De zegen van mijn moeder

karmahoroskop-karma.jpg

Toen ik nog veel kleiner was dan nu, viel iedereen voor mijn grote, blauwe ogen. Die vielen dan ook erg op doordat ze ik ze nog al eens strak op mensen gericht hield. Mijn kleuterjuf wist waarom. “Hij weet nu precies wie u bent en hoe u eruit ziet”, zei ze eens tegen een oliebollenverkoopster.

En ze had gelijk. Mijn behoefte om mensen te doorschouwen en te begrijpen was mateloos groot. Misschien ook verwonderde ik me over de mensen buiten ons huis. Mijn ouders voedden mij heel beschermd, ja afgeschermd haast, op. Er was “ons gezin” en de boze buitenwereld. Warmpjes maar niet sociaal.

En toen sloeg de bliksem in. Wie dit blog geregeld heeft gelezen, weet dat mijn moeder overleed toen ik veertien was. Dat deed eerst pijn, daarna volgden leed, eenzaamheid, wanhoop, onmacht en gelatenheid tot nog niet eens zo lang geleden Plotseling brak bij mij het ochtendlicht door en kon ik alles op een rijtje zetten.

Natuurlijk, de dood van mijn moeder was geen feest maar wel een zegen. Doordat zij er niet meer was, werd ik gestuurd in de richting van de wereld. De boze buitenwereld transformeerde tot mijn leefomgeving. Niet het warme thuisnest maar de bonte werkelijkheid met smalle paden, moeizame tochten, onzekerheid, verlies en overwinning werden mijn habitat.

Vanmorgen moest ik daaraan ineens denken. Het was toch frappant dat een kind dat zo afgeschermd is opgevoed uitgerekend een loopbaan kiest als journalist. Werk waarbij je voortdurend afhankelijk bent van contacten en relaties met die buitenwereld. Ja, de buitenwereld wordt je potgrond waaruit je je levenssappen haalt.

Het enige wat niet absurd aan het verhaal is, is mijn fundamentele belangstelling voor wat er omgaat in andermans hoofd. Die voorkeur had ik met die twee grote, blauwe kijkers al getoond. Bovendien ben ik vanaf het moment dat ik mijn handen niet meer nodig had bij het kruipen, aan het schrijven geslagen. Eerst wonderlijke tekens, later echte letters. Je zou bijna aan predestinatie gaan geloven.

Zo min als ik geloof dat wijn en brood letterlijk over kunnen gaan in het lichaam van Christus, zo min geloof ik in predestinatie. Maar ik twijfel geen moment aan het bestaan van levenslopen en verbanden. Levensverhalen in de vorm van dikke boekwerken van vele hoofdstukken in plaats van bundels onderling niet samenhangende korte verhalen. Het leven werkt wel degelijk ergens naartoe.

Daarom, haar overlijden was een zegen, een kans die ik met beide handen heb gegrepen. Een kans om uit het ei te breken en de wereld te leren kennen. Daar ben ik blij om. Niets is mooier dan een gebeurtenis die zoveel verdriet heeft veroorzaakt, een zin te kunnen geven. Is het toeval dat ik dit schrijf op de dag voor Moederdag of zou ze mijn dankbaarheid zien als een cadeautje?

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/05/12/de-zegen-van-mijn-moeder/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: