Waarom mijn hond klopt

chatham.jpg

´s Ochtends als ik na het ontbijt naar de slaapkamer terugga om mijn tanden te poetsen, doe ik meestal de deur achter me dicht. Even traditioneel is het als de hond even later met zijn voorpoten aan de deur krabbelt om binnengelaten te worden. En zie, de deur opende zich en liet de hond binnen.

Wie zich in de positie van de hond verplaatst, zal begrijpen dat mijn hond een oorzakelijk verband ziet met korte lijnen. Een soort magie. Krabbelen aan de deur is voor hem net zoiets als het bewegen van de deurknop voor ons is. Het kan niet anders of de deur gaat open. In wezen interesseert het ons niet welke kracht de deur voor ons opent. Als het maar gebeurt.

Hetzelfde doet zich voor bij wetenschappelijke onderzoekers. Zij herhalen een eenmaal bedacht trucje of kunstje, de wetenschappelijke methode genaamd. Talloze malen hanteren zij het hun bekende middeltje opnieuw en zie, er openbaart zich iets. Vol enthousiasme roepen zij vervolgens dat de wetenschap opnieuw een histiorische stap voorwaarts heeft gedaan.  

De vraag is hoe zij dat weten. Is het misschien niet een stap opzij of een stap schuin achterwaarts in de marges die tot dan toe niet eens bekend waren? Op die manier kun je natuurlijk wel aan de gang blijven. Wie denkt voorwaarts te gaan, kan heel goed in werkelijkheid een achterwaartse beweging maken. De relativiteitstheorie van Einstein heeft dat al lang geleden duidelijk gemaakt. Theorie, ja zeker. Verder ging hij niet.

Slechts een theorie want Einstein wist dat er meer was tussen hemel en aarde. Méér dan waaraan hedendaagse wetenschappers willen denken. Hij stelde zich dan ook bescheiden op en dat is het kenmerk van het ware genie.

Ik moest daaraan denken toen ik vanmorgen wakker werd in het bewustzijn van de geboortedag van Michiel Adriaensz. de Ruyter. Voor mij was het geen verrassing dat ons nationale goeiemorgentje een nazaat van de beroemdste Nederlandse vlootvoogd aller tijden in haar programma had. Zonder blikken of blozen verkondigde zij aan Nederland dat iedereen de naam nog wel in het geheugen zou hebben. Vanwege het goede geschiedenisonderwijs in Nederland en de ontvankelijkheid van Nederlanders voor de historie. Natuurlijk. Volgens mij had ze zelf van te voren even bij Wikipedia gekeken.

De admiraal was een barslechte scholier en ging vanwege zijn beperkte leervermogens via de touwslagerij (In een blauwgeruite kiel maar vlees was er niet te bekennen) naar zee. Daar ontpopte hij zich als een geboren zeeman en een handig koopman. Pas toen de Staten hem riepen, ging hij in dienst bij de marine om de Engelsen op hun donder te geven (toch wel opmerkelijk om dat te herdenken op de dag dat Britse marinemensen uit Iran weer naar huis komen).

Klopte Michiel ook op de deur? Nee, maar hij was een man van het lot, een gedreven dromer met een rotsvast geloof in zijn protestante God. Hij vroeg niets voor zichzelf maar ontving omdat hij altijd aan de belangen van anderen dacht zonder zichzelf weg te cijferen. Dat is niet alleen het ware genie maar ook de bron van eeuwige roem. Een overpeinzing waard voor achterwaarts lopende wetenschappers. Mijn hond heeft dat niet nodig. Hij klopt en weet dat het zal werken. Ooit was die ontdekking voor hem een geweldige, historische stap voorwaarts.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

 

Service

www.deruyter.org

www.users.skynet.be

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/04/05/waarom-mijn-hond-klopt/trackback/

RSS feed for comments on this post.

One CommentPlaats een reactie

  1. hallo kaj! Lang geleden, druk druk druk met tentamens, dat ging eventjes voor 🙂

    Als iemand over geschiedenis begint, varen (jaja, toepasselijk, gezien je topic) mijn terug in de tijd. Brugklas MAVO, ik werd naar de MAVO gestuurd, niet omdat ik niet goed kon leren, maar omdatmij nog een pubertijd te wachten stond. Een eerlijker antwoord was geweest ‘Jij bent geen directeur kindje, maar afkomstig uit een arbeidsgezin’.

    Eerste klas Mavo, werd ik uiteraard meteen bloootgesteld aan mijn slechtste vak. Hetgeen mij allegieën bezorgde en bijna dodelijk schoolziektedingen.

    De man die mij les gaf in geschiedenis was alles behalve indrukwekkend. Geen mooie (voor mij in ieder geval) verhalen, geen indrukwekkende (voor mij weer hè) soapverhaaltjes, dus geen interesse. Het enige wat mij interesseerde was zijn vergeelde baard, de bureaustoel die hij voor zich uit duwde door de gangen en de grote stok waarmij hij vaak op mijn tafel mepte, omdat ik volgens hem de openbare.. euh klassikale orde verstoorde. Vervolgens belandde ik achter de deur.

    Geschiedenis is een vak wat je moet liggen. Nu vind ik het interessant om geschiedenis verhalen te horen, maar destijds vreselijk. “We leven toch nu!?” Ik denk dat je een goede leraar bent, als je geschiedenis voor kinderen ‘leuk’ kan maken en brengen. En niet begint met jaartallen stampen en dat soort gekke dingen.

    Mijn ervaring in de geschiedenis’colleges’ is dus nihiel en als ik er al was, heb ik niets meegekregen :D.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: