Is het echt zo erg om dood te gaan?

Zolangzamerhand ben ik op een leeftijd dat ik meer begrafenissen dan kraamvrouwen heb bezocht en er zit nog meer aan te komen. Vrolijk word ik daar niet van maar de omstandigheden per overlijden wisselen sterk. Twee keer heb ik de begrafenis van een kind, een peuter en een puber, meegemaakt en dat was beide zonder meer verschrikkelijk en dramatisch.

Als het om volwassenen gaat, groeit de acceptatie van het overlijden met het klimmen der jaren. De dood op 100-jarige leeftijd is aanmerkelijk aanvaardbaarder dan wanneer iemand nog maar 40 is. Ook in dat opzicht ben ik door de wol geverfd. Wat mij in alle gevallen is gebleken, is dat de droefenis voornamelijk heeft bestaan bij de nabestaanden. De persoon die overleed, nam daarmee veel eerder genoegen. Voor haar of hem was vooral het oprekken van het leven een beproeving want dat ging gepaard met overmatig medicijngebruik, pijn, vermoeidheid en het dagelijkse bewustzijn dat de aanwezigheid op aarde maar van zeer betrekkelijke waarde was. Een uitzichtloos bestaan al waren er wel mooie momenten. Soms ook realiseerde de persoon zelf zich dat hij of zij nog een flinke betekenis had voor de directe familie en vrienden. Maar ja, hoelang en waartoe?

De vraag of doodgaan wel zo erg is als wordt voorgesteld, is op het ogenblik weer helemaal actueeel door de hype rond de orgaandonorregelingen.  Tegenover de mogelijkheden om langer te leven staan de voorwaarden waaronder dat kan gebeuren. Veelal betekent de transplantatie van een orgaan een overmatig medicijngebruik en bijkomende voorschriften. Bovendien is het niet ondenkbaar dat een tweede en zelfs een derde transplantatie nodig is.

Wat drijft ons ertoe om zo aan het leven vast te houden dat we dergelijke omstandigheden allemaal voor lief willen nemen? Is het angst voor de dood, het verdriet van nabestaanden of de levensdrang van de persoon die gaat overlijden? Gaat het om alle drie tegelijk? Ik ben dan ook erg benieuwd naar inzichten van anderen op dit punt. In het verleden heb ik mij wel eens uitgesproken over mijn eigen opvattingen maar ik ben me er ook van bewust dat er heel uiteenlopende ervaringen bestaan en die zou ik graag willen leren kennen. Voor me zelf en voor anderen. Daar waar het om dood en leven gaat, ben ik tenslotte ook maar een amateur.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com 

 

Service

www.yarden.surfsleutel.info

www.stervensbegeleiding.nl

 

Advertenties

Hondenpoep in je hoofd

810_025_gd1.jpg

Vanmorgen was het weer eens zo ver. Al wandelend met mijn hondje hoorde ik het driftige getik op een ruit in de omgeving. Niet in de buurt waar ik woon maar de mensen reageren op dezelfde manier. Terwijl het dier gewoon tussen de struiken aan de overkant van de straat stond te wroeten en te ruiken, begon een hysterisch vrouwmens al weer over hondenpoep. Het dier keek er niet van op en ik dacht “laat maar weer’.

Soms lijkt het of veel mensen niet anders dan hondenpoep in hun hoofd hebben. Haast psychotisch reageren zij vanaf het moment dat een, keurig aangelijnde, hond in beeld verschijnt. “Misschien poept hij wel op de plek waar mijn kind speelt”. Zouden ze er nachtmerries van hebben en bestaan er praatgroepen op dat gebied? Lopen er veel ervaringsdeskundigen rond en voor wie is het allemaal precies een leermoment? Van tijd tot tijd bekruipt mij het gevoel dat ik mijn hond, zoals veel andere buurtbewoners, gewoon onbegeleid de deur uit moet schoppen. Dan poept, piest en graaft hij ook overal maar anderen kunnen dan tenminste niet tegen mij tekeer gaan. Ik heb daar gewoon geen “zin an”. 

Door de agressieve manier waarop mensen soms reageren, krijg ik wel eens het gevoel dat ik zelf op het plekje gemeentegrond heb zitten poepen of dat ik vieze dingen heb laten zien aan de kindertjes in de buurt. Voor je het weet, staat je portret op het net. Voor je het weet wordt de buurt ingelicht over je afwijkingen enzo. Het gaat er tenslotte maar om wat de indruk is die mensen hebben, het beeld. Alles draait om de interpretatie van wat ze zien. Het imago.

In mijn meest optimistische buien denk ik wel eens dat mensen met een lage opleiding zich eerder overgeven aan dergelijk primair gedrag dan mensen die hebben gestudeerd. Dat blijkt niet zo te zijn. Voorzitter Renckes van de Vereniging tegen (of van?) Kwakzalvers voelt een haast hormonale behoefte om orthomanueel therapeut Sickes “kwakzalver” te noemen. Zijn eigen gebrekkige geneeskunde met z’n pillen en poeders met 100.000 bijwerkingen die de volgende kwaal al vast initiëren, is in zijn ogen zaligmakend. Sickes’ therapie deugt niet volgens de dingetjes die Renckes op school heeft geleerd. “Haar therapie is onzin”, beweert zijn universitair gevormde hoofd heel serieus. Het zou nog best eens waar kunnen zijn, ook. Oplichters zijn overal maar je moet wel heel zeker van je zaak zijn, voordat je iemand beschuldigt. En nu zeg ik het eens: dat kan niet in het geval van Renckes. 

Het is al tijdenlang bekend dat de universiteit niet zo universeel is als de naam doet vermoeden. De studenten leren te denken en te werken volgens strakke kaders en richtlijnen. Alles wat daarbuiten valt is “niet-wetenschappelijk”. De universiteit gaat uit van het axioma dat sommige dingen  “niet kunnen”, de zeer bekende “oogkleppenmethode” viert hoogtij. Juist dat beschouw ik als hoogst onwetenschappelijk. De orthomanuele therapie van Sickes “werkt niet” omdatde deugdelijkheid ervan niet “wetenschappelijk” is bewezen. Zo’n uitspraak doet hondenpoep in  het hoofd van de academicus vermoeden.

Volledig in het zout gezet door de traditionele wetenschapplijke methode ontkent hij gewoon de heilzaamheid die mensen ervaren van alternatieve therapieën. Allemaal autosuggestie en flauwekul. Ik zou dat het hondenpoepsyndroom willen noemen. Dat syndroom, ook wel “Pavlovius Excrementaris” genaamd, dwingt de desbetreffende persoon tot volledige standaardreacties op bepaalde visuele en andere prikkels. Uiterst hinderlijk voor iedereen die een gezonde diagnose wil kunnen stellen want niet alles is wat het lijkt. Pavlovius Excrementaris is dan ook een reden om een arts uit zijn ambt te zetten.

Maar ik heb een, zij het wat alternatieve, therapie voor meneer Renckes. Hij zou er goed aan doen een hond te nemen. Daarvan zou hij kunnen leren dat een hond niet overal poept en dat zelfs de voorbereidingen tot poepen niet altijd tot het gevreesde resultaat leiden. Het zou zijn flexibiliteit van geest ten goede komen en het syndroom gedeeltelijk genezen. Het is helaas niet mogelijk om er volledig vanaf te komen. 

Daarnaast wil ik Renckes graag helpen met een ander probleem. Zijn kwakzalversvereniging moet nu namelijk rectificaties plaatsen en dat kost geld. De kosten lopen op tot 30.000 euro en zoveel geld heeft de vereniging niet. Maar Renckes, als gynaecoloog, wel. Anders moet hij maar even collecteren bij de overige armlastige leden van het clubje: internisten, professoren etc. Wel eerst even een collectevergunning aanvragen, hoor, anders denken ze misschien dat u een oplichter bent. Dat zult u toch niet willen?

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

 

 

Service

www.zinfo.nl

www.loopkrant.nl

www.engelfriet.net

www.kwakzalverij.nl

www.anand.nl