Politici zijn het haasje

haas.gif

Als er één beeld achterblijft van een haas in het veld, dan is het wel zijn wanhopige en belachelijke uitstraling. Zodra het dier iets hoort, gaat hij rechtovereind zitten om vanuit zijn leger het veld te overzien, op zoek naar het naderende gevaar. En juist door die pose vormt hij een goed doelwit voor de moderne jager. Een vrij onnozele bezigheid trouwens want er is weinig sport meer aan en het is nog natuuronvriendelijk ook. Maar goed…

Nu ben ik in een ver verleden voorlichter geweest bij wat toen het grootste staatsbedrijf van Nederland was. Ik ben er weg gegaan omdat ik ziek werd van de hiephoi verhalen die ik er elke week weer uit moest gooien. Alles liep op rolletjes, zo schreef ik terwijl collega’s jankend van de stress over de gangen dwaalden. Maar goed…

Het vak van voorlichter is mij dus bepaald niet op het lijf geschreven al zie ik er geen been in om zo nu en dan een juichend verhaal over een onderneming te schrijven. Het gaat allemaal om het imago en dat is de laatste jaren er niet beter op geworden. Zowel bij bedrijven als bij de overheid is communicatie vooral een methode geworden om de etalage van de banketbakkerswinkel in te richten. En dat is tamelijk suf werk.

Het publiek heeft binnen de kortste keren door dat het gebak van slechte kwaliteit is en de bakkersjongens, de journalisten, hebben dat nog veel eerder door. Zij krijgen zo nu en dan schoon genoeg van de braafheid van de verhalen die zij moeten opdissen. Daarbij doet zich het beeld voor van die haas die recht overeind zit. Met zijn spitse oren en vooruitstekende tanden lijkt hij iets uit te stralen van “kijk mij eens goed zijn”.

Juist als je op die manier klaar zit als schietschijf, staat dat behoorlijk potsierlijk. De jagers schieten terwijl ze aan de borreltafel nahikken van het lachen vanwege het getoonde imago. Het zou politici en bestuurders maar ook de ambtenaren om hen heen sieren als ze beseften hoe ongeloofwaardig het er allemaal uitziet.

Het imago van de haas, die mij natuurlijk vanwege Pasen te binnen schoot, draagt niet bij aan de vermindering van kloof tussen burger en bestuurder of politiek. Het voortdurende “je best doen voor de mensen”  maakt een beroerde indruk als het effect beperkt is. Het is ook helemaal niet nodig om steeds maar te vertellen en te laten zien “hoe goed je het allemaal bedoelt”.  Soms lijkt het of ze zo verschrikkelijk hun best doen, omdat ze eigenlijk vergeten zijn warin ze geloven. Of misschien hebben ze wel nooit ergens in geloofd.

Maar kan een politicus of een bestuurder dan geen positieve gevoelens bij het publiek opwekken? O ja, zeker wel. Echte belangstelling voor problemen doet het altijd goed. Uitstel van de oplossing doet het ook goed. Niet meteen met een popie reactie klaar staan maar naar eer en geweten een oplossing zoeken binnen de eigen politieke uitgangspunten. Authenticiteit helpt. En contact houden. Niet na twee keer bellen vergeten weer eens iets te laten horen. Niet beloven te bellen en het nooit doen. Het is zo simpel en waarom lijkt het dan toch zo lastig?

Ik zou het niet weten. Wat is er moeilijk aan afspraken nakomen en je woord houden? Het is me een raadsel maar één ding weet ik zeker: je kunt de allernieuwste techniek toepassen, het zal niets helpen als je niet van aloude principes uitgaat. En dat imagohoudinkje waar de politicus en bestuurder zelf zo gek op zijn? Dat moet maar liever in de prullenbak. Het werkt uitsluitend op de lachspieren.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress..com

 

Service

www.vipspotting.nl

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/04/24/politici-zijn-het-haasje/trackback/

RSS feed for comments on this post.

9 reactiesPlaats een reactie

  1. Ja, communicatie! Dat is ook wat, een verhaal apart. Maar wel belangrijk blijkt. Als je zegt dat het niet goed gaat, verliezen mensen vertrouwen. En dat is jammer, daarom de opkomst van communicatie. Mensen hebben het blijkbaar nodig om te weten dat het altijd goed gaat met een bedrijf (/overheid)!
    Maar is dat niet een gevolg van de media? die té snel gaat?? Door internet heb je zo verhalen in de wereld. Verhalen gaan nooit op de juiste manier rondt (zie spelletje doorfluisteren voor kinderen).

    Dierenleed heb ik een hekel aan. Een tijdje geleden zat ik bij de voetbal en paste op een jongentje. Het jongentje vertelde vol trots: “Ik heb de poten van een spinnetje eruit getrokken.” Omdat het een kind was, reageerde ik overmatig geschrokken: “Oooh!! Dat meen je niet! Ik moet er niet aan denken, dat mijn benen eraf worden getrokken. Het doet me al pijn, als ik kom te vallen.” Het jongentje heeft het (naar mijn wetens) niet weer gedaan. Hij heeft later wel vol trots verteld, dat ie een spinnetje in huis had en deze netjes in de boom had gezet. “Dan kan ie daar een huisje maken!”

    Jagen vind ik echt de grootste onzin. Ik ben dus ook blij met de partij van de dieren en hoop, dat ondanks het kleine aantal.. er nog wat invloed zal zijn.. Van mij mogen dieren wel in de grondwet terecht komen, het is bijna angstaanjagend als je sommige stukken op tv ziet..

  2. Zoals Miranda al zegt, het zijn niet alleen de politiekers die die beeld willen uitzenden, maar journalisten zijn er ook maar al te graag bij om snel, snel zonder dralen (en kritisch nadenken) artikels te schrijven. Alles voor de goed-nieuws-show (en het geld).

  3. O zeker, de journalistiek gaat ook wat mij betreft niet vrij uit. Dat heeft te maken met de toegenomen concurrentie, onder meer door internet. Politici weten daar overigens heel goed gebruik van te maken, evenals van de mogelijkheden tot manipulatie van journalisten.
    De ontwikkelingen bij de pers hebben voorts te maken met het algemene gevoel dat het alleen maar om “scoren” gaat en niet om kwaliteit. Een hype, terecht of niet, ontwikkelen, is heel wat gemakkelijker dan gedegen journalistiek onderzoek.

  4. Ik vind het wel grappig, dat je dit topic aansnijd!
    Afgelopen week kreeg ik hetvolgende op school te horen:
    “Om een persbericht zo juist en correct mogelijk in de krant te kunnen krijgen, moet je erop letten, dat je een artikel schrijft, waar een journalist niet al te veel werk aan heeft. Maar ook moet je zorgen, dat je goed contact hebt met de journalistiek en dezelfde journalist van de krant benaderd.”
    Zo van; als je een goede indruk wekt bij de journalist, zal hij/zij jouw artikel zonder het in het extreme om te bouwen sneller op ‘normale’ wijze plaatsen.

    Erg leuk, vooral, omdat ik liever journalistiek had willen studeren (niet gedaan vanuit toekomst perspectief, kleine wereld, kans op arbeidsmarkt, weet ik veel :P). Zo zie je het geheel even van de andere kant!

    Maar Kaj, heb ik nou in een logje gelezen dat jij ook op de communicatie-afdeling hebt gewerkt? Iets van: “Mooie verhalen schrijven, terwijl collega’s jankend over de gang liepen van stress.”

  5. Ja, Miranda, dat van dat persbericht klopt. Journalisten zijn soms net mensen en laten zich ook inpakken door gemak en goede relaties. Ik weet maar al te goed hoe moeilijk het is persoonlijke en zakelijke relaties uit elkaar te houden. In het ene geval vind je persoonlijk een politicus/a of bestuurder aardig. Dan heb je al minder de neiging om erg van leer te trekken. In het andere geval heb je hem of haar de volgende keer weer nodig. Dat is lastig als je eerst heel erg lelijke dingen hebt gezegd. Als het goed zit, kun je als journalist toch nog wel heel veel zoalng je de ander maar in zijn of haar waarde laat.

  6. En, o ja, inderdaad. Ik heb gewerkt op de PR-afdeling van het toenmalige “Staatsbedrijf der PTT”.

  7. Aaaah vandaar! Het leek al iets communicatiefs van een bedrijf uit!

    “Als het goed zit, kun je als journalist toch wel heel veel volang je de ander maar in zijn of haar waarde laat.”

    Dat is dus als communicatie-adviseur ook het geval lijkt mij!

    Ps Leuk om te horen!

  8. Bij de voorlichter is dat “in zijn of haar waarde laten” mestal geen punt. Integendeel, een voorlichter stelt zich veel zakelijker op dan een journalist. De laatste gooit meer van zijn persoonlijkheid en karakter in de strijd.

  9. Miranda, misschien moet ik dat laatste nog wat toelichten. Een voorlichter heeft een organisatie achter zich staan die hij of zij moet vertegenwoordigen. De wijze waarop die vertegenwoordiging plaatsheeft, is door het bedrijf (of de afdeling communicatie) vastgesteld. Dat betekent dat de voorlichter binnen de grenzen daarvan moet opereren. Als journalist heb je wliswaar te maken met de eisen van je medium (krant of omroep) maar je kunt in je vraagstelling en benadering van mensen heel goed daar buitentreden. Dan hangt veel van je persoionlijkheid en karakter af. Je bouwt dan ook altijd een persoonlijke band op met mensen die je incidenteel of geregeld interviewt.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: