Tussendoortje

mccain_small1.gif

Als Hamas Israël van de kaart wil vegen, ontvagt Maxime Verhagen de premier van de Palestijnen niet. Behoorlijke onzin natuurlijk omdat de Hamasregering juist probeerde de gemoederen rustig te houden. Daar staat tegenover dat het in de VS soms heel anders gaat. Daar meende presidentskandidaat McCain voor studenten te moeten zingen “bomb bomb bomb Iran” op de melodie van de Beach Boyssong “Barbar-An”.  Het doet denken aan liederen als “Marsch der Deutschen in Polen” of “Bomben auf Engeland”.

Persoonlijk vind ik dat we de VS met sancties moeten treffen als deze man president wordt. Vooral omdat hij tegen mensen die het allemaal niet zo leuk vonden zei: “Get a life”. Het voorval doet trouwens wel denken aan Ronald Reagan die ooit door een openstaande microfoon riep ” Landgenoten, ik kan u vandaag het goede nieuws melden dat ik zojuist een wet heb ondertekend die de Sovjet-Unie voorgoed buiten de wet plaatst. We beginnen over vijf minuten met bombarderen.” Ook zo’n onverantwoordelijke cowboy.

Ik had toch president moeten worden

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Published in: Geen categorie on 23 april 2007 at 8:40  Comments (1)  

Van hardhout tot teer (2)

00000185.jpg

Toen ik 14 was. wilde ik president van de VS worden. Het was de eerste keer dat ik heel bewust iets meemaakte van de presidentsverkiezingen en ik bewonderde, zoals zovelen, John F. Kennedy. Die bewondering had vooral iets te maken met mijn puberale onzekerheid, trouwens. Al gauw werd mij duidelijk gemaakt dat ik nooit van mijn leven president zou kunnen worden omdat ik niet in het land ben geboren en mijn ouders ook niet. Mon Dieu, mon Dieu aidez ce pays et son pauvre peuple! (wie goed les heeft gehad op de basisschool, weet waar die tekst vandaan komt).

Ja, het land lijdt er nog steeds onder maar soms worden je keuzen bepaald door onmogelijkheden. Nadien stonden voor de mij de keuzen open om detective, docent, of popmuzikant te worden. Tot op heden ben ik geëindigd als journalist, schrijver en columnist. Was dat ambitie? Nou en of! Had het iets te maken met vrije keuze? Nou ja, die vrijheid is altijd mede bepaald door maatschappelijke voorwaarden. Ben ik ongelukkig? Niet vanwege mijn beroep.

Brandende ambitie stuwt Ségolène Royal in de richting van het Franse presidentschap. Bij tijd en wijle gebruikt ze daarbij middeltjes en trucjes waar ik niet gelukkig van word en zij…tja, dat zal ik nooit weten. Kiest ze uit vrije wil voor die trucjes? Wie zal het zeggen? Ze heeft wel mijn voorkeur want Frankrijk is voorlopig lang genoeg geregeerd door rechts.

Vanmorgen was er weer eens een mevrouw bij ons nationale wakkermakertje op tv en zij vond vrouwen in Nederland niet ambitieus genoeg. Mon dieu! Het hele gedoe gaat opnieuw beginnen nu de minister van columns het “glazen plafond” wil doorbreken. Zij betwijfelde in alle toonaarden of gestudeerde vrouwen wel uit vrije wil thuis blijven om voor de kinderen te zorgen. Ze vergeleek het godbetert met het dragen van hoofddoekjes door moslima’s. “Men zegt dat het vrije wil is, maar is het wel zo?”

Het mevrouwtje, dat natuurlijk weer eens een boek had geschreven om met de minister van oprispingen te bespreken, vond al die thuiszittende doctoranda´s maar zonde. Waarom eigenlijk? In de eerste plaats studeer je toch voor je eigen geluk en niet voor het werk dat je gaat doen? Waaarom zou je, goed opgeleid en wel, thuis niet gelukkig kunnen zijn? Waarom denken zoveel mannen en vrouwen dat het grootste geluk ligt in een betaalde baan op topniveau?

Het kipje had wel gestudeerd maar vond dat Nederlandse kindjes in het vervolg, net als Franse kindjes, maar hele dagen naar school moesten zodat moeder kan werken. `Ze krijgen op school maaltijden dus ze komen niets tekort`, kakelde ze. Ik begrijp het, moeders zijn er om hun kinderen te voeden en niet om ze op te voeden. Dat maak ik op uit de woorden van het gebulde niemendalletje. En trouwens, wie denkt er aan die kindjes? Zijn Franse kindjes veel gelukkiger dan Nederlandse? 

Zelfs onder Nederlandse aanhangsters van het feminisme heb ik medestanders die mij gelijk geven en zeggen dat vrouwen niet moeten werken. Het mag wel en dan behoren ze net zo goed beloond te worden als mannen.

Ik vraag wel eens iemand of hij of zij gelukkig is. Het antwoord is meestal `ja`. Dat laat altijd ruimte voor twijfel. Is er wel sprake van geluk? Beeldt iemand zich het niet allemaal alleen maar in? Zou hij of zij niet gelukkiger zijn als alles anders was? Het vraagteken is in tegenstelling tot het ironieteken het meest noodzakelijke leesteken van allemaal.

Ik wil graag met de minister van openlijke schofferingen spreken over geluk. Vooral het geluksgevoel. Dat gevoel mag subjectief zijn maar het lijkt mij belangrijker dan een brandend ambitie bij Marie en allemens. Die binnenbrand is een vorm van huiselijk geweld en doet het hardhouten gestel verteren.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst 

https://politiek.wordpress.com

 

Service

www.ballenbak.net

www.prikpagina.nl

www.geluk.com

www.verrasjezelf.nl

Relativiteitstheorie

2006-315-climb-mount-everest.jpg

Nog niet zolang geleden heb ik me voorgesteld hoe het zou zijn om multimiljonair te zijn. Om te beginnen leek het me heel gemakkelijk en rustgevend. Ik heb ook precies bepaald wat ik met al dat geld zou doen en als ik die prijs win, dan weet ik dus wat me te doen staat.

Kun je met een vrouw vrijen die zich niet wil laten verleiden (ik bedoel “vrijen en niet “verkrachten”)? Kun je vliegen? Vast wel, maar voordat het zover is, moet je je voorstellingsvermogen aan het werk zetten en dan…

Ooit zei een bergbeklimmer: “De hoogste bergtop bestaat alleen maar tijdens de klim. Als je eenmaal boven bent, is het gewoon de grond onder je voeten.” En daar begint de relativiteit. Als die bergbeklimmer zich van tevoren goed had ingeleefd in zijn positie boven op de berg, had hij al die moeite niet hoeven doen. Dan was de sensatie al aan hem voorbijgetrokken. Meer dan eens grijpen we naar datgene wat buiten ons bereik ligt en als we het hebben, valt het toch weer tegen.

Dat ligt wat anders voor degenen die op een dieptepunt zijn beland. Doodziek, psychisch in de kreukels en noem maar op. Als de weg omhoog is begonnen, tekent zich een heel nieuwe ervaring af. Meer dan eens blijkt dat mensen die doodziek zijn geweest, minder belangstelling hebben voor miljoenen, de onbereikbare vrouw, de kans om te vliegen of de bergtop. Zij zien in hun alledaagse leven de hoogste top en genieten van het uitzicht, en de rijkdom. 

Psychisch of fysiek relativeren zij ook de tragedies die zich in de wereld afspelen. Kortgeleden las ik van een man die op sterven na dood is geweest. Zijn lichaam kan zich afsluiten voor fysieke pijn, althans op het moment zelf. Bij mij ligt het weer anders.

Bij mij ligt de bron in het overlijden van mijn moeder toen ik 14 was. Omdat mijn vader zich geen raad wist en ik ook niet, hadden we niets aan elkaar. Zo waren we allebei eenzaam en hebben we in eenzaamheid ons verdriet verwerkt. Een dieptepunt, een tragische episode, dramatisch bij tijd en wijle maar ook eindig.

En nu denk ik dat mijn gevoel mij niet snel meer terug zal gooien in de diepste van de diepe putten. Ik heb me weinig aangetrokken van de aanslag op de Twint Towers in New York. Mensen gilden ineens dat de wereld was veranderd terwijl zij, in mijn ogen, zelf de wereld aan het veranderen waren. Niet die aanslag heeft de wereld veranderd maar de hysterische reacties daarop.

Toen Theo van Gogh werd vermoord dacht ik: “Dat heb je.” (Ik weet nog precies waar ik was, op de N 207 om iemand naar Schiphol te brengen)  Tot mijn verbijstering ontdek ik mensen die die moord nog niet hebben verwerkt. En zo vult het leven van anderen zich met treurmarsen, stille tochten, herdenkingen, desnoods aan een mijnramp van tientallen jaren geleden en ik zit het allemaal verwonderd aan te kijken.Wat bezielt die mensen dat ze alsmaar weer in herdenking en treurnis willen duiken?

En daarom denk ik dat het overlijden van mijn moeder zo´n diep dieptepunt is geweest dat niets nog echte indruk op me kan maken. Ik relativeer tragedies want ik ben op de hoogste top van het verdriet geweest. Ik heb gezien dat het de grond is waarop ik sta.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.panoramas.dk

Tragisch

eeuwigheid.gif

Wie in god gelooft (als aanduiding van het bovennatuurlijke en niet van de Christelijke God) weet zeker dat god bestaat. Zijn  of haar geloof is naar eigen maatstaven daarvan het beste bewijs.

Wie niet in god gelooft, leeft in een onzekere wereld. Hij of zij kan niet bewijzen dat god bestaat maar ook niet dat die macht niet bestaat. Zeker niet naar eigen maatstaven. Eigenlijk gelooft hij of zij dus dat iets niet bestaat maar dat zegt niets.  Dat is wat ik te zeggen heb.

 

Kaj Elhorst (april 2007)

(En ik geloof dat de enige die nog vrede en liefde predikt de Dalai Lama is. Voor de rest hoor ik alleen maar wapengekletter en frustraties)

Published in: on 22 april 2007 at 6:29  Geef een reactie  

Streepjespakken en racisten

mypicture107ww9.jpg

Vroeger, toen mijn twee jongste kinderen nog `de kleintjes` werden genoemd, wisten we het al. Je kunt niet iedereen over dezelfde kam scheren. Het éne kind heeft meer nodig dan het andere, gewoon om hem of haar te verlokken de wereld leuk te gaan vinden.

Zo heeft mijn dochter in veel grotere mate van onze spaarpot geprofiteerd dan de twee jongens en tegenwoordig is daar niemand meer boos over. Ik hoop dat het zo blijft als mijn vrouw en ik er niet meer zijn. Niemand is gelijk aan een ander en dus behandel je zelfs je eigen kinderen niet op dezelfde manier. Even zo goed krijgen ze wel allemaal dezelfde liefde en ze krijgen ook allemaal te maken met dezelfde tekortkomingen en fouten.

Dat is mooi. Of is het discriminatie? Is het misschien zelfs een vorm van racisme? Gisteravond hoorde ik tot mijn verbijstering dat Tweede Kamerlid Jeroen Dijsselbloem voor racist was uitgemaakt. Hij had het aangedurfd om te stellen dat Marokkaanse ettertjes maar in het boevenpak moesten lopen vanwege hun machocultuur. Hoe nu? Gaan we ontkennen dat Marokkanen een andere cultuur hebben dan geboren Nederlanders?

Het lijkt mij een heel zinnig voorstel om maatregelen te nemen tegen hierarchie onder gedetineerden. In de praktijk zal er toch altijd een stel zijn dat de baas probeert te spelen in het gevang. Dan is het goed om de uiterlijke onderscheidingstekenen weg te nemen. Op het boevenpak komen straks dan ook geen strepen en sterren om rangen duidelijk te maken. 

Moeite heb ik dus niet met het voorstel van Dijsselbloem. Voor veel jongeren is het misschien de vervulling van een langdurige droomwens, het dragen van een streepjespak. Tegelijkertijd vraag ik me af waarom we de beschuldiging van racisme niet omzeilen. Waarom niet voor elke gedetineerde zo´n pak? Vanwege zijn dwarse gedrag, moeten de strepen wel dwars lopen, trouwens. Ook onder autochtonen komen etterige machotypes voor die op die manier zijn ontdaan van hun uiterlijke onderscheidingstekenen en versierselen. Dat lijkt me prima.

Ik pleit er om dezelfde reden ook voor om op school het uniform opnieuw in te voeren. Een schooluniform verbergt de herkomst en achtergrond van leerlingen en versterkt de sociale samenhang. Kinderen kunnen elkaar niet meer afbluffen met merkkleding of elkaar ermee pesten. Voor de leerkracht  zij ze allemaal dezelfde schaapjes en een gelijke kleding disciplineert bovendien.

Ja zeker, ik ben daar voorstander zijn ook al mag een school niet in  een gevangenis ontaarden. Ik vind overigens wel dat zo´n schooluniform landelijk ingevoerd zou moeten worden en voor alle onderwijstypen gelijk zou moeten zijn. Ik wil niet aan een leerling kunnen zien dat hij of zij afkomstig is van het gymnasium of atheneum of van de vmbo laagste niveau.

Met racisme en discriminatie heeft dat allemaal bijzonder weinig te maken. Wel met opvoeding en discipline. Dat gedetineerden discipline nodig hebben, is duidelijk. Zij hebben zich zo ongedisiplineerd gedragen dat zij in de gevangenis zitten. En scholieren? Wie goed naar ze luistert, hoort elke dag weer dat zij gillen om structuur en leiding in deze chaotische samenleving.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Service

 

www.carrieretijger.nl

www.meereffect.nl

www.discipline.nl

Eigen verantwoordelijkheid

fatman.jpg.  

Het gaat beter in Irak. Dat zegt ons internationale niemendalletje, George. Hij heeft het al zo vaak gezegd dat hij er zelf in is gaan geloven. Volgens een berichtje dat ik gisteren las, had Charles de Gaulle daar een treffende uitspraak over. “Aangezien een politicus nooit gelooft wat hij zelf zegt, is hij elke keer weer verbaasd als anderen hem geloven.”

Was dat de reden waarom hij altijd, voor een Fransman, zo langzaam sprak? Als je er maar indringend genoeg bij kijkt, dan schijnt langzaam spreken indruk te maken. Daarom doet Chirac het ook en George B. heeft de truc ook door. Een nadeel voor hem is dat hij altijd even aan zijn hoofd moet schudden als hij woorden als “democratie” gaat uitspreken. Let maar eens op, het komt er nooit vlot en zonder haperen uit.

Dat hij liegt dat hij ter plekke sterft, is ons allemaal natuurlijk al lang duidelijk. Gisteren slaagden boeven er in om in vier aanslagen in Bagdad maar liefst 200 mensen dood te maken. Een groot deel daarvan was de rommel aan het opruimen van de vorige aanslag. Dat geeft de burger moed! De helft van de regering is afgetreden en er is een bom ontploft in het parlement. Allemaal tekenen dat de ontwikkelingen in dat land een positieve wending hebben genomen.

Eigen verantwoordelijkheid. Daar hoort ook bij dat je eerlijk bent tegenover je zelf. Gisteravond had ik een gesprek met een zendeling en een atheïst. Wonderlijk genoeg bleken zij elkaar op tal van terreinen te ontmoeten. Beiden meenden dat een hoge innerlijke moraliteit de basis behoorde te zijn van eigen verantwoordelijkheid. Jongeren moeten zo worden opgevoed dat ze vanuit zichzelf in staat zijn de breezers bij Appie te laten staan. Eerlijkheid tegenover zichzelf in de vorm van `ik kan het niet aan`, `ik heb besloten weinig te drinken`, `ik mag geen smoes verzinnen voor een borrel` steunt die eigen verantwoordelijkheid.

Sommige ouders kunnen hun kinderen niet zover brengen en dan heeft de overheid een taak om de dragers van de toekomst op te voeden. Ook daarover waren beiden het eens, zij het als laatste redmiddel. Zelfs de invoering van speciale tehuizen voor (her)opvoeding schuwden zij niet. Eerlijk gezegd, ik ben er ook wel voor als het anders niet kan.

Eigen verantwoordelijkheid en eerlijkheid tegenover jezelf, dat maakt het mogelijk om eerlijk te zijn tegenover anderen. Eerlijk zijn tegenover anderen maakt de bestuurder of politicus geloofwaardig. Daarbij gaat het niet om `overkomen` maar om `zijn`.  De eigen verantwoordelijkheid van de bestuurder brengt hem of haar ertoe periodiek de eigen beslissingen te toetsen aan eigen beginselen.  

 Het mooie van het gesprek gisteravond vond ik de eenstemmigheid die beide gesprekspartners aan de dag legden. Daarvoor zijn moed en eerlijkheid nodig. Die eigenschappen lijken mij onmiskenbaar kenmerken van de hoge morele normen die eigen verantwoordelijkheid dragen. Lang niet iedereen lijkt daartin jaOnze eigen verantwoordelijkheid is het, dunkt mij, ook om regeringsleiders te kiezen die over dergelijke eigenschappen beschikken. Ik vraag me af of vasthoudendheid, zoals pitbull George haar kent, daar ook bij hoort.

Vasthoudendheid is een goede eigenschap om doelstellingen te verwezenlijken maar dat lukt, denk ik, alleen als ze niet in rechtlijnigheid verkeert. Beweren dat het beter gaat in Irak terwijl de bommen je om de oren vliegen, is daar een voorbeeld van. Het doet denken aan die minister van voorlichting van het Saddamitische bewind. Terwijl Amerikaanse tanks voorbijtrokken, vroeg hij de verzamelde pers waar de geallieerden waren. Lachuh! 

Wie dan ook roept dat politici niet anders doen dan liegen, bedriegen en zakken vullen, gaat voorbij aan zijn of haar eigen verantwoordelijkheid. Daarmee zit het lang niet altijd goed. Hoeveel mensen slagen er bijvoorbeeld in hun dieet vol te houden om af te slanken? Ik vrees dat de aloude spreuk nog steeds waar is`Een volk krijgt de regering die het verdient.´

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.astrologie-online.nl

www.cut-up.nl

www.tegenwicht.org

De baas worden

cutting_bg_sized.jpg

Ik ben zo blij met die schietpartij in Virginia, net als mijn collega’s trouwens. Eindelijk hebben we weer eens iets om langdurig aandacht aan te besteden. Het leuke ervan is bovendien dat het ene inspirerende moment na het andere volgt. Dat brengt dit soort evenementen met zich mee. Want een evenement is het, daar kan geen rommelmarkt op Koninginnedag aan tippen.

In mijn ironie had ik er al aan gedacht om in het vervolg elke student uit te rusten met een wapen. Op die manier zouden ze zichzelf kunnen verdedigen. En wat hoorde ik gisteravond? Een lobby van wapenidealisten in Virginia stelt voor om alle studenten boven de 21 jaar gewapend naar school te laten gaan. Geniaal!

Ik vind ook dat de Europese Unie dit voorstel moet steunen. We kunnen er veel plezier aan beleven. Stel je voor dat een student een onvoldoende voor zijn werk heeft gekregen. Hij gaat zich daarover beklagen bij zijn docent(e). Deze weigert halstarrig om het cijfer te veranderen en…beng! Een andere student schiet vervolgens zijn moordende klasgenoot dood en de rest raakt in paniek. Prachtig! Al gauw wordt er van achter elke tafel gevuurd. Tegen de tijd dat de politie arriveert, zijn de studenten op.

Of…u zit, vertrouwend op de cultuurverwantschap met de Amerikanen, daarginds in een bioscoop en er breekt brand uit. De massa gooit zichzelf in de paniek en een paar bezoekers  proberen zich al schietend een weg naar de uitgang te banen. U zit daar als enige ongewapende temidden van een krijsende en moordende bende. Wat een avontuur! Dat zou niemand willen missen.

Wat is nu het voordeel voor de Europese Unie? Nog afgezien van het feit dat het prachtige real life tv oplevert, zijn er vele andere voordelen. Ik voorzie dat over tien jaar de Amerikaanse bevolking tot een tiende is teruggebracht. Op dat moment stuurt Europa bij wijze van “vredesoperatie” een legermacht van 100.000 man. Die moeten dan dertig miljoen  op elkaar schietende gekken uit elkaar houden. De Nederlanders komen in New York terecht dat zij herdopen tot Nieuw Amsterdam met allerlei leuke wijknamen die doen denken aan draaiorgels zoals Haarlem en Breukelen. Zonnige vakantiebeelden van Konijneneiland (Coney Island).

Ja en? Ja en verder, nu komt het leukste! Vanaf dat moment zijn wij de baas!

Tot sterkte

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 Service

www.anarchie.be

www.stairways.com

Drama’s en tragedies

doffe_ellende.jpg

Lang geleden had ik een tante Dora. Die naam zal ze wel van haar ouders hebben gekregen en daar kan ik ook niets aan doen. Hoe dan ook, tante Dora was een schat van een mens met koektrommels en snoepjes. Bovendien had ze een pracht van een zandbak in een eindeloze achtertuin die zo’n beetje overging in een bos waar ik niet in durfde te spelen vanwege de duisternis en…een graf.

Ja zeker, er lag een graf. Dat was het graf van de man van tante Dora. Oom Jan-Hein die op veertig jarige leeftijd al was overleden aan trombose. Ik verwarde het wel eens met trombone waarop de hele familie dan besmuikt zat te lachen. Tante Dora niet want die kon of wilde het niet horen.

Hoewel tante Dora voor mij een schat was, had ik wel eens het idee dat oom Jan-Hein, die ik nooit anders heb gezien dan starend vanaf een bruine foto, aan zijn vrouw was overleden. Hoe dat zat? Nou tante Dora kon met haar wat brommerige stem heel lang praten over … ellende. Zusje die zat in de puree omdat haar man vreemd ging, zusje anders zat in de puree omdat de minnaar wel bekend was, de buurvrouw had een verschrikkelijke ziekte, de bakker was failliet en zo ging het maar door.

Als alle ellende op was, putte tante Dora uit het verleden want ook vroeger gebeurde er veel verschrikkelijks. Het afschuwelijke treinongeluk op Java, neergestorte vliegtuigen, de explosie van een vulkaan in Indië waarvan ik altijd de naam heb geweten maar die ik nu natuurlijk even kwijt ben, de dementie van de baboe die ze daar had gehad en die door Soekarno zo afgrijselijk was behandeld en nog veel meer van dat moois. De zandbak was een goede toevlucht voor iemand van een leeftijd die het verschil tussen trombose en trombone niet weet.

Ik had daar dus geen last van maar ik had altijd wel het idee dat mijn ouders blij waren als ze weer naar het hoge noorden, Winschoten, konden. Ver van tante Dora, zij het dat ze altijd wel een waarschuwing meegaf: “Passen jullie wel op voor overstromingen als het stormt?” Hoe je daarvoor op moest passen, wist niemand, vooral niet sinds de ramp in Zeeland.

Daaraan moest ik denken toen ik de nieuwsreportage zag van de moordpartij op de universiteit in Virginia. Een eindeloze rij van oogetuigen of zogenaamde ooggetuigen passeerde de revue. Van de drijfveren van de moordenaar was nog niets bekend maar de correspondent werd toch gevraagd door Rick Nieman of hij niet toch al iets wist dat kon bijdragen aan de feestvreugde vanwege de kijkcijfers.

Daarop bracht de correspondent een doos vol gissingen, veronderstellingen, geruchten en andere kletskoek naar voren. Eén ding viel op: het was allemaal heel verschrikkelijk. Als journalist moet je tegenwoordig geen feiten weergeven maar vooral drama’s en tragedies. Je moet het publiek met tranen aan de beeldbuis binden. Dan pas doe je aan goede berichtgeving. Je zou het “krokodillistiek” kunnen noemen.

Ja, dan kom ik toch echt tekort. Ik kan het echt niet opbrengen al die gezwollen Haagse jankbluf over het voetlicht te brengen. Ironie en sarcasme, prima. Feiten en achtergronden, ook goed. Vind ik zo’n slachtpartij dan niet erg? Heus wel. Ik zou er alleen niet de helft van de journaaltijd aan besteden. Professionele huilebalkerij…nee dat is aan mij niet besteed. Dankzij tante Dora heb ik mijn portie al gehad.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.zoektocht.net

www.partijvoordedieren.nl

Gek is gewoon genoeg

paillaisse.jpg

De inwoners van het Spaanse plaatsje Lepe (als je die naam ziet, denk je dat het wel goed zal zitten) hebben altijd een lege fles in de koelkast staan. Waarom? Om iedereen te bedienen die niets wil drinken! Een inwoner van het plaatsje schijnt “Lepelaar” te worden genoemd.

Schaamt u zich niet meneer Elhorst, om mensen zo op de hak te nemen? Mensen die u niets hebben misdaan en die u niet eens kent? Nee hoor, helemaal niet. Ik zou zeggen, doe maar gek, dat is gewoon genoeg. Je ziet het overal om je heen.

In de Koran staat dat een man zijn vrouw mag slaan als ze dingen doet die volgens hem bij Allah niet door de beugel kunnen. Het recht van de man, zo heeft Mohammed bepaald in een periode waarin de Arabische wereld een bonte chaos was. De meeste critici van de Koran hebben trouwens geen benul van die chaos en ze kunnen er zich geen voorstelling van maken. Even zo goed: het is behoorlijk gek om het slaan van de vrouw goed te keuren. 

Masculiene superioriteit? Ja zeker maar ook die was niet kenmerkend voor de Arabische wereld. Niet voor niets moest Maria Magdalena in de Bijbel optreden als hoer.  Daarmee werd bewezen hoe het vrouwelijke element de vlekvrije man kon bezoedelen. Heel gek, om te schrijven dat je belangrijkste religieuze personage het hield met een hoer maar goed…doe maar gek.

De Noord-Amerikaanse man heeft het recht een vuurwapen te bezitten. Dat recht stamt uit de tijd dat de uitroeiing van Indianen nog niet zo ver was gevorderd als nu. Een tijd ook van absolute wetteloosheid. Dat recht handhaaft Bijbelbijter George Bush die na een bloederige schietpartij op een school met zijn hypocriete smoel op tv verschijnt om te zeggen dat scholen een veilige plaats moeten zijn. Hij veegt even onder het vloerkleed dat hij toestaat dat op elke straathoek automatische wapens voor een habbekrats te koop zijjn. Dankzij hem…doe maar gek…

In het land van Bush mag je wel wapens kopen maar niet een ander ermee overhoop schieten. Je mag er geen drugs kopen om jezelf in een roes te brengen of nadeel te berokkenen. Drugs zijn bijna overal in de wereld verboden. Omdat mensen nu eenmaal behoefte hebben aan hun roes, hebben criminelen daar baat bij. Ze produceren drugs aan de lopende band en verkopen ze tegen woekerprijzen. 

Ondertussen danken ze de meeste regeringen in de wereld voor het drugsverbod. Dat levert fantastische winsten op. Regeringsleiders hebben zichzelf daarmee tot de belangrijkste pushers van drugs gemaakt. Doe maar gek…

Socialistische voormannen die zich jarenlang hebben gekeerd tegen de “exhibitionistische zelfverrijking” van managers in het bedrijfsleven, strijken zonder blikken of blozen een inkomensverhoging van 18 procent op. Fraai bekokstoofd.  Ze keuren ook ongebreideld nepotisme van oerconservatieven goed, een geldwolfowitz willen ze best door de vingers zien. De Wereldbank als Melkertkoe. Doe maar gek…

Hoe komt het toch dat zoveel mensen geen vertrouwen meer hebben in hun overheid? Ik zou het niet weten, ik vind het maar gek… 

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.paljas.nl

www.paljas.be

Procesmanagement

gasbellen.jpg

Toen mijn jongste zoon afstudeerde in het vak bestuurskunde, moest hij een scriptie verdedigen waarin de toepasbaarheid van proces- en projectmanagement aan de orde kwam. Het was spannend maar ook wel grappig om te zien hoe de hoogleraar steeds weer probeerde hem onderuit te halen en het was nog leuker om mee te maken hoe dat maar zelden lukte. Nou moet ik toegeven dat die professor op een goed moment ook gewoon genoeg had van zijn eigen gezwam en zo hoort het ook. 

Uit die bijeenkomst heb ik de gedachte overgehouden dat ik zelf een project ben. Jawel, ik zie mijzelf als een schrijfproject en ik probeer van tijd tot tijd daaraan sturing te geven. Mijn vrouw probeert ook wel eens sturing te geven en beiden zijn we in dat sturen soms succesvol en soms niet. Als project ben ik eigenlijk ook een soort ongeleid projectiel.

Binnen het project dat Kaj Elhorst heet, spelen zich processen af. Ik ben bereid de overtuiging van atheïsten te volgen die menen dat denken bijvoorbeeld bestaat uit een chemisch proces. Ik heb er dan ook lange tijd over gedacht om op de Maasvlakte te gaan wonen maar mijn gezin wilde mij niet volgen. Totaal onverantwoord woon ik daarom nu in een gewone woonwijk. Enschede op z’n smalst, zal ik maar zeggen.

Een chemisch proces dus. Het pruttelt en bubbelt wat in mijn hoofd dat waarschijnlijk als een geluiddichte kamer is afgesloten want ik merk van die laboratoriumgeluiden nooit iets. Uit alle inwerking van stofjes en stoffen waarvan ik de chemische samenstelling liever niet wil weten, komen min of meer gestructureerde denkbeelden voort. Dat komt op mij toch wat merkwaardig over. Ik zal zeggen waarom.

Wie in de natuur bijvoorbeeld aan de rand van een gashoudend moeras staat, ziet stoompjes en bellen opstijgen. Iedereen kan zich voorstellen dat op een willekeurig moment uit die brij ineens een kikker of een slang tevoorschijn is gekomen. Ooit, op een goede of slechte dag. Maar ik heb helemaal niet het gevoel dat mijn hoofd ook zo werkt. Mijn gedachten komen niet lukraak op een willekeurig moment tot stand. Ze volgen, wat ik noem, logische lijnen en eindigen in een slotsom.

Dat kan niet het gevolg zijn van willekeurig gebubbel want dan zou ik elke keer moeten wachten totdat mijn hersens zijn uitgebubbeld en als een soort samenloop van omstandigheden mij een slotsom aanreiken. Nee, ik weet bijna zeker dat het zo niet werkt. Mijn denken, dat chemische proces, wordt gestuurd.

Als journalist en schrijver heb ik veel met auteursrecht te maken. De stukken die ik schrijf zijn mijn geestelijk eigendom. Maar wie zijn de echte eigenaars van die stukken? Mijn vingers omdat ze de toetsen van het toetsenbord indrukken? Mijn hersens met hun gebubbel? Volgens onderzoekers lopen elektrische stroompjes van mijn ogen naar mijn hersens, van mijn hersens naar mijn handen en vingers en vandaar weer naar mijn ogen (ter controle). Dat zeggen ze.

Ik kan dat niet controleren en zelfs als ik hun apparaatjes zie met uitslaande wijzers en lichtflitsen, weet ik nog steeds niet zeker of het zo is. Het is aannemelijk maar niet zeker en eigenlijk reiken onderzoekers mij uitsluitend “circumstantial evidence” aan. Ik moet het voor waar aannemen. Pardon? Die uitdrukking komt mij nu toch wel heel erg bekend voor. Is dat niet een benadering van wat men “geloof” noemt?

Eén en al onzekerheid dus en er zijn dagen dat ik me afvraag of mijn gedachten zelfs wel echt mijn eigendom zijn. Omdat er niemand is die mij zonder enige twijfel kan duidelijk maken dat alles berust op een chemische doe-maar-raakconstructie, houd ik het op een vorm van extern procesmanagement. Om de een of andere reden heeft de manager er belang bij in mijn hoofd het gebubbel op een andere manier plaats te laten hebben dan bij de buurman. Mooi is dat, hè?

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.kennislink.nl

www.skepsis.nl