Drama’s en tragedies

doffe_ellende.jpg

Lang geleden had ik een tante Dora. Die naam zal ze wel van haar ouders hebben gekregen en daar kan ik ook niets aan doen. Hoe dan ook, tante Dora was een schat van een mens met koektrommels en snoepjes. Bovendien had ze een pracht van een zandbak in een eindeloze achtertuin die zo’n beetje overging in een bos waar ik niet in durfde te spelen vanwege de duisternis en…een graf.

Ja zeker, er lag een graf. Dat was het graf van de man van tante Dora. Oom Jan-Hein die op veertig jarige leeftijd al was overleden aan trombose. Ik verwarde het wel eens met trombone waarop de hele familie dan besmuikt zat te lachen. Tante Dora niet want die kon of wilde het niet horen.

Hoewel tante Dora voor mij een schat was, had ik wel eens het idee dat oom Jan-Hein, die ik nooit anders heb gezien dan starend vanaf een bruine foto, aan zijn vrouw was overleden. Hoe dat zat? Nou tante Dora kon met haar wat brommerige stem heel lang praten over … ellende. Zusje die zat in de puree omdat haar man vreemd ging, zusje anders zat in de puree omdat de minnaar wel bekend was, de buurvrouw had een verschrikkelijke ziekte, de bakker was failliet en zo ging het maar door.

Als alle ellende op was, putte tante Dora uit het verleden want ook vroeger gebeurde er veel verschrikkelijks. Het afschuwelijke treinongeluk op Java, neergestorte vliegtuigen, de explosie van een vulkaan in Indië waarvan ik altijd de naam heb geweten maar die ik nu natuurlijk even kwijt ben, de dementie van de baboe die ze daar had gehad en die door Soekarno zo afgrijselijk was behandeld en nog veel meer van dat moois. De zandbak was een goede toevlucht voor iemand van een leeftijd die het verschil tussen trombose en trombone niet weet.

Ik had daar dus geen last van maar ik had altijd wel het idee dat mijn ouders blij waren als ze weer naar het hoge noorden, Winschoten, konden. Ver van tante Dora, zij het dat ze altijd wel een waarschuwing meegaf: “Passen jullie wel op voor overstromingen als het stormt?” Hoe je daarvoor op moest passen, wist niemand, vooral niet sinds de ramp in Zeeland.

Daaraan moest ik denken toen ik de nieuwsreportage zag van de moordpartij op de universiteit in Virginia. Een eindeloze rij van oogetuigen of zogenaamde ooggetuigen passeerde de revue. Van de drijfveren van de moordenaar was nog niets bekend maar de correspondent werd toch gevraagd door Rick Nieman of hij niet toch al iets wist dat kon bijdragen aan de feestvreugde vanwege de kijkcijfers.

Daarop bracht de correspondent een doos vol gissingen, veronderstellingen, geruchten en andere kletskoek naar voren. Eén ding viel op: het was allemaal heel verschrikkelijk. Als journalist moet je tegenwoordig geen feiten weergeven maar vooral drama’s en tragedies. Je moet het publiek met tranen aan de beeldbuis binden. Dan pas doe je aan goede berichtgeving. Je zou het “krokodillistiek” kunnen noemen.

Ja, dan kom ik toch echt tekort. Ik kan het echt niet opbrengen al die gezwollen Haagse jankbluf over het voetlicht te brengen. Ironie en sarcasme, prima. Feiten en achtergronden, ook goed. Vind ik zo’n slachtpartij dan niet erg? Heus wel. Ik zou er alleen niet de helft van de journaaltijd aan besteden. Professionele huilebalkerij…nee dat is aan mij niet besteed. Dankzij tante Dora heb ik mijn portie al gehad.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.zoektocht.net

www.partijvoordedieren.nl

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/04/18/dramas-en-tragedies/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: