie manier was om aan het ondermaanse te ontstijgen. Ik denk dat het van Ben Kok niet mag maar er is veel dat er voor spreekt. Snel, efficiënt en heel sociaal. In tegenstelling tot een begravene lig je ook niet in de weg als er ergens een nieuwbouwwijk of sportvelden moeten komen. Je houdt de aardse en geestelijke wereld dus heel zindelijk gescheiden. De familie houdt er nog een mooie vaas aan over ook die meestal heel prachtig op de schouw van de openhaard kleurt. Onder in de vaas zou ik een briefje laten leggen `hier ligt opa niet`.  Of liever `hier lag opa niet` want als je het briefje wilt lezen, moet je eerst de as eruit gooien. Dan kom je er in elk geval achter dat dat niet erg is want het was opa toch niet. 

Mijn voorkeur gaat er nog meer naar uit om op een schip een eind de zee te worden opgestuurd waarna het hele gevaarte vlam vat. Zo deden de vikinghoofdmannen dat. Een echte uitvaart. Prachtig. Het lijkt me wel ingewikkeld voor de familie want je zult er vast allerlei vergunningen voor nodig hebben. Terwijl je zelf regelrecht de hemel in krinkelt, sterft de familie van het papierwerk. Dat kun je ze niet aandoen.

Terwijl onze vrijdenkende vriendin eindelijk haar vrijheid heeft teruggevonden, zit ik nog heel armetierig lollig te doen achter een toetsenbord om me vrij te maken van mijn gevoelens. Ze waren er wel, en die bijeenkomst van gisteren heeft me heel wat energie gekost. Ik voel me opgebrand. Ik neem een borrel `A toi, ma crème de la crème brûlée. Et au revoir!

Vanmorgen las ik in de krant dat de overheid goochelt met de normen voor fijnstof. Wat mij betreft is dat niet nodig hoor, Jan Peter. Alles ligt opgeslagen in roetfilters, urn en herinneringen…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

 

Service 

www.flabber.nl

www.spierings.com

www.uitvaart.nl

www.corriedekeijzer.web-log.nl

uitvaart.blogo.nl

www.thedreamer.nl