Rusland (3) en zijn bruiloften

Die mantel van mij, daar is heel wat over te doen geweest. Of ik die ook droeg bij andere officiële gelegenheden? Nou ja, er bleef mij nite veel anders over dan dat te bevestigen. Ik wilde die mensen niet het gevoel geven dat ik maar een beetje flauwekul had lopen verkopen. En trouwens, in Nederland maakt het allemaal niet zoveel uit. Daar mag een ambtenaar van de burgerlijke stand dragen wat hij weil. Die toga is echt niet verplicht.

Maar als ik nu had gedacht dat daarmee de kous af was? Nee, helemaal niet want er kwam nog een glanzende Russisch huwelijksceremonie voorbij. Geen pope maar wel veel plichtplegingen. Om te beginnen moeste bruid en bruidegom een drankje tot zich nemen dat vooral heel erg zoet was. Dat stond voor al het goede dat een huwelijk zou brengen. Voor de tuigen pakte het allemaal wat anders uit. Zij kregen een verschrikkelijk bittere, echt gore drank weg te klokken die stond voor alle verschrikkingen van het huwelijk. Zoiets kun je iemand zelf op zijn of haar eigen trouwdag niet aandoen.  Toch bleef ook hen niet alle onheil bespaard.

De beide trouwlustigen kregen nu een traditioneel Russisch brood aangeboden. Het was de bedoeling dat ze allebei daaruit een fors stuk brood zouden trekken. Wie het grootste stuk brood in handen hield, zou de baas zijn in het gezin. Mijn zoon zette meteen een gezicht als “dat zal mij niet gebeuren”. Mijn schoondochter had een heel andere uitdrukking in haar ogen “ach, wat zal het leuk zijn als Alex de baas is”. En zie, de profetie vervulde zichzelf. Alex trok het grootste stuk brood eraf. Maia had maar twee, kleine ziele3ige stukje ste pakken. Nee, Opzij wordt nog niet uitgegeven in Rusland. in tegenstelling tot “Metro” trouwens, wat wel weer het werk zal zijn van multimiljonair Dirk Sauwer.

De ellende  was nog niet voorbij. Bruid en bruigedom gaven elkaar een stuk brood te eten dat rijkelijk met zout was bestrooid. Ja, zo zouden zij zeklf ook nog eens meemaken dat er niet alleen maar zoetigheid is in het huwelijk. Ze mochten de zoute hap even later wegspoelen met een glas champagne dat ze ontvingen uit handen van de vader van de bruid en van mij. Dat gebeurde trouwen spas nadat ze door een poort waren gelopen met het overgebleven brood als kroonstuk. Tijdens het passweren mochten ze een wens doen. Na he volgden alle gasten die allemaal een wens deden in stilte. Tja en toen barstte de kreet “Goerka” los. Daarmee bedoelen de Russen dat er veel zuurheid en bitterheid bestaat en dat kan alleen maar goed gemaakt worden met een kus van het bruidspaar. Die moet duren totdat de aanwezigen zijn uitgeggoerkaat. .Bij de laatste goerkakreten, gingen de deuren van de bar open. En wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.rusland.nl

www.readrussia.com

www.geographia.com/russia

www.infoplease.com/ipa/A0107909.html

www.lonelyplanet.com/destinations/europe/russia

www.russiablog.org

www.rusland.startpagina.nl

 

Advertenties

Rusland (2) kan niet zonder Jelena

De eerste die ik die ochtend tegenkom is de oppasser van het park met zijn hond. Hij is de man die de banja aandoet en de toiletten probeert te onderhouden, iets wat vrijwel onmogelijk is met het doorsneepubliek in deze omgeving.

De wodka van gisteravond is al lang opgetrokken en ik geniet van het uitzicht op de eerste bootjes op zee, de mussen in het bos en de arenden die hoog in de lucht rondejs draaien. Hoewel het niet ondenkbaar is, laten de zeehonden zich vanmorgen niet zien.

Eén voor één of in kleine groepjes komen de deelnemers aan de bruiloft van vandaag hun husjes uit. Het viel te verwachten: de Nederlanders zijn   verreweg in de minderheid. Sommige Russen hebben er een reis van zo’n zevenhonderd kilometer voor over gehad want zij wonen in Moskou, de meeste Moskovieten laten het afweten. Misschien hebben zij een feest met meer alcohol dichterbij.

Na de douche hebben we een eenvoudig ontbijt en dan begint het lange wachten. Alles hangt af van de komst van de bruid. Even tevoren meldt zich een jonge, slanke Russische die mij met stralende ogen komt melden dat zij mijn “interpreter” zal zijn. Het kan slechter. Deze Jelena (Helene) is studente “tolk Engels” aan de universiteit van St. Petersburg en blijkt vooral deskundig te zijn op het gebied van kerncentrales. Ik probeer van haar iets te horen te krijgen over de Russische centra maar het bevallige mondje zit stijf op slot. Wat dat betreft tenminste.

Even later komt de moeder van de bruid met een hele stoet gasten. En ook de oma, een niet zo heel opvallend vrouwtje in een wit-blauwe jurk. Maar pas op! Zij bestiert alles. Wat niet in haar kraam te pas komt, krijgt het etiket “schandelijk” opgeplakt.  Meer Russen dus en..de bruid zelf. Mijn zoon, de bruidegom, is inmiddels  “opgesloten” in een huisje want hij mag zijn toekomstige vrouw vandaag niet zien voordat hij haar heeft “veroverd” en dat gaat niet zomaar! Het moment van de waarheid nadert nu met rasse schreden.  

De vrijheid van de bruid wordt verwisseld voor de vrijheid van de bruidegom. Hij komt naarbuiten en moet zijn toekomstige vrouw nu veroveren in één van de huisjes. Daarvoor moet hij zich een weg banen langs barrières zoals een over de weg gespannen koord. Dat moet alleereerst worden versierd, In Russische termen “er moet geld aan gehangen worden”. Eenmaal versierd, biedt de barrière nog geen doorgang. Hij moet passeren zonder te springen of er onderdoor te kruipen. De vrienden van de bruigegom staan klaar om hem er overheen te tillen, maar nee, dat mag niet. Na rijp beraad steekt hij het lint in brand. Daarbij wordt hij terzijde gestaan door vier vrienden die tot ons kleine gezelschap behoren.

Natuurlijk zingen is er ook bij. Samen met zijn vrienden zingt hij uit volle borst “Zie ginds komt de stoomboot!” Wat maakt het uit? Er is niemand van de “tegenpartij” die de woorden verstaat of de strekking begrijpt. Op een getekend gezicht vol met kusafdrukken moet hij de zoen van zijn vriendin zien te vinden. Hij kiest er zo maar één uit en dat is goed want ze zijn allemaal van haar. Hij doet het allemaal, gekleed als prins en met een stokpaard in de hand. In Rusland krijg je je bruid niet zo maar.

Eindelijk is hij doorgedrongen in het huis waar hij zijn bruid aantreft maar zij zit vastgeboden met linten en ja, die mag hij al weer niet met zijn handen losmaken. Dan maar met de tanden! Als de knopen niet los waren gegaan, had hij de linten moeten doorbijten. Gelukt! Het hele gezelschap begeeft zich nu naar het openluchttheater waar ik mijn show als “ambtenaar van de burgerlijke stand” ten beste mag geven. Gekleed in mijn paasbest en een zwart met rode mantel breng ik de eerste woorden uit en dan blijkt al gauw dat het trouwen van een eigen kind ook een emotionele bezigheid is.

Daar komt bij dat mijn interpreter toch wel wat moeite heeft met de vertaling van de tekst in het Russisch. Ze krijgt hulp van een tweede jongedame en samen hebben ze er de mond vol aan. Het is niet anders, de hele ceremonie verloopt wat minder vlot dan ik had gehoopt maar…iedereen is in een goede bui dus: “allemaal vrienden”. Aan het einde van mijn verhaal laat ik de beide trouwlustige hun jawoord doen, laat ze ringen uitwisselen, een certificaat tekenen en feliciteer ik ze als eerste, meteen daarna de ouders van de bruid. En wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.rusland.nl

www.landenweb.net/rusland

www.russischinrusland.nl

www.flabber.nl/archief/021314

www.skoften.net/index/item/bruiloft_2/

www.russiatoday.com

www.russiatravel.nl

/

 

Rusland (1) for ever!!!

De trein komt in beweging met het geluid en de vibraties van een landbouwtrekker op zware klei. De meeste passagiers kijken er niet van op. Alleen de buitenlanders, zoals ik, ondergaan het bewust. Na vier uur wachten en vragen ben ik al lang blij in de juisite trein te zitten op weg naar het juiste einddoel. “We” moet ik trouwens zeggen want we zijn met z’n twaalven. Twaalf Chollandski in het land van 240 miljoen Russen.

De eerste twintig kilometer rijden we langs de voorsteden van St. Petersburg met desolate, schijnbaar totaal verlaten, industriële gebieden. Alleen aan de geparkeerde auto’s en de rokende schoorstenen is te zien dat er economische bedrijvigheid plaatsheeft.

Hier strekt zich de vervuiling verspreidende erfenis van 70 jaar communisme uit maar langzaamaan verandert het landschap. Aan beide zijden van de spoorlijn beginnen onoverzienbare bossen van naaldbomen en berken. Hier en daar doorbreken een uitgesprekte plas, een graan- of aardappelakker en wat houten huisjes in een onvermijdelijk groene kleur, het beeld. Dit is Rusland op zijn karakteristiekst.

De mensen in de trein hebben nauwelijks belangstelling voor ons. Alleen als ons gezelschap bij tijd en wijle wat rumoerig wordt, krijgen we aandacht. Uit de op ons gerichte ogen blijkt duidelijk onbegrip over de herkomst van mensen die een absoluut onverstaanbare taal spreken. De trein ratelt verder. We moeten op een plek zijn die tachtig kilometer van het Baltische Station (Centraal Station) van St.Petersburg ligt. Het schijnt ergens middenin de bossen te zijn en ik kan me dat beter voorstellen naar mate de reis vordert. Deze bossen zijn nog echte natuurbossen, met omgevallen boomstammen vol mos en hier en daar de stenen restatnten van wat ooit een tijdelijke stookplaats was. Weinig rommel, dat moet ik toegeven. Het bos is schoner dan in Nederland ook al staan nergens vuilnisbakken.

Een eindeloze reeks van dorpjes dient zich aan zoals Peterchof, wat ik na enige tijd uitleg als Peterhof en dat plaatsbiedt aan het mooiste zomerpaleis van de tsaristische familie. Jammer dat we voorbijrijden. Gelukkig heb ik er in 1975 al een bezoek aan gebracht, Versailles aan de Oostzee. Opvallend is ook “Oraniënbaum”. Nee, het is niet naar een Nederlands biermerk genoemd.

De trein ratelt nog verder en het landschap wordt nog verlatener. In de trein wordt het wat onaangenamer als een paar leden van de Ochrana in zwarte uniformen binnenkomen. Deze spoorweg-knuppelbrigade moet zogenaamd voor onze veiligheid zorgen maar de kramp in mijn maag zegt me dat zij de belangrijkste bedreiging voor ons vormen.

Ineens zijn we er. Het is geen station maar meer een treinhalte met de prachtige naam “80 km”. Dat betekent dat de halte precies 80 km van het Baltische Station af ligt. Middenin het niets. Nou ja, noem dat maar niets. Aan alle kanten strekken zich de naald- en berkenbossen ongebreideld uit. Bomen zijn hier de uitvinders van het particulier initiatief.

De perrons zijn van asfalt al moet iemand ze vlak voor onze komst intensief bewerkt hebben met een pneumatische boor. Dat maakt het voor mij niet gemakkelijker om de hutkoffer op wieltjes voort te slepen. Eén van de jongere mannen in het gezelschap is zo vriendelijk mijn koffer met de zijne, veel lichter, te verruilen. Zo kom ik toch nog in een acceptabel tempo aan bij de spoorwegovergang waar onze Russische gastheren staan te wachten.

Gas op de plank, al weer door bossen en uiteindeklijk door een dorp dat Nove Bor heet.  Een dorp met stedelijke uitstraling want de Russen hebben nog al eens de neiging om ook in dorpen flink aan de hoogbouw te gaan. Niet echt nodig maar wel gewoonte.

Op een geschatte twintig kilometer van “80 km” komen we aan bij “Kommandor”, het vakantieoord waar we twee dagen gaan doorbrengen voor het deelnemen aan een Russische bruiloft. Schitterend! Prachtige houten huizen van boomstammen opgebouwd en in een okerachtige beits verpakt, compleet met veranda’s maar…meestal zonder toilet. Het toilet voor de meeste huizen is centraal gelegen, evenals de douche en de sauna (banja).

Mooier nog is het uitzicht op zee. Je stapt hier bijna vanuit het bos zo de zee in, al is er een smalle strook zand. Strand en zee bieden hier en daar plaats aan een fors rotsblok, groot genoeg om een strandstoel te plaatsen met een koelbox ernaast. En…om half twaalf ’s nachts heerst hier het daglicht. De zon is onder maar donker is het niet. Over één a twee uur zullen de eerste zonnestralen weer tussen de boomstammen verschijnen. Ook hier komt de zon in  het oosten op en het verschil tussen oost en west is overduidelijk: aan de ene kant bos en aan de andere kant zee.

De volgende ochtend om half zes tref ik het strand verlaten aan. Het is nog ijskoud maar de lucht toont zich strak blauw. Vandaag, de dag van het huwelijk, wordt prachtig. Ik studeer de tekst in voor mijn speech van die middag, zittend op een rotsbok en zo nu en dan turend naar de westelijke horizon die zich nog wat wazig en vaag vertoont. En wie denkt dat het allemaal niets met politiek te maken heeft, moet niet aan politiek doen.

Tot sterkte,

 

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.rusland.nl

www.landenweb.net/rusland

www.russischinrusland.nl

www.brugnaarrusland.nl/2007/11/ekspert-politieke-mobilisatie.html

www.rusland.net/index.php?option=com_content&task=blogsection&id=0&Itemid=9

www.nedrus.nl/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=1&Itemid=87

 

Ochtendkrakers (12)

Je wordt wakker en je denkt

– zijn mannen slaafser als er meer vrouwen zijn?

www.politiek.wordpress.com

Levensmotto: Beter een pittige droom dan wakker zijn en sloom

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.medicity.nl/showthread.php?goto=newpost&t=5388

www.waarmaarraar.nl/pages/re/21293/Bijna-moordenares_vrij_omdat_ze_slaapwandelde

 

 

Ochtendkrakers (11)

Je wordt wakker en je denkt

– wat hoor ik toch kraken? Je kijkt wat verder om je heen en ontdekt dat het België is, de “staat” van onbinding is aangebroken. De Basken willen onafhankelijkheid, de Catalanen ook,Tsjechoslowakije is in tweeën gesplitst en in Joegoslavië is het nog steeds donderen, in Noord-Ierland is het net rustig. West-Europa brengt democratie, orde en vrede in Afghanistan

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.Belgie.nl

Koop Fortis, ook als er een tekort is

De nieuwe bedrijfsleiding van de Fortisbank heeft mij gisteren gevraagd om een nieuwe slogan te verzinnen. Leuke opdracht, ze zou mij 2500 euro opleveren en dus ben ik fluks aan de slag gegaan met het resultaat dat hierboven in de kop te vinden is. En wat dacht je wat? Ze waren eerst wel enthousiast maar nadat ze hun interne communicatie-adviseur hadden gesproken, is het toch niet doorgegaan. Jammer maar even zo goed strijk ik toch nog 1600 euro op voor een uurtje denkwerk. Zo gaat dat in marketingland en…bij de Fortis kijken ze niet op een eurootje of minder.

Nu al helemaal niet meer. Je kunt het geld beter over de balk smijten dan dat het straks in het donkere, bodemloze faillissementsgat verdwijnt. Stel je voor, de fiscus met al zijn voorrang. Hoewel, in mijn geval, misschien levert het me dan toch weer een periode met een nieuw project op. Een nieuwe nieuwsbrief “With love from the staatssecretaris” of zoiets. Of “Accijns met een grijns”.

Hoe dan ook, het is natuurlijk een grof schandaal. Al dat overnemen van bedrijven van elkaar tegen onuitspreekbare bedragen. Niemand heeft er wat aan behalve misschien de allerrijkste beleggers, mensen dus die een moderne vorm van slavenarbeid in stand houden. Arbeidsloos inkomen bestaat nu eenmaal niet. Als je er niet zelf voor hebt gewerkt, dan heeft een ander het gedaan.

Grote overnames hebben geen enkel positief economisch effect, nog nooit gehad ook. Ze vormen op z’n best  een slechte aanleiding om bedrijven  te reorganiseren en heel veel mensen te ontslaan. Voor het overige voorkomt een overname alleen maar dat de overgenomene in handen van een andere struikrover komt. Het recht van de sterkste, wat dat betreft zou je het met een naam als Fortis toch goed moeten doen.

Nu werkt de overname van ABN Amro voor de aandeelhouders van Fortis als een boemerang. Ze wilden het allemaal zo graag, nu krijgen ze hun trekken thuis en zo hoort het ook. Persoonlijk zou ik er helemaal niet op tegen zijn als de overheid eens paal en perk stelde aan de mogelijkheid om dit soort mega-overnames te doen. Ik zie geen heil in het spekken van zakken die al overvol zijn ten koste van eenentwintigste eeuwse loonslaven.

Sowieso zou de overheid de financiële markten veel beter in de gaten moeten houden. De ondernemers in deze bedrijfstak zijn alleen maar in staat tot het maken van brokken zoals uit de Amerikaanse kredietcrisis blijkt. In hun ongebreidelde geldhonger hebben zij mensen van een hypotheek voorzien terwijl zij wisten dat de kredietnemers een enorme risicofactor vormden. Eigen schuld dikke bult?

Ik dacht het niet. De crisis trekt over de hele wereld en infecteert gezonde bedrijven. Bovendien moet de Amerikaanse overheid te hulp komen terwijl die. dank zij de huidige president, al een schuld heeft waarvan de horizon niet meer valt waar te nemen. Hoewel, de horizon ziet er Aziatisch uit en lijkt kriskras door China te gaan.

Nee, managers in de financiële markten zijn als jongetjes rond de snoeppot die zich niet kunnen beheersen maar wel door anderen van hun buikpijn afgeholpen willen worden. Vanmiddag nog verscheen een pensioenadviseur in beeld tijdens het nieuws. Zijn voorkomen kwam volledig overeen met mijn beeld van de geldmaniakken. Zie het plaatje.

Ik denk dat ik mijn slogan toch naar maar weer eens ga aanpassen. Eens even kijken: Koop Fortis, als het je sport is? Nee…”met Fortis aan de Rigor Mortis?” of “Koop Fortis zolang er nog wat op je bord is?” Ook niet, nou ik puzzel nog wel even verder. Ik hoop in elk geval bij mijn lezers voldoende krediet te hebben opgebouwd.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.geldwolven.nl

www.nl.wordpress.com/tag/geldwolven

www.vnunl.typepad.com/forward_blog/2007/06/jij_geldwolf.html

www.rtl.nl/(/financien/rtlz/nieuws/)/components/financien/rtlz/2007/weken_2007/40/1005_1130_ecb_rapport.xml

www.minfin.nl

www.fortis.n

Recht, krom en de chaos

De kop eraf! In de Middeleeuwen wisten ze wel raad met mensen waarvan ze meenden dat ze schuldig waren aan een misdrijf. De kop eraf en dan die kop op een staak zodat iedereen die kop kon zien. Na een tijdje werd het vanzelf een rotkop. Soms hingen ze terechtgestelde misdadigers ook nog eens op, ondersteboven of gewoon zoals het hoort. Ja, dat waren nog eens heerlijke tijden met veel gerechtigheid en wraak.

Ja, we zouden er zo graag naartoe terug willen want het was zo simpel in die tijd, zo heerlijk direct en controleerbaar, tenminste zo leek het. Het gaat altijd om een ander die iets heeft gedaan dat niet door de beugel kan (Jahaa, in de beugel, dat was ook een leuke Middeleeuwse straf, joepie!!!). Het kan toch niet mooier. Volgens mij was het recht in de Middeleeuwen een feest voor de slachtoffers, familie en vrienden. Misschien kon je het wel scharen onder bruiloften en partijen. Trouwens, veel later ging het ook nog zo. In de Franse Revolutie was het onthoofden van schuldige en onschuldige aristocraten een waar volksvermaak waarbij de dames van de breiclub vooraan zaten. Heerlijk!!! 

Vanmiddag kwam tijdens het gesprek met het college van B&W de moordenaar van Tamara Wolvers ter sprake. Het Openbaar Ministerie had als verdachte Jacco Griffioen aangewezen en 15 jaar gevangenisstraf geëist. De rechter sprak hem vrij wegens gebrek aan bewijs. Zelfs sommige journalisten waren teleurgesteld maar waarom eigenlijk? Niemand is schuldig totdat de schuld is bewezen en zelfs die stelling vertoont nog hiaten. 

De wetgever heeft ooit gesteld dat het wettig en overtuigend bewijs moet zijn geleverd. Dat woordje overtuigend is een staartje met venijn want het houdt een slag om de arm. De rechter kan wel overtuigd zijn van de schuld maar daarmee bestaat nog steeds geen 100 procent zekerheid. De voorbeelden van het tegendeel zijn er te over en dat heeft de wetgever maar al te goed begrepen. Vandaar de slag om de arm. In de loop van de geschiedenis is een reeks van rechterlijke dwalingen begaan die elk mens het schaamrood naar de kaken zou moeten laten stijgen. Gehangenen, onthoofden en levenslang opgeslotenen zijn bij lange na niet allemaal ook echt dader geweest.

In onze tijd is daarin niet veel verandering gekomen. We hebben de Rotterdamse parkmoord, Lucie de B, de Deventer moordzaak waarvoor Louwrens is veroordeeld en de Puttense moordzaak waar voor twee mensen jarenlang onterecht vastzaten. Meer dan ooit hebben mensen in onze tijd behoefte aan schuldigen en die moeten ook allemaal bekend zijn. Dat heeft te maken met onze eigen angsten en onzekerheid en vooral met het ontbrekende gevoel van saamhorigheid. Dat gevoel krijgt wel vorm door voor het oog mee te voelen met de nabestaanden maar in werkelijkheid is het allemaal voor onze eigen Bühne, ons zelfbeeld.

Nu lijkt het alsof moderne technieken meer zekerheid bieden maar dat is niet het geval. gebruik van DNA kan ook twijfels oproepen in zaken waarin de rechter in het verleden meende volledig overtuigd te kunnen zijn. Wat nu als alles wijst op één en dezelfde dader maar het DNA geeft het tegengestelde aan? Soms lijken moderne technieken zekerheden te bieden maar zij vergroten ook de twijfels. Nu de twijfel dus is bewezen, is een totale herziening van ons stelsel van schuld en boete nodig.

Het zou een ieder fraai staan als hij of zij begreep dat de verdachte in de moordzaak voorlopig is vrijgepleit. Vanzelfsprekend zijn de nabestaanden van het slachtoffer daarmee niet geholpen maar zijn zij eigenlijk wel te helpen? Het enige wat zij toch echt willen, is dat Tamara terugkomt? Dat zal helaas niet gebeuren. Daaraan helpt geen lieve DNA en ook geen andere moderne techniek. Tragisch, ja zeker maar geen reden om dan maar iemand aan te wijzen als dader.

Ik moet daarover ook iets persoonlijks kwijt want ik heb een wat afwijkende opvatting over schuld en boete. Ik kan niet geloven in de individuele schuld van een “dader”. Daarvoor zijn we allemaal teveel een vrucht van aanleg, opvoeding, omgeving en omstandigheden. Dat de één wel en de ander geen moord pleegt, doet daar niets aan af. Iedere vergelijking tussen individuen gaat wat mij betreft mank. Aan de andere kant vind ik ook dat de samenleving bescherming verdient tegen misdaad. Hmmm, moeilijk. 

De neiging om een schuldige aan te wijzen overheerst onder mensen omdat we allemaal zo graag willen geloven dat het kwaad alleen maar schuilgaat in de kwaden en dat wij zelf brandschoon zijn en altijd zullen blijven. Nou, mijn kop eraf als dat geen wilde fantasieën zijn. Wie denkt zelf de deugdin persoon te zijn, hoort aan de schandpaal.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.bezinningscentrum.nl/links/special_links3/zondebok.shtml

www.zondebok.com

www.blog.vechtentegenhetonbekende.nl/?p=325

www.zocors-web.nl/26-wat_zijn_je_rechten.html

www.depers.nl/binnenland/193692/Internet-als-volksgericht.html

 

 

Ochtendkrakers (10)

Je wordt wakker en je denkt:

– België is Terme…eh…Terminaal. 

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.vredestichters.nl

www.vrede.jouwpagina.nl

www.uruzgan.fm

Uitslapen voor tieners

Laat ik daar nou zeker tien jaar behoefte aan hebben gehad! Een wetenschapper die mij, nee mijn ouders kwam vertellen dat ik niet voor half tien mijn bed uit mocht komen en dat ik pas een half uur later iets hoefde te leren! Niet voor tienen naar school dus. Je heet toch niet voor niets “tiener“? Mijn ouders waren zo dom om te denken dat je tieners gewoon op tijd naar bed moest laten gaan. Bij mij was dat trouwens tien uur ’s avonds. Daar heb je het al!

Nee, er waren een seksuele revolutie, computers, games en elektronische wekkers voor nodig, om nog maar niet te praten over iPods voordat de oudere generatie eindelijk door had hoe de biologische klok van tieners in elkaar zit. Want weet je, tieners zijn nachtbrakers. Dat is nu eindelijk wetenschappelijk vastgesteld. Voor buschauffeurs is dat ook leuk want die hoeven dus eigenlijk niet voor ’s morgens half tien aan het werk te gaan. Om over de treinen maar te zwijgen.

Voor de ouders is het een bevrijding want ze weten nu zeker dat het gezamenlijk ontbijten een taboe is. Ouders gaan namelijk volgens hun biologische klok vroeger naar bed en kunnen dus ook gewoon vroeg opstaan om vroeg aan het werk te gaan. Behalve de leerkrachten dan, natuurlijk, want voor tienen is er op school niets te doen. Elk kind een sleutel om de nek en het redt zichzelf wel. Heel goed, daar krijg je zelfstandige kinderen van. Trouwens…

Ook niet meer zeuren als de tieners op zaterdagavond om 3 uur ’s nachts thuiskomen hè? Dat is gewoon hun biologische klok en er is nu eenmaal een verschil van twee zones met de ouders. Wie opblijft tot zijn of haar kind thuiskomt, loopt een flinke kans op een jetlag maar ook dat mag geen probleem zijn. Vroeger heette dat gewoon generatiekloof.

Ouders en leraren zouden eens moeten beseffen welk een strijd die kinderen moeten leveren als zij om half negen in de schoolbanken moeten zitten terwijl ze nog maar drie uur geleden aan het beesten waren! Als je je dat realiseert, durf je toch echt van een kind in zijn of haar “tiens” eigenlijk niets meer te vragen. Helpen met afwassen? Alleen tussen tien en vier want daarna slaat de secondenwijzer van het biologische klokje van gehoorzaamheid  op hol.

Ik vind het fantastisch. Zo kunnen we onze kinderen tenminste ook houvast geven? Moe? Geeft niets hoor, jonkie, gewoon je tijdklok. Beetje last van Pfeiffer? Niks van aantrekken hoor, het is een goed Zwitsers biologisch horlogemerk. ‘

Zouden die verschrikkelijk wetenschappelijk onderzoekers zich niet hebben afgevraagd of een kind dat uitslaapt tot half tien om tien uur niet netzo slaperig en drollig in de klas zit als ééntje dat nu om half negen de lessen moet volgen?  Eén ding weet ik wel, ik kan rustig gaan slapen want er wordt over mij gewaakt vannacht. Door de jonge garde. 

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

(Vraag: hoe oud is Hugo Chavez? Hij heeft de klok een half uur terug gezet)

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.skbnm.nl/pags/opvoedingtieners.htm

www.mens-en-samenleving.infonu.nl/pedagogiek/9744-tiener-en-opvoeding-van-12-tot-18-jaar

www.sugababes.nl/showtopic/65232

www.glimmerveen.nl/loes/biologische_klok.html

www.tienerblog.nl

www.dieet.blog.nl/gezondheid/2008/04/08/eigen-tv-is-slecht-voor-tieners