Feiten en idealen

De overheid is in onze tijd uitgegroeid tot een soort levensgrote mug. Het beest werpt over de hele samenleving zijn schaduw en zuigt aan alle kanten gegevens op. Een aantal van de stofzuigers die de overheid daarbij gebruikt heten CPB, CBS en WRR. Die organen zijn allemaal gevuld met zeer hoogopgeleide dames en heren die zich de hele dag door migraine studeren aan cijfers en toelichtingen. Persoonlijk ben ik blij dat ik er niet aan mee hoef te doen.

Van tijd tot tijd poept de mug iets uit dat dan de titel “nota” krijgt en dat boordevol staat met cijfers en grafieken die allemaal te vangen zijn onder de naam “feiten”. Ja, we zijn dol op feiten. Nog niet zolang geleden stortten politici zich vol weethonger op die feiten om te kijken of er iets bij was dat hen tegen het zere been schopte. Zoiets zou namelijk kunnen leiden tot een initiatiefvoorstel of een motie in de Tweede Kamer.

Dat is nu eigenlijk allemaal niet meer nodig alhoewel de genoemde wetenschappelijke instituten nog wel een paar jaar voort zullen blijven bestaan. Tegenwoordig re(a)geren Kamerleden doodeenvoudig op de inhoud van de krant. Of die nu klopt of niet, dat is niet zo belangrijk. Schokkend moet het wel zijn zodat de kamerleden kunnen laten zien dat ze ook emoties hebben, dezelfde als de eerste de beste burger met welk IQ dan ook.

Begrijp me goed, ik heb niets tegen mensen met een laag IQ al vraag ik me wel eens af of je ze stemrecht moet geven. Je kunt dat tegenwoordig trouwens rustig doen want er wordt toch geen gebruik van gemaakt. Maar goed, neem nu …de beleggers. Je vraagt je toch af wat voor volk dat is. Gisteravond zag ik ze tekeer gaan in België en dan denk je nog: nou ja, Belgen! Deze keer was dat onvoldoende want ook de Nederlandse beleggers gingen tekeer als gierende gekken tegen de directie. Ja, ik zag één van de directieleden zelfs een traan wegpinken maar dat kwam volgens mij doordat hij net zat te denken: :”En ik dan? Ik ben mijn bonus kwijt.”

Ik heb eens goed gekeken naar die aandeelhouders en zowel de taal die ze uitsloegen als hun gezichten spraken boekdelen. Het was ook net alsof ik hun scheldwoorden en verwijten al eens eerder had gehoord en ineens wist ik het: de uitgemergelde arbeiders van de 19e eeuw klonken hetzelfde en zagen er hetzelfde uit. De demonstranten waren deze keer geen inkomensloze arbeiders maar arbeidsloze inkomensverdieners. Ik vraag me af of zij in staat zullen zijn idealen te ontwikkelen zoals die rondgingen onder de negentiende eeuwse arbeiders. Misschien dat Peter Paul de Vries eens een boek kan schrijven over het wezen en belang van het kapitaal. Misschien dat hij de heilstaat van de belegger kan schetsen, hoe het zal zijn met een dictatuur van Poenen en Patsers.

Idealen, daar zit ook emotie in en het voordeel is dat ze duurzamer zijn dan feiten. Als het aan mij ligt, sturen we het CBS, de CPB en de WRR naar huis en zetten we daarvoor het “Peter Paul de Vrieshuis” in de plaats. Ik zie het al helemaal voor me: Peter Paul die zetelt in een ovale kamer met achter zich een blauwe vlag met een gekruiste muntenstempel en een zweep in goud.

Ik was toch al van plan om te emigreren maar niet om deze reden want ik zou nog in staat zijn om te collaboreren. Zoveel Passie, zo veel emotie en ideaal. God zij met Ons!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com 

Service

http://corneel.web-log.nl/corneel/images/2008/05/06/schaamte_002.jpg

www.fd.nl/Weblogs

www.blikopdebeurs.com/weblog/pivot/entry.php?id=484

www.mijngeld.blog.nl/beleggen

www.beleggen.blog.nl/amerika/2008/08/08/de-zwendel-van-merril-en-citigroup-citi-lynch-obligaties

www.geldmuseum.nl/museum/aggregator/categories/8?page=3

Alweer die Kay

Gisteravond was het wel even schrikken bij Pauw en Witteman want ik kreeg bevestigd wat ik al dacht: Rita Verdonk en Kay van der Linde zijn uit elkaar gegroeid. Nee, ze hebben geen ruzie maar wel mot. Eerlijk gezegd was ik blij toe.

Om onbegrijpelijke redenen is Kay van der Linde nog steeds beroemder in Nederland dan ik terwijl we bijna dezelfde naam hebben. Tja, het is waar, die “y” staat wel veel bespottelijker dan de “j” maar voor de rest, klinkt het hetzelfde. { Zou die “Y”staan voor “why are you so famous?” )Daar komt bij dat ik al heel wat meer regeltjes in print en op het web op mijn naam heb staan dan “Mr. Gebakken Lucht”. En ik zou het allemaal niet zo erg vinden als niet duidelijk was dat mijn halve naamgenoot zijn faam te danken heeft aan de ene na de andere politieke looser: Pim Fortuyn, Rita Verdonk. Op die manier gooit hij ook mijn naam te grabbel en daar mag hij wel eens aan denken.

De man kraamt ook de meest baarlijke nonsens uit. Zo beweert hij professional te zijn maar daarvan komt maar heel weinig tot uiting. Met een uitgestreken gezicht kraakt hij de organisatie van zijn werkgeefster af om vervolgens verbolgen te zijn op de journalisten. Dat is toch wel heel zuur. Als je je als communicatiepsecialist moet verschuilen achter de berichtgeving van goede of minder goede journalisten, dan ben je allesbehalve een professional. Als je zoiets dan ook nog op tv durft te betogen, ben je niet meer dan een vakkluns.

Iedere professional weet dat het journaille een volkssoort is die je niet kunt vertrouwen. Er zit teveel kaf onder het koren. Dat komt weer doordat het geen beschermd beroep is en het kan geen beschermd beroep worden vanwege het recht op vrije meningsuiting. Klaar! ( En geloof me, ik ken wat klunzen, ze knabbelen soms aan mijn broekspijpen, zo dichtbij komen ze!) Overigens kun je je soms beter in het gezelschap van nonprofessionals bevinden. Gisteravond sprak ik met een getalenteerde , jonge politica toen een oudere politicus ons naderde. Hij maakte duidelijk dat hij mijn gespreksdame een politiek strategische vraag wilde stellen en ik zei: “O, daar kan ik wel bij blijven als ik beloof niets te zeggen. De getalenteerde, jonge politica zei daarop: “Het gaat er niet om wat je zegt maar om wat je schrijft.” Kijk, daar had Kay nog iets van kunnen leren. Ik zal haar eens vragen of ze hem les wil geven maar ik vrees het ergste.

Ik doe dat niet vaak. Ik verhef me niet graag ten koste van een ander maar sommigen vragen er niet om maar bedelen erom en omdat ik bedelaars graag van mijn rijkdom laat meedelen, kan ik het deze keer echt niet laten. De manier waarop Rietje en Kay zich een hernia worstelden in hun poging om zich vrij te maken uit een  onmogelijke positie, onderstreepte het gekluns van beiden nog eens. Het stel deed mij denken aan een bejaarde man en vrouw die zich uit armoede met z’n tweeën aan één rollator moeten vastklampen.

Trots op Niks, dat mag ik nu wel zeggen want Gebakken lucht is niks. Deze TON zal een hol vat blijken te zijn en je moet medelijden hebben met de mensen die zich erin hebben laten luizen. Als Kay van der Linde professional is, dan is het op het gebied van de volksverlakkerij. Dat is al schandalig genoeg. Dat hij daarbij mijn voornaam ijdel gebruikt, is regelrechte schennis. Iedere journalist van Nederland heeft van mij toestemming om die tekst ongelimiteerd uit zijn verband te rukken. Ik zal er niet over klagen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.davidrietveld.nl/pivot/entry.php?id=966

www.retecool.com/tags/kayvanderlinden’

www.mens-en-samenleving.infonu.nl/politiek/17936-rita-verdonk-haar-adviseur-kay-van-der-linde.html

www.z24.nl/bijzaken/artikel_42445.z24/Verdonks_pr-man_Kay_van_der_Linde_stapt_op.html

www.wax-on-wax-off.hyves.nl/blog/18273709/Rita_Verdonk/rT3Y

www.amazingpr.web-log.nl/amazing_pr/2006/12/kay_van_der_lin.html

www.herbertfilosofeert.nl/?p=500 

www.badplaatsalphen.wordpress.com

www.kajman.wordpress.com

www.sairaramira.wordpress.com

 

 

 

 

 

 

Prietpraat Obama

Zelden lijkt Nederland meer op een genoeglijke Sinterklaasavond dan wanneer het over grote zaken gaat. Nederlanders zien altijd kans van elke grote zaak een kleinigheid te maken. Dat is leuk want dan kan iedereen er op sabbelen.

Dat bleek maar weer eens afgelopen weekend toen de meest Volkse krant van Nederland uitpakte met een groot artikel onder de titel “Op zoek naar Obama’s”. Ik kan de geïnterviewden en de journalisten van het stuk beloven dat die speurtocht dood loopt. Er is maar één Obama en die begint nu al veel van zijn glans te verliezen. Waarom zouden we er dus naar zoeken?

Een hele reeks coryfeeën van Nederlandse bodem, zoals die spraakwaterval Paul die zijn Schnabel maar niet kan houden, presenteerde zich in het artikel. Het was een treurigheid van jewelste! Obama’s, ga toch weg! De man wordt na een maandenlange aanbidding inmiddels door heel links Amerika al weer beschouwd als een voortzetting van het oude, een kloon van Clinton en ga zo maar door. Zullen we eerst eens afwachten wat hij te brengen en te melden heeft. Kunnen we dat geduld opbrengen? Yes we Can!

Wat wel een goede conclusie was, was de gedachte dat Nederlanders kooplui zijn en geen grote visionairs. Eerlijk gezegd ben ik het daar grotendeels mee eens hoewel die kleinzieligheid die in het dna van de dijken huist, nog maar betrekkelijk jong is. In de Middeleeuwen kende Nederland wel grote visionairs maar die vertrokken dan ook zo snel ze konden. Een voorbeeld daarvan is Erasmus waarvan de meerderheid van het Nederlandse volk denkt dat het een bruggenbouwer was, in materiële zin dan.

Dan is er de prietpraat over paddo’s. Eén keer springt een meisje dat paddo’s heeft gegeten van een viaduct en valt dood en meteen heb je de Klink in de kabel, de paddo’s worden verboden. Al weer prietpraat. Prietpraat die bovendien nog leidt tot criminele resultaten in de vorm van meer illegale handel. Die Klink in de kabel die ervoor heeft gezorgd dat in coffeeshops alleen wiet mag worden gerookt, en laat ik niet merken dat er een snippertje tabak tussen zit. En dat ga je danook nog controleren.

De prietpraat beperkt zich niet tot paddo’s, Obama en de Volkskrant maar doolt ook weer uitgebreid door medialand nu het gaat over vrouwen, hun carrièrekansen en het glazen plafond. We dreigen achter te blijven in het anatal vrouwen dat werkt en de top bereikt. In andere Europese landen maken vrouwen veel sneller carrière.

“Ja en?” Zou ik zeggen. “Wat zou dat?” Misschien blijkt over twintig jaar wel dat Nederland voorop loopt als het gaat om het aantal zorgzame moeders dat voor de kinderen en de aangesloten echtgenoo zorgt. Misschien zouden over twintig jaar alle Europese landen wel willen dat er zo weinig carrièrevrouwen in het land waren. Omstandigheden kunnen flink veranderemen, zoals de kredietcrisis ons nu weer heeft geleerd en over twitig jaar ziet de wereld er echt heel anders uit dan nu. Sommisge woordvoerders die “op zoek zijn naar Obama’s” zijn bang dat Inda en China ons in de loop van de jaren economisch zullen  passeren. Dat haal je de koekoek! Afgemeten naar het aantal inwoners zou dat niet meer dan logisch en rechtvaardig zijn. Waar maken we ons toch in ’s hemelsnaam druk om?

Ja, er zijn zelfs culturele kannibalen die denken dat na de crisis Nederland weer netzo zal zijn als voor die tijd. Uitgetekende kletspraat!  Wie de geschiedenis doorreist,w eet dat een land altijd verandert door een grote crisis. Er waren ooit mensen die meenden dat Nederland na de Tweede Wereldoorlog weer precies zo zou zijn als in 1939 maar dat was buiten de waard gerekend.

En de prietpraat gaat maar door. Dit weekend hoorde ik nog een heel verhaal over mensen die zich stoorden aan de vrijdags oproep tot gebed van de moslims terwijl de gemeente had beloofd dat zoiets niet zou gebeuren. Had de gemeente dat werkelijk beloofd? En had de rechter er misschien een stokje voor gestoken? Ik weet het niet maar ik krijg altijd het idee dat de bezwaarmakers dezelfden zijn die ’s zondagsmorgens ook niet tegen het gebeier van klokken kunnen terwijl dat toch echt uit christelijke tradities stamt. Of misschien zijn het wel de christenen die dat gebeier best vinden maar andere geluiden liever geen ruimte geven. Ik weet het niet maar het ligt allemaal wel voor de hand. Prietpraat.

Obama’s! Nee, die zul je in Nederland niet vinden  en at is maar goed ook want Obama zou in onze ogen de meest rechtsee rpemier zijn die we sinds 1945 hebben gehad. Voor de VS, okee, maar in Nederland? Nee, dank je! Zullen we eens ophouden steeds te zoeken naar klonen? Voor Nederland zoeken we wel politici die gedreven en gepassioneerd zijn. Ja graag, maar dan het liefst zonder prietpraat.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.proto.thinkquest.nl/~llb109/klonen.html

www.noorderlicht.vpro.nl/artikelen/11367542

www.gezondheidsplein.nl/discussiepunt/193/Klonen-waar-ligt-de-grens.html

www.internetboekhandel.nl/titels/Politiek-als-passie-twaalf-opmerkelijke-naoorlogse…/680/9085065216

www.sairaramira.wordpress.com

www.kajman.wordpress.com

www.badplaatsalphen.wordpress.com