Relativiteitstheorie

2006-315-climb-mount-everest.jpg

Nog niet zolang geleden heb ik me voorgesteld hoe het zou zijn om multimiljonair te zijn. Om te beginnen leek het me heel gemakkelijk en rustgevend. Ik heb ook precies bepaald wat ik met al dat geld zou doen en als ik die prijs win, dan weet ik dus wat me te doen staat.

Kun je met een vrouw vrijen die zich niet wil laten verleiden (ik bedoel “vrijen en niet “verkrachten”)? Kun je vliegen? Vast wel, maar voordat het zover is, moet je je voorstellingsvermogen aan het werk zetten en dan…

Ooit zei een bergbeklimmer: “De hoogste bergtop bestaat alleen maar tijdens de klim. Als je eenmaal boven bent, is het gewoon de grond onder je voeten.” En daar begint de relativiteit. Als die bergbeklimmer zich van tevoren goed had ingeleefd in zijn positie boven op de berg, had hij al die moeite niet hoeven doen. Dan was de sensatie al aan hem voorbijgetrokken. Meer dan eens grijpen we naar datgene wat buiten ons bereik ligt en als we het hebben, valt het toch weer tegen.

Dat ligt wat anders voor degenen die op een dieptepunt zijn beland. Doodziek, psychisch in de kreukels en noem maar op. Als de weg omhoog is begonnen, tekent zich een heel nieuwe ervaring af. Meer dan eens blijkt dat mensen die doodziek zijn geweest, minder belangstelling hebben voor miljoenen, de onbereikbare vrouw, de kans om te vliegen of de bergtop. Zij zien in hun alledaagse leven de hoogste top en genieten van het uitzicht, en de rijkdom. 

Psychisch of fysiek relativeren zij ook de tragedies die zich in de wereld afspelen. Kortgeleden las ik van een man die op sterven na dood is geweest. Zijn lichaam kan zich afsluiten voor fysieke pijn, althans op het moment zelf. Bij mij ligt het weer anders.

Bij mij ligt de bron in het overlijden van mijn moeder toen ik 14 was. Omdat mijn vader zich geen raad wist en ik ook niet, hadden we niets aan elkaar. Zo waren we allebei eenzaam en hebben we in eenzaamheid ons verdriet verwerkt. Een dieptepunt, een tragische episode, dramatisch bij tijd en wijle maar ook eindig.

En nu denk ik dat mijn gevoel mij niet snel meer terug zal gooien in de diepste van de diepe putten. Ik heb me weinig aangetrokken van de aanslag op de Twint Towers in New York. Mensen gilden ineens dat de wereld was veranderd terwijl zij, in mijn ogen, zelf de wereld aan het veranderen waren. Niet die aanslag heeft de wereld veranderd maar de hysterische reacties daarop.

Toen Theo van Gogh werd vermoord dacht ik: “Dat heb je.” (Ik weet nog precies waar ik was, op de N 207 om iemand naar Schiphol te brengen)  Tot mijn verbijstering ontdek ik mensen die die moord nog niet hebben verwerkt. En zo vult het leven van anderen zich met treurmarsen, stille tochten, herdenkingen, desnoods aan een mijnramp van tientallen jaren geleden en ik zit het allemaal verwonderd aan te kijken.Wat bezielt die mensen dat ze alsmaar weer in herdenking en treurnis willen duiken?

En daarom denk ik dat het overlijden van mijn moeder zo´n diep dieptepunt is geweest dat niets nog echte indruk op me kan maken. Ik relativeer tragedies want ik ben op de hoogste top van het verdriet geweest. Ik heb gezien dat het de grond is waarop ik sta.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.panoramas.dk

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/04/22/relativiteitstheorie/trackback/

RSS feed for comments on this post.

One CommentPlaats een reactie

  1. your topic is so cool . but i an disappoint with the language used .plz write this in english .


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: