Rusland (10) of Vijf dagen Petersburg

We zijn klaar. Het is kwart over vier op woensdagochtend en over een half uur staat de taxi voor. Het Russisch avontuur is bijna voorbij. Het meisje van de receptie komt geeuwend de hal in, speciaal voor onze koffie en boterhammen. Haar glimlach maakt veel goed. De hele papierwinkel die ingevuld moest worden om het land in te komen, de visa, de uitnodigingen van het hotel, de migratieformulieren en de registratiekaarten in het hotel, het feit dat men in de feesttent geen alternatief wilde bedenken voor de kapotte oven bij het ontbijt, de kapotte sauna op zondagochtend, het wordt allemaal in één keer goed door deze glimlach. Ze reageert verlegen als we haar belonen met een forse tip. Nou ja, 1000 roebel, dat is 38 euro. Voor de gemiddelde Rus is dat tweeënhalve dag werken. 

De taxi’s voeren ons met 130 km per uur door het centrum van St. Petersburg naar luchthaven Pulkowo! De politie reageert nergens. Taxi’s mogen blijkbaar alles. We zijn er dus veel eerder dan we dachten. Het lange wachten begint. In totaal moeten we zes keer ons paspoort laten zien en zijn er twee veiligheidscontroles maar, zoals ik iemand hoor zeggen: “Ze zijn hier veel beleefder dan in de VS!”. Gelatenheid past hier om gek worden te voorkomen, tja die glimlach van die receptioniste… De taxfreewinkel heeft flessen Famous Grouse in de aanbieding en heel veel chocola. Leuk om mee te nemen. Vrijwel op de minuut af vertrekt het vliegtuig. Keurig.

Boven, bij heldere hemel denk ik nog even terug aan de Russen de ongebreidelde tot in bizarre aantoe aanwezige ruimte, de krankzinnigheid van massale hoogbouw, de dodelijke socialistisch-realistische volkswijken maar ook de hoogtepuntjes van architectonische schoonheid, de nieuwe familie, vrienden en vriendinnen. Het zal niet meevallen om afscheid te nemen van dit land, om deze reis te vergeten. Beneden ons zijn de uitgestrekte akkers en weilanden te zien, de eenzame houten huizen en dan volgt het grote meer van Estland, de Oostzee, Gutland en de akkers van Zuid-Zweden met in de verte de onafzienbare bossen. Het is pracht weer. Dat blijkt het even later ook op Schiphol te zijn.

Russen kunnen niet zeggen: “ik heb een huis”. Als zij dat willen uitdrukken, zeggen zij: “Een huis is bij mij”. Daarin klinkt iets door van onzekerheid. Het huis kan zo maar ineens niet meer bij je zijn maar geniet ervan zolang het er is! Rusland is een andere wereld waar je gemakkelijk binnenstapt doordat het zo dichtbij is. Ik herinner me de goedlachsheid van de mannen, mannen die altijd willen drinken op vriendschap en vrede. Het doet denken aan de zestiger en zeventiger jaren in het westen. Mannen die ook voortdurend hun best doen om te laten zien hoeveel ze van hun dochter houden maar die tegelijkertijd het verlangen naar een nieuwe, verrassende vrouw niet kunnen verbergen.

De vaardigheid van de vrouwen om haast onbeschaamd en in het openbaar tegen je aan te kruipen voor een moment om zich even later weer over te geven aan feestgedruis en misschien weer terug te komen. Het lijkt of je ze kwijt bent maar dat is niet zo. Ze komen altijd terug. Als ze je opzoeken, willen ze altijd dichtbij zijn.

Russen zijn me lief geworden nu ze hun ware gezicht hebben laten zien, nu de maskers van de Sovjet-Unieperiode zijn afgevallen. Niet liever dan andere volkeren maar wel even lief. Hoewel, hun vermogen om bij het moment te leven is vrij uniek. Mooi ook. Ik wil een keer terug en die kans zit erin want ik heb daar vrienden en familie. “Rusland is bij mij”, al heb ik het niet. Dat is óók politiek.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

 

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.rusland.nl

www.stelling.nl/kleintje/actueel/OOXP1114338733.html

www.hette.web-log.nl/hette/verhalen_uit_rusland/index.html

www.russiatoday.com

www.russiatravel.nl

www.weblogs.nos.nl/moskou/2008/02/21/back-to-the-ussr

www.rossia.wordpress.com

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2008/07/30/rusland-10/trackback/

RSS feed for comments on this post.

One CommentPlaats een reactie

  1. Het blijft me dan ook een raadsel waarom zo weinig mensen uit Nederland een reis naar Rusland ondernemen. Het regiem? Ach, toen Franco Spanje nog regeerde, was dat geen enkele reden voor de meesten om er weg te blijven. En geloof me, er zijn streken in Rusland waar de zon minstens zo hard schijnt en waar de zee net zo lekker is.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: