Van hardhout tot teer (2)

00000185.jpg

Toen ik 14 was. wilde ik president van de VS worden. Het was de eerste keer dat ik heel bewust iets meemaakte van de presidentsverkiezingen en ik bewonderde, zoals zovelen, John F. Kennedy. Die bewondering had vooral iets te maken met mijn puberale onzekerheid, trouwens. Al gauw werd mij duidelijk gemaakt dat ik nooit van mijn leven president zou kunnen worden omdat ik niet in het land ben geboren en mijn ouders ook niet. Mon Dieu, mon Dieu aidez ce pays et son pauvre peuple! (wie goed les heeft gehad op de basisschool, weet waar die tekst vandaan komt).

Ja, het land lijdt er nog steeds onder maar soms worden je keuzen bepaald door onmogelijkheden. Nadien stonden voor de mij de keuzen open om detective, docent, of popmuzikant te worden. Tot op heden ben ik geëindigd als journalist, schrijver en columnist. Was dat ambitie? Nou en of! Had het iets te maken met vrije keuze? Nou ja, die vrijheid is altijd mede bepaald door maatschappelijke voorwaarden. Ben ik ongelukkig? Niet vanwege mijn beroep.

Brandende ambitie stuwt Ségolène Royal in de richting van het Franse presidentschap. Bij tijd en wijle gebruikt ze daarbij middeltjes en trucjes waar ik niet gelukkig van word en zij…tja, dat zal ik nooit weten. Kiest ze uit vrije wil voor die trucjes? Wie zal het zeggen? Ze heeft wel mijn voorkeur want Frankrijk is voorlopig lang genoeg geregeerd door rechts.

Vanmorgen was er weer eens een mevrouw bij ons nationale wakkermakertje op tv en zij vond vrouwen in Nederland niet ambitieus genoeg. Mon dieu! Het hele gedoe gaat opnieuw beginnen nu de minister van columns het “glazen plafond” wil doorbreken. Zij betwijfelde in alle toonaarden of gestudeerde vrouwen wel uit vrije wil thuis blijven om voor de kinderen te zorgen. Ze vergeleek het godbetert met het dragen van hoofddoekjes door moslima’s. “Men zegt dat het vrije wil is, maar is het wel zo?”

Het mevrouwtje, dat natuurlijk weer eens een boek had geschreven om met de minister van oprispingen te bespreken, vond al die thuiszittende doctoranda´s maar zonde. Waarom eigenlijk? In de eerste plaats studeer je toch voor je eigen geluk en niet voor het werk dat je gaat doen? Waaarom zou je, goed opgeleid en wel, thuis niet gelukkig kunnen zijn? Waarom denken zoveel mannen en vrouwen dat het grootste geluk ligt in een betaalde baan op topniveau?

Het kipje had wel gestudeerd maar vond dat Nederlandse kindjes in het vervolg, net als Franse kindjes, maar hele dagen naar school moesten zodat moeder kan werken. `Ze krijgen op school maaltijden dus ze komen niets tekort`, kakelde ze. Ik begrijp het, moeders zijn er om hun kinderen te voeden en niet om ze op te voeden. Dat maak ik op uit de woorden van het gebulde niemendalletje. En trouwens, wie denkt er aan die kindjes? Zijn Franse kindjes veel gelukkiger dan Nederlandse? 

Zelfs onder Nederlandse aanhangsters van het feminisme heb ik medestanders die mij gelijk geven en zeggen dat vrouwen niet moeten werken. Het mag wel en dan behoren ze net zo goed beloond te worden als mannen.

Ik vraag wel eens iemand of hij of zij gelukkig is. Het antwoord is meestal `ja`. Dat laat altijd ruimte voor twijfel. Is er wel sprake van geluk? Beeldt iemand zich het niet allemaal alleen maar in? Zou hij of zij niet gelukkiger zijn als alles anders was? Het vraagteken is in tegenstelling tot het ironieteken het meest noodzakelijke leesteken van allemaal.

Ik wil graag met de minister van openlijke schofferingen spreken over geluk. Vooral het geluksgevoel. Dat gevoel mag subjectief zijn maar het lijkt mij belangrijker dan een brandend ambitie bij Marie en allemens. Die binnenbrand is een vorm van huiselijk geweld en doet het hardhouten gestel verteren.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst 

https://politiek.wordpress.com

 

Service

www.ballenbak.net

www.prikpagina.nl

www.geluk.com

www.verrasjezelf.nl

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/04/23/van-hardhout-tot-teer-2/trackback/

RSS feed for comments on this post.

6 reactiesPlaats een reactie

  1. Willem van Oranje op de trap van de Prinsenhof in Delt nadat hij door Balthasar Gerards was neergeschoten?

    Pittige discussie hoor, over thuisblijvende moeders met of zonder ambitie. Eh, laat ik het zo zeggen: Een vrouw die een leuke baan laat schieten omdat manlief te lui is om thuis zijn handjes te laten wapperen (in de goede zin van het woord), moet haar vent misschien eens een schop onder z’n kont geven. Jij weet toch ook dat de zorgtaken bijna nergens gelijk verdeeld zijn? Als man en vrouw daar samen happy mee zijn; prima. Als één van beiden dat niet is; aan de slag!

  2. `Mon dieu, mon dieu, ayez pitiez de moi et de ce pauvre peuple` zijn Guillaume d´Orange toegeschreven als laatste woorden. Ik heb de zaak dus een beetje geparafraseerd maar inderdaad…

    Luie mannen. Ja, dat ben ik zelf ook maar ik vind wel dat die schop onder de komt bij tijd en wijle “op z’n plaats is”. Is het omgekeerde trouwens ook toegeataan?

  3. sorry: pitié

  4. en “kont”natuurlijk, oei, oei die leesbril…dat moet toch een andere worden!

  5. Meestal, merk ik. Zijn vrouwen uit zichzelf al zorgzamer. Ik heb 3 jaar geleden met een aantal mannen in een huis geleefd. Daar zorgde ik al snel voor de mannen die overigens nog steeds mijn vriendin zijn. Als ik daar ben en een dikke afwas zie staan, dan sta ik al snel af te wassen. Wel schop ik ze dan ook aant werk om te gaan dweilen op te ruimen oid.

    Hier in de straat had ik laatst een gesprek met een buurman. Deze straat bestaat nog maar 2 jaar, dus de buren begin je langzamerhand steeds meer te spreken.
    “9 Jaar geleden zijn mijn vrouw en ik hier in Nederland met 2 kinderen aangekomen. Het enige wat we hadden was een plasticzak met kleren. We hebben beide voor studeren gekozen. (Hij is bijna huisarts en zei verpleegster geloof ik, maar dan een hogere functie. Op hun pakketjes staat iig ‘wel edelgeleerde’ ofzo)
    Mijn vrouw is al klaar, ik nog een half jaartje en dan ga ik lekker 2 á 3 dagen in de week werken en mijn vrouw ook, zodat we alle tijd hebben voor de kinderen en om te genieten.”
    Mijn moeder heeft zich ook een tijdje nuttig gemaakt op de arbeidsmarkt (omdat het moest, geldgebrek door het bezig van 2 huizen). Ze vond dit niks en ze doet nu betaald oppassen op haar kleinzoon (mijn zoontje). Dit vind ze wel lekker, want werken, daar heeft ze niks mee. Ze doet liever de huishouding.
    Sommige mensen hebben het niet op werken. Het is ook wel andersom (in mijn familie 2 gevallen), daar werken de vrouwen fulltime en de mannen doen het huishouden en zijn bij de kids.

    Ja het is zonde van het geld. Maar ik zie ook wel eens op programma’s, dat turkse afgestudeerden terug gaan naar Turkije, omdat hier nou eenmaal geen gat meer in de markt valt te vinden. Ik geloof dat de man in kwestie stroopwafels verkoopt in Turkije!

    En met al die werklozen nog zeggen dat vrouwen moeten werken.. :S

  6. Ps, schrijffouten heb ik ook al last van hahah.. Zij word (zonder t??) MAar goed, het is begrijpelijk! Soms ga je wat te snel en soms… moet je gewoon naar bed. Haha truste! 😛


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: