Kindermishandeling

Vanmorgen verscheen , zoals elke maandagochtend, Marcel Rözer op tv en daarbij werd gesproken over een boek dat hij zou hebben geschreven over het WK 78. Ik zal dat niet lezen want ik kan me niet voorstellen dat het iets aan mijn geestelijke bagage bijdraagt maar er was wel iets anders aan de hand. Wat is namelijk de overeenkomst tussen Marcel Rözer en vader Zorreguieta? Ze mogen en mochten beiden niet aanwezig zijn bij de hoogtijdag van hun kindje. Bruiloft en presentatie, meer overeenkomst val haast niet te bedenken. Rözer mag niet aanwezig zijn bij de overhandiging van zijn boek door een Dwaze Moeder aan Prinses Maxima.

Tja, dat is heel vervelend maar zulke risico’s loop je natuurlijk als je je op een pseudo-wetenschappelijke manier gaat bezighouden met politiek en geschiedenis. Ik wil niet zeggen dat het Rözer ontbreekt aan kennis over Argentinië tijdens het schandalige bewind van Videla maar wel aan inzicht. De inzichten van Rözer reiken over het algemeen niet veel verder dan de neus van een voetbalschoen lang is.

Zijn boek geeft daar blijk van. Vanzelfsprekend heeft hij het recht te schrijven over een sportmanifestatie uit het verleden maar om daarbij nu opnieuw het hele gedoe met Videla naar boven te halen, dat gaat te ver. Het gejank over de misdadigers van het verleden vertroebelt onze blik op de misdadigers van vandaag. Dat is kwalijk. Hetzelfde geldt voor het alsmaar weer opnieuw opduikende fenomeen Srebrenica. Het dossier hoort al lang gesloten te zijn.

Daarbij komt dat Rözer weaarschijnlijk niet beseft hoe de Argentijnse geschiedenis in elkaar zit. Hij heeft weinig zicht op de doorlopende lijn van dictaturen die het land hebben geteisterd. Videla was geen “uit het niets omhoog schietend fenomeen” maar doodeenvoudig een element met wortels in dezelfde aarde als bijvorbeeld Evita en Juan Peron. Daarmee is niet goed gepraat dat hij mensen uit vliegtuigen in zee liet gooien maar het verhaal komt wel in een andere context te staan. Actie is reactie en dat geldt zeker in de politiek.

Ik ben al lang van mening dat we eens moeten ophouden bij het stilstaan bij drama’s en tragedies uit het verleden. Zeker, we mogen ervan horen en er conclusies uit trekken maar de periodieke oprakeling van schanddaden helpt ons geen meter vooruit, integendeel. Wat dat betreft ben ik het eens met de Rijksvoorlichtingsdienst. Laat bij de ontmoeting van Maxima met Dwaze Moeders vooral geen journalisten aanwezig zijn. Bij de verwerking van zoveel verdriet behoren alleen de verdrietigen acte de présence te geven. De rest is stilte.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.nellemieke.web-log.nl

www.mijnstilverdriet.web-log.nl

www.moreorless.au.com/killers/videla.html

www.1world2travel.com/article.php?articleID=680

www.sairaramira.wordpress.com

www.kajman.wordpress.com

 

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2008/11/24/kindermishandeling/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: