Prinses Amalia en de gemeenteraad

 sleutelgat1.jpg

Vandaag viert Prinses Amalia, de oudste dochter van Willem Alexander en Maxima haar verjaardag. Dat wil zeggen: haar ouders vieren de verjaardag en zij vindt het ook leuk. Dat hopen we dan maar, tenminste. Dat alles gebeurt in een knusse, besloten kring. Een kleine meid met stralende oogjes en vol van verwachting want er staan allerlei leuke dingen te wachten.  Eerlijk gezegd zijn er dingen die ik ook wel in beslotenheid doe. Soms met het gezin, soms met z´n tweeen en zelfs wel eens alleen, zoals bezoek aan de WC. Jahaa, beslotenheid kan iets prachtigs zijn.

Het kan, maar het is niet altijd het geval. Een merkwaardige ervaring deed ik daarmee gisteravond op tijdens de vergadering van de raadscommissie. Eén van de commissieleden vroeg plotseling om een “besloten vergadering”. Dat wil zeggen dat de pers en het publiek er niet bij mogen zijn. Toen de voorzitter van de commissie hem  vroeg naar de reden voor de beslotenheid antwoordde het commissie- en raadslid: “Omdat ik er behoefte aan heb.” Dat was toch wel héél bizar. Je kunt een commissievergadering in beslotenheid voeren omdat er financiële informatie in ter sprake komt die nog niet naar buiten moet komen. Het kan ook zijn dat er persoonlijke zaken op tafel komen die beter niet aan de openbaarheid prijs kunnen worden gegeven. Ja zelfs de staatsveiligheid kan ermee gemoeid zijn hoewel dat in de gemeenteraad vrijwel nooit voorkomt. Dat zijn ongeveer de redenen die de Wet Openbaarheid van Bestuur aanvoert om geen openheid van zaken te geven. Zelfs is openbaarheid niet verplicht als een zaak nog in voorbereiding is. Maar “omdat ik er behoefte aan heb” komt in dat rijtje niet voor.

Er zijn ook raadsleden die alleen in beslotenheid menen in alle vrijheid te kunnen spreken. Dat is bedroevend want daarmee geven zij te kennen dat zij veel te verbergen hebben. Aan hen zou ik willen aanraden tijdens de vergaderingen een boerka te dragen zodat zij rustig hun uitspraken kunnen doen, zonder herkend te worden. Ja zeker, dat heet culturele verrijjking.

Overigens had de beslotenheid wel een zekere humor in zich. De vergadering vond namelijk plaats in een zaal met doorzichtige, glazen wanden en van tijd tot tijd trokken de stemmen zo hard van leer dat zij in de naastgelegen ruimte woordelijk waren te volgen. Tja, zo gaat dat.

De discussie die op het voorstel van het commissielid volgde, gaf geen duidelijkheid over de redenen. Even zo goed besloot de raadscommissie tot beslotenheid. Dat was niet erg netjes tegenover het publiek op de tribune en vrij frustrerend voor de verzamelde pers. Dat gold temeer omdat het onderwerp de hele bevolking van mijn gemeente erg bezighoudt. Je kunt zo´n beslissing dan ook nauwelijks zien als poging om politiek en burger dichter bij elkaar te brengen.  Voor het imago van de politiek is het ook niet goed.

Omdat ik er behoefte aan heb, wil ik de gemeenteraad en haar commissies toch eens wat suggesties aan de hand doen. Dat is belangrijk omdat ik merk dat het aantal besloten vergaderingen toeneemt. Dat is een slecht teken voor onze democratie die toch al hevig onder vuur ligt van allerlei maatschappelijke groepringen en de regering zelf. De invoering van kliklijnen is bijvoorbeeld bepaald niet democratisch te noemen.

In verreweg de meeste gevallen is het heel goed mogelijk de gevoelige informatie al voorafgaand aan de commissie- of raadsvergadering te bespreken. Inspreekbeurten van burgers op de avond zelf brengen in dat opzicht nooit nieuwe gezichtspunten of informatie naar voren en kunnen dus niet als factor meespelen. In dat geval kan beslotenheid van te voren worden aangekondigd. In de tweede plaats is het heel geod mogelijk onderwerpen te bespreken zonder bij voortduring concrete getallen of informatie te noemen aangezien deze immers in de stukken is vermeld. De vergadering op zich hoeft dus niets van die geheimen prijs te geven. Daar komt bij dat er met de pers heel goed afspraken gemaakt kunnen worden over de publicatie of niet-publicatie van bepaalde onderwerpen. Op z´n minst kunnen in zo´n geval de journalisten bij de vergadering aanwezig zijn. Als bewakers van het democratisch proces hebben zij daar recht op.

Beslotenheid en politiek leidt tot argwaan, borreltafelpraat, achterdocht, wantrouwen en ongefundeerd negativisme bij degenen die zijn buitengesloten. Het versterkt ook het gevoel dat de kamertjes hun rechten hebben herwonnen. In een wankele democratie, zoals de onze, is dat bepaald niet aan te bevelen.

Vanavond vier ik in besloten kring het Sinterklaasfeest, open haard aan en veel gezeligheid. Ongetwijfeld zal er wel eens een woord of uitdrukking vallen die beter niet in de krant kunnen. Maar ja, Sinterklaas is dan ook geen politiek. Integendeel, hij heeft altijd geld genoeg en strooit naar alle kanten. Eigenlijk valt er dus niets te verbergen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Service

www.wobsite.nl

www.villa.intermax.nl/wob

www.mijngeheim.nl

www.cornette.nl

www.secretsecondlife.nl

www.detender.wordpress.com

Advertenties

Testen is pesten

easypicture0009.jpg

Elke dag zie ik een regiment aan mooie vrouwen passeren en méér dan ééns vraag ik me af of ik bij zo’n passante geen goede kans zou maken. Ik bedoel, net zo’n kans als andere mannen en jongens. Gelijke kansen voor iedereen bij het vervullen van ambities. Wat zou dat mooi zijn.

Eigenlijk lig ik een neuslengte voor. Ik ben intelligent (al zeg ik het zelf), ik verdien goed, ik kan aardig babbelen en ik weet welke dingen in het leven de wereld leuker maken. Tot slot: ik kan ontzettend charmant zijn.

Tegelijkertijd heb ik ook een handicap. Ik lijd aan fundamentele verlegenheid en een ingebouwd gebrek aan zelfvertrouwen. Kijk, daar ga je al. Niks gelijke kansen in de samenleving want de negatieve eigenschappen werken niet alleen door in de relationele sfeer. Ze hebben bijvoorbeeld ook invloed op de acquisitie van werk dat ik op zich best aankan. Misschien trekken verscheidene vaste lezers hun wenkbrauwen verbaasd op want dit blog getuigt toch lang niet altijd van de mankementen die ik hier vermeld. En toch is het zo.

De laatste jaren stel ik mijzelf wel eens de vraag of al die negativiteit eruit gekomen zou zijn als ik op school eens wat frequenter was getest. Hoe meer ik me dat afvraag, des te harder klinkt het antwoord “nee”. 

Een verlegen kind met een gebrek aan zelfvertrouwen kan het gewoon niet leuk vinden om keer op keer getest te worden. Weten dat je een opdracht best aankunt maar schrikken voor de objectieve test maakt je niet gelukkiger en ook niet zelfverzekerder.

Ooit studeerde ik geschiedenis MO en ik weet nog hoe ik heb gezweten voor het examen, hoe onzeker ik was. Mij laat de gedachte maar niet los dat ik betere resultaten had gehaald als ik er wat zelfverzekerder aan was begonnen. Ik ben weliswaar geslaagd maar niet met topcijfers terwijl het vak toch mijn liefde heeft.  Dat gebrek aan zelfvertrouwen haal je er met een test niet uit, ook niet met een toets. Integendeel, steeds weer breekt de pleuris uit omdat er zo’n rottoets aan zit te komen.

Gelijke kansen voor iedereen. Het klinkt zo prachtig maar leidt dat ook tot de gewenste aanpak? Ik kijk met heel veel bezorgdheid naar al die kindertjes die vanaf hun tweede jaar keer op keer worden geprest om steeds maar hogere prestaties te leveren. Te concurreren op jonge leeftijd en te streven naar nog betere resultaten. Waar en wanneer komen die jonge mensjes nog aan zichzelf toe?  Wanneer leren ze nog zichzelf te ontdekken? Daar is toch helemaal geen tijd voor als ze alsmaar bezig zijn met het leveren van prestaties die goed zijn in de ogen van ouders en al die “grote mensen” die daar ver achter staan?

Natuurlijk is het van belang dat mensen een goede taalontwikkeling hebben. Niet voor niets zit daar het woord “ontwikkeling” in. Dat betekent dat er iets groeit, gestaag ontstaat en zich verankert in een kind.

Het lijkt mij dat je geen gelijke kansen ontwikkelt door kinderen zo lang mogelijk met zo ingewikkeld en moeilijk mogelijke opdrachten te pesten. Gelijke kansen maak je door kinderen de kans te geven te ontdekken wie zij zijn en wat ze met hun leven willen. Voldoende tijd en ruimte om te spelen in de vroege jaren is daar een belangrijke basis voor. Het lijkt mij een steviger fundament dan een voortijdig begonnen opleiding voor toetsen.

Nog even dit: de grootste fout die wij kunnen maken is de kinderen zelf te vragen wat ze ervan vinden. Misschien vinden ze het wel allemaal leuk maar dat wil nog niet zeggen dat het ook goed voor ze is. Een kilo snoep vinden ze ook leuk.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.stichtingstudiebol.nl

www.todeboon.nl

www.members.home.nl

www.moniquearntz.web-log.nl

www.intensievemenshouderij.nl

www.hetlaatsteavondblog.web-log.nl