Voor aap

leeuw

Vanmiddag was ik op een symposium over ontwerp van bedrijfsruimten en werkplekken. Het gaat er niet alleen meer om dat een bedrijf zijn identiteit laat afstralen van gebouw en inrichting. De medewerkers moeten zich er ook thuis voelen. Ja, het symposium heette dan ook “Thuis op je werkplek”.  Het werd gehouden op een alleraardigste locatie voor dat doel: De Van Nelle Ontwerpfabriek in Rotterdam. Wat een schitterend complex!

Nu was de plek van bijeenkomst extra aardig omdat we ons bevonden in “branderij 2”, een enorme ruimte waarvan maar een klein deel was afgeschermd als vergaderruimte. Voelde ik me daar thuis? Ja zeker, het was er haast intiem en ik kon het niet nalaten die gevoelens te delen met de dertigjarige blondine naast mij die daarna niet meer van mijn zijde is geweken. Wat je al niet bereikt door je hart uit te spreken.

Nu waren er verscheidene sprekers waarvan het merendeel vrij zinnige dingen had mede te delen en een enkeling in mijn ogen ook de meest bizarre kletskoek stond te vertellen. Eén van de twee leukste was de laatste spreker. Om mijn gevoelens daarbij te begrijpen, moet ik even vertellen dat mijn oom, Ernst Jacobi, ooit directeur van Artis was. De man is al lang geleden overleden maar hij was een uiterst aimabel en van tijd tot tijd ook humoristisch mens. Bovenal was hij bioloog, gespecialiseerd in het leven van de bijen.

De laatste spreker van vanmiddag was vele jaren later óók directeur van Artis geweest en ik kon het merken. Hij was aimabel en behoorlijk humoristisch maar bovenal ook bioloog. Zonder enige gêne trok hij een vergelijking tussen de menselijke samenleving en de dieren. Hij maakte ook duidelijk waarom mensen al sinds de ijstijd geen sociale cohesie kunnen bewaren in groepen die groter zijn dan 150. Hij verklaarde glashelder waarom mensen hooguit met vier a vijf personen echt kunnen samenwerken. Grotere groepen vallen uit elkaar.

De man wist niet van ophouden en begon een verhaal over relaties op de werkvloer, het ging nog steeds om de inrichting van de werkplek, en maakte duidelijk waarom mannen de sukkels zijn. Zij zijn erfelijk belast met een overdosis aan seksuele cellen, zaad genaamd. De man kijkt om zich heen en de vrouw zoekt uit want ze is zuinig op haar éne maandelijkse eitje.

Zo’n verhaal zou mijn oom ook hebben gehouden en dus had de man wat mij betreft het pleit allang gewonnen maar met zijn bijna-slotopmerking won hij mij voor zich. Hij wist haarfijn uit te leggen dat politici en bestuurders de samenleving zien als hun eco-systeem, vergelijkbaar met de manier waarop de oude leeuw de savanne  voor zich ziet. Thuis op je werkplek!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

 

Service

www.scheppingofevolutie.nl

www.natuurinformatie.nl/nnm.dossiers/natuurdatabase.nl/i002142.html \

www.bureauboelens.nl/2005/12/31/scoren-sis

www.managementboek.nl/boek/9789047001522/de_one_minute_manager_en_de_apenrots_kenneth_blanchard

www.logfeeds.nl/item/17526/1d28b_Het+hanengevecht+op+de+Apenrots.html

www.seks.blog.nl/algemeen/2008/02/19/baren-maar

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2008/04/18/voor-aap/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: