Is het echt zo erg om dood te gaan?

Zolangzamerhand ben ik op een leeftijd dat ik meer begrafenissen dan kraamvrouwen heb bezocht en er zit nog meer aan te komen. Vrolijk word ik daar niet van maar de omstandigheden per overlijden wisselen sterk. Twee keer heb ik de begrafenis van een kind, een peuter en een puber, meegemaakt en dat was beide zonder meer verschrikkelijk en dramatisch.

Als het om volwassenen gaat, groeit de acceptatie van het overlijden met het klimmen der jaren. De dood op 100-jarige leeftijd is aanmerkelijk aanvaardbaarder dan wanneer iemand nog maar 40 is. Ook in dat opzicht ben ik door de wol geverfd. Wat mij in alle gevallen is gebleken, is dat de droefenis voornamelijk heeft bestaan bij de nabestaanden. De persoon die overleed, nam daarmee veel eerder genoegen. Voor haar of hem was vooral het oprekken van het leven een beproeving want dat ging gepaard met overmatig medicijngebruik, pijn, vermoeidheid en het dagelijkse bewustzijn dat de aanwezigheid op aarde maar van zeer betrekkelijke waarde was. Een uitzichtloos bestaan al waren er wel mooie momenten. Soms ook realiseerde de persoon zelf zich dat hij of zij nog een flinke betekenis had voor de directe familie en vrienden. Maar ja, hoelang en waartoe?

De vraag of doodgaan wel zo erg is als wordt voorgesteld, is op het ogenblik weer helemaal actueeel door de hype rond de orgaandonorregelingen.  Tegenover de mogelijkheden om langer te leven staan de voorwaarden waaronder dat kan gebeuren. Veelal betekent de transplantatie van een orgaan een overmatig medicijngebruik en bijkomende voorschriften. Bovendien is het niet ondenkbaar dat een tweede en zelfs een derde transplantatie nodig is.

Wat drijft ons ertoe om zo aan het leven vast te houden dat we dergelijke omstandigheden allemaal voor lief willen nemen? Is het angst voor de dood, het verdriet van nabestaanden of de levensdrang van de persoon die gaat overlijden? Gaat het om alle drie tegelijk? Ik ben dan ook erg benieuwd naar inzichten van anderen op dit punt. In het verleden heb ik mij wel eens uitgesproken over mijn eigen opvattingen maar ik ben me er ook van bewust dat er heel uiteenlopende ervaringen bestaan en die zou ik graag willen leren kennen. Voor me zelf en voor anderen. Daar waar het om dood en leven gaat, ben ik tenslotte ook maar een amateur.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com 

 

Service

www.yarden.surfsleutel.info

www.stervensbegeleiding.nl

 

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/06/07/is-het-echt-zo-erg-om-dood-te-gaan/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: