Geert Wilders is geen Mr. Bean

bunuel-phantomofliberty.jpg

Dat reclamemakers mij de hele dag door beschouwen als een soort imbeciel die wel zal lachen om zouteloze grapjes is al irritant genoeg. Dat ze denken dat ik mijn eigen lichaam niet ken, maakt het nog wat bonter. Ik denk aan Actimel dat meent door middel van een bewegend pijltje aan te moeten geven waar mijn buik zit (of eigenlijk die van iemand anders). Dat is voor Actimel  belangrijk want daar wordt 70 procent van onze weerstand bepaald.

Actimel zou wel eens gelijk kunnen hebben. Het overgrote deel van onze weerstand lijkt bepaald te worden in de onderbuik. De bijeenkomst “Wat moeten we met Wilders” van gisteren was op zich al een bewijs van onvermogen. Veel teveel eer voor die man. Geert Wilders is geen Mr. Bean die uit de lucht is komen vallen en ons verrast met zijn onhandige en voor de hand liggende oplossingen. Hij spreekt namens zo’n 500.000 Nederlanders die de loosheid van zijn oplossingen en opvattingen niet inzien. Daarvoor hebben zij heel veel goede redenen. Soms worden die door de onderbuik ingegegeven, soms door een koel verstand. Het is te gemakkelijk om te denken dat Wilders’ aanhang uitsluitend bestaat uit misleide dwazen. 

De niet-Wildersianen zouden zich dan ook niet moeten afvragen wat zij “met Wilders moeten”. Dat leidt alleen maar tot jij-bak-achtige situaties zoals die zich nu afspelen rond mevrouw Wilders. We zouden iets moeten met Wilders’ achterban. De mensen die daartoe behoren zien in Geerts “gedachtengoed” iets dat oplossingen brengt voor hun situatie. Het zijn óók mensen die opkomen voor hun belangen en soms misschien zelfs voor de belangen van de hele samenleving. Zoals zij dat zien, dan tenminste.

Wilders is geen hypnotiseur die mensen kan laten doen die zij niet willen. Hij spreekt klare taal voor een deel van de Nederlanders. Als hij is weggemoffeld komt er een nieuwe leider want ze staan in de rij te wachten. Eerst was er Joop Glimmerveen, daarna Hans Janmaat, toen Fortuyn (die niet eens de bedoeling had rechtsextremisten aan te trekken) en nu Geert Wilders. In de omgeving zoemen onder meer Conrad Kusters en Michiel Smit rond en ik kan nog een hele trits namen noemen.

Stuk voor stuk spreken zij grote groepen mensen aan die in het “donker” leven en geen kansen zien om zich uit hun benarde situatie weg te werken. Een stem op Wilders is niet alleen maar een ondoordachte proteststem, het is de weerklank van de relatieve gezapigheid van andere partijen. Als die de moeite hadden genoemen om wekelijks de extreemrechtse krantjes en websites door te werken, hadden ze geweten wat er leeft onder een, vermoedelijk groeiend, deel van de bevolking. Kennelijk is het andere partijen nopg niet gelukt die 500.000 mensen warm te krijgen voor de oplossingen die zij aanbieden. Misschien spreken ze niet aan en zijn ze dus niet zo goed. Je kunt wel gelijk hebben maar gelijk krijgen is een andere zaak.

Mogelijk is het nog steeds wel. Vooral als de partijen de maatschappijkritiek van extreemrechts niet langer zien als het “gedachtengoed van kleine groepjes malloten” maar als wezenlijke onvrede. De gedachten en oplossingen die bij deze groeperingen leven, zijn een signaal en daarmee moet terdege rekening worden gehouden. In het bedrijfsleven worden klachten al heel lang serieus genomen ook al worden ze wel eens wat krom gepresenteerd.

Tegelijkertijd kan er in het parlement zelf iets veranderen. De sleutel ligt op dit moment bij de VVD. Als deze partij haar zelfreinigend vermogen gebruikt, hoeft ze iet langer op een schandalige manier tegen de PVV aan te schurken. Op die manier zou de gedachte dat er iets bestaat als een “fatsoenlijke Islamofobie” haar fundamenten verliezen. Wat moeten we met Wilders? Ga toch weg gek! Ga eens kijken wat je aan jezelf kunt doen en beschouw de voorman van 500.000 Nederlanders niet langer als een geïsoleerde rariteit.

Tot sterkt,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.mrbean.co.uk

www.utwente.nl

www.ei-van-columbus.nl

U voldoet niet aan het profiel

1354.jpg

In het verleden moesten werkgevers in hun advertentie precies aangeven wat voor mensen zij zochten. Ze mochten achteraf geen nieuwe eisen gaan stellen aan de sollicitanten. Ik krijg het idee dat die goede regeling sinds enkele jaren is afgeschaft.

Een familielid van mij solliciteerde naar een functie in de mediabranche. Hij was er naar ons aller mening precies voor geknipt en schreef een brief die past bij een journalist: goeie taal, leuk verhaal. Ja zeker, het leek wel een artikel en het lijkt mij dan ook dat het mooier niet kan.

Na drie weken had hij nog niets gehoord en daarom belde hij maar eens op. Niets aan de hand, er was vertraging door ziekte, zwakte en natuurlijk de wintersport. De man die de sollicitaties moest beoordelen zal wel met zijn been in het gips hebben gezeten. Dat heb je als je in het buitenland de berghellingen gaat verpesten. De natuur neemt zelf wraak.

Maar goed, mijn neef wachtte enige tijd, een week. Toen kwam er een brief dat de keuze niet op hem was gevallen omdat hij niet paste “bij het profiel Wat wij zochten”. Voor de rest niets en stilte. Afgezien van de knullige formulering en de knol van een taalfout (WAT moet DAT zijn) was de brief ook onbeschoft kort en gaf ze verder geen uitleg. Wel opmerkelijk in een tijd waarin werkgevers klagen over het brutale optreden van medewerkers. Mijn neef belde op naar het desbetreffende mediale profielzoekerdje dat hem op een wat giechelende toon mededeelde dat ze geen details kon geven. “Teveel belangstelling.”Ja, dat heb je als je adverteert. 

Waarschijnlijk doet ze dat bij de jongens die ze afwijst ook. Giechelend nee zeggen zonder verklaring.  Nu had mijn neef natuurlijk van tevoren naar de opdrachtgever kunnen bellen om te vragen wat het profiel moest zijn. Tenslotte weet je als modern mens dat werkgevers altijd op zoek zijn naar profielen en niet naar mensen. Nou, dat heeft hij ook gedaan.

Meer dan vier keer en elke keer was degene die de informatie moest geven even niet bereikbaar en helaas…verder was er niemand die inlichtingen kon geven. Maar ja, het zal ons natuurlijk collectief een zorg zijn dat er op deze manier met mensen, ervaring en kennis wordt omgesprongen. De werkloosheidscijfers dalen, de winsten stijgen, het hedgefund propt de zakken vol, het gaat goed met de economie. Jammer dat het met mijn neef zo beroerd gaat.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

www.mkb.blieb.nl

Published in: on 22 maart 2007 at 4:33  Comments (1)  

Wat moeten we met Wilders?

occhio.jpg

We kakelen wat af in dit land. Vanmorgen was er een apotheker bij ons nationale alleskunnertje van Goede Morgen Nederland. De afzetter (letterlijke vertaling uit het Grieks) was een veel te machtige hap voor het gecamoufleerde blondje.  Ze kwam er niet goed uit hoe dat nou precies zat met bonussen en kortingen en mogelijk heeft het ochtendvroege interviewertje nooit goed kunnen hoofdrekenen.

Kakelen wel en dat is de “national passtime” van onze tijd. Zo gaan we vanavond een discussie meemaken met als thema “Wat moeten we met Wilders?” Ik ga daar niet naartoe want mijn antwoord staat al vast: niets. Wij moeten helemaal niets met Wilders en als het even kan,  nog minder. Door zijn pruik lijkt de ultrarechtse bal misschien een kip maar het is een kikker en pluk daar maar eens veren van.

In zijn hoekje van het politieke spectrum woekert op het ogenblik een discussie met Anja Meulenbelt (GroenLinks)  en anderen over de vraag of Islamofobie een vorm van racisme is. Strikt genomen is het dat natuurlijk niet omdat de Islam niet aan een ras is gebonden. Indonesië is het grootste moslimland ter wereld en daar woont een ander ras dan in de bakermat van de Islam, Arabië. Sterker nog: er wonen andere rassen. Er zijn heel wat mensen die daartoe behoren die niet de Islam aanhangen en dus zijn ras en religie in dit geval niet onverbrekelijk met elkaar verbonden. 

Even zo goed kan Islamofobie worden afgedaan als racisme. Laten we Ariel Bruéns (Nederkrant, Nederopinie) eens nemen. Hij stelt dat moslims stuk voor stuk te stom zijn om voor de duvel te dansen. Volgens hem is het hoogst discutabel tot zeer onwaarschijnlijk dat zij ooit deel kunnen hebben aan onze cultuur. Begrijp me goed: het is zijn opvatting, niet de mijne.  Nog afgezien van de vraag of moslims zo nodig moeten of willen deelnemen aan onze cultuur, valt iets bijzonders op in deze stelling van Bruéns.

Als een “tekortkoming” zo ingebakken is en zo onuitpoetsbaar, dan kan ze haast niet anders dan genetisch bepaald zijn. Als dat een feit is, dan kun je Islamofobie (het “gedachtengoed” van Bruéns) racisme noemen. Los daarvan lijkt het erop dat hij een heel nieuw ras heeft gekweekt: moslims. Zijn stellingname en opvattingen op het gebied van de Islam zijn vrijwel congruent aan racistische opvattingen, onder meer van de nazi’s. Overigens beweert Bruéns dat op zijn weblog geen racisme is toegestaan en dat is juridisch gezien slim.

Kortom, de verschijningsvorm is racistisch en dat lijkt me voldoende om er een afschuw van te hebben. Wetenschappelijk gezien zou je Bruéns eerder een fascist dan een nazi kunnen noemen. Formeel kent zijn “gedachtengoed” geen racisme maar stelt hij de “dominante” factoren in de samenleving als maatgevend voor iedereen. Dat is precies wat Mussolini deed en veel van zijn “soortgenoten” zoals Peron en Videla (Argentinië), Pinochet (Chili), Papadopoulos (Griekenland) en Franco (Spanje).

Het fascisme houdt in dat alle elementen, dus ook de individuen, in een strak corset van een vermeend gemeenschappelijk patroon van waarden en normen zijn opgesloten. Iets dat de Nazi’s aanduidden als “Gesundenes Volksempfinden”. In meer eigentijdse woorden: alle kikkers die uit de kruiwagen springen, moeten worden doodgetrapt. Ook niet echt aanlokkelijk en voldoende om ademnood te krijgen. Fascisten, Mussolini en trawanten, waren geen racisten maar ze wisten heel goed de zondebokken te vinden en dat doen de genoemde Islamofoben eveneens overduidelijk.

En Wilders? Ach laat die man toch. We moeten er niets mee, zelfs niet negeren. Gewoon tegemoettreden voor wat hij is: een vallende ster. Dat wil zeggen dat we een wens mogen doen die uitkomt: verdwijn!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.angstlijst.nl

www.nl.wikipedia.org (fascisme)

www.users.skynet.be

www.wereldeenheid.nl

www.uitwanhoopgeboren.nl

,

Léon de Winter en andere autismen

1157h.jpg

Kortgeleden verscheen een berichtje in de pers over chimpansees in Afrika. De dieren vertonen een dermate sterke uiting van cultuur dat de vraag zich rechtvaardigt of ze niet tot het menselijk ras gerekend moeten worden. Ik weet zeker dat het de meeste politici is ontgaan, bewust of niet bewust. Zij fixeren zich liever op `belangrijke maatschappelijke thema´s`  zoals dubbele nationaliteiten.  

Jahaa, we zitten wel met een probleem sinds we bedacht hebben dat alle mensen gelijkwaardig zijn. In de volksmond is dat vertaald in `alle mensen zijn gelijk` wat natuurlijk onzinnige prietpraat is. Wie naar Ronald Plasterk en mij kijkt, weet dat het niet waar is en als Minister van Onderwijs zou hij dat duidelijk moeten maken. 

Hoe dan ook, als alle mensen gelijkwaardig zijn aan elkaar, dan lopen we het risico om gelijkwaardig te worden aan een chimpansee. Ik weet niet of het erg is maar het lijkt mij veiliger om alle levende wezens dezelfde rechten toe te kennen. Mijn waarde stijgt dan niet uit boven die van een geranium en andersom. Dan doet zich wel weer de vraag voor of ik nog wel ongestraft een mug mag doodslaan. Gelijkheid en gelijkwaardigheid hebben zich ontpopt tot onvervreemdbare fundamenten (gevaarlijk woord hoor!) van waaruit politici zich blindstaren op marginale onderwerpen als AOW en vergrijzing. Marginaal omdat zij zich in de toekomst grotendeels zelf zullen oplossen, zoals zal blijken.

Een feit is dat die gelijkheid ons hoofdpijn geeft. Vooral als iemand aan die gelijkheid gaat zitten wrikken zoals Geert Wilders en zijn ongeletterde achterban. Nog erger wordt het als het onnozele-kop-syndroom van Henk Kamp zich plotseling aanbiedt als een vluchtstrook voor Wilders. `Hij zegt het ook`, roept peroxidepruikje dolgelukkig omdat hij niet helemaal geìsoleerd blijkt te zijn. Voordat ik `chimpansee` of `Léon de Winter` heb gezegd, bevindt de VVD zich in gevaarlijk rechts water.

Nu moet mij van het hart dat ik Wilders niet als geboren rechtse jongen zie. Ik denk dat hij zich gewoon als wat conservatievige zuiderling heeft aangesloten bij de VVD omdat het CDA hem te zwart en de PvdA hem te rood was. Al jarenlang lijdt de VVD onder een toestroom van conservatievelingen en dat is gek. Liberalisme en conservatisme gaan niet samen al denkt Léon de Winter dat het wel kan.

Geert heeft zich door het hysterische gedrag van partijen die geloven in de gelijkheid van mensen, in het extreemrechtse vaarwater laten sleuren. Zeker, bereidwillig maar niet van oorsprong. Zijn grootmoeder schudt nu haar hoofd en hoopt dat het met `haar` Geert ooit weer een keer goed komt. Overigens doet zich het verschijnsel voor dat het rechtsradicalisme ook voor de Tweede Wereldoorlog al in het zuiden het meest floreerde. Ik vrees ook voor de richting van supernova Camille Eurlings. Misschien komt het gevaar dan ook wel wel uit Limburg dat eindelijk wel eens bevrijd wil worden van de aanduiding `Limbabwe`.

De VVD vlijt zich uit angst voor de aantrekkelijkheden van Geert tegen zijn onbehaarde borst en dat zou ze niet moeten doen. Nu warlady Ayaan uit de polder is verdreven door de rechtshandige pantserwagen Rita, zouden de liberalen er goed aan doen schoon schip te maken. Weg met het rechtse vuil en voorwaarts met het liberalisme. Desnoods in een verbond met D66. Het hele rechtse contingent kan zich dan aansluiten bij Geert en moet daar vooral blijven. Mevrouw Van Ardenne heeft wel een beetje gelijk al begrijp ik niet goed waar zij zich als CDA-vrouw mee bemoeit. Ze zou zich beter eens kunnen richten op de totale onbewegelijkheid in haar eigen partij, dat lijkt me dodelijk saai en gevaarlijk.

O ja, en Léon de Winter´? Ja, eh, nou ja, die is óók erg´.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst 

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.olmensezoo.be

www.chimpansee.homestead.com

De Wouter tapes, the wrath of grapes*

hechizo_flamenco_farbe.jpg

Het is weer eens zo ver. De VPRO begaat een typisch Nederlandse stunt. De omroep laat de verliezer van de verkiezingen zien als persoon, als mens. Dat moet in Nederland altijd. Koningin Juliana was ook zo `gewoon`, zo “menselijk”. Dat heeft Beatrix die van beeldhouwen houdt, veel minder.

En Wouter, houdt hij ook van beeldhouwen?  Ik weet het niet. Het lijkt mij meer het type dat eindeloos bezig kan zijn om dat irritante kogeltje in het juiste kuiltje te krijgen in zo’n handpuzzeltotgekwordenstoeapparaat. De mens achter de lijsttrekker. Ja, hij gaat ook bekennen dat hij het als minister van financiën veel leuker vindt dan als premier, misschien. Ga toch weg, gek! Wat moet hij anders zeggen? “Ik heb een tyfushekel eraan dat ik weer met die rotcijfers ben opgescheept!” (ironieteken)

Wat mij betreft, hoeft al dat menselijke gedoe niet zo erg. Het interesseert me eerlijk gezegd geen klap wie de lijst trekt, als hij of zij het maar met overtuiging en bezieling doet. Ik hoef niet te zien hoe Wouter met zijn kind omgaat. Ik wil niet weten of zijn vrouw handig is met de witte was en op welke toonhoogte zijn hond blaft, kan me echt geen moer schelen. Volgens Alexander Pechtold is dat allemaal wel belangrijk.

Hij maakte vanmorgen duidelijk dat politici een goed weblog moeten hebben. Zalm schijnt zelfs op zijn log verteld te hebben welk voer hij niet tussen z’n voortanden weg kon krijgen na de avondmaaltijd. Wat schiet ik daarmee op? Ik moet een nieuwe kroon aanschaffen en dankzij zijn optreden is dat ding uit mijn verzekering geduveld. Daar heb ik wel weer een boodschap aan.

Je brengt politici niet dichter bij de mensen door hun dagelijkse ergernissen te laten zien. Het is als met “volg de Skodarijder”. Die Skodarijder wekt vertrouwen (om welke reden dan ook) en hij zal vast wel handig zijn met luiers omdoen. Maar andersom? Als iemand onhandig is met luiers, dan zal hij wel geen Skodarijder zijn. Jan Peter Balkenende die van een skateboard op de betontegels lazert, wordt daardoor echt niet overtuigender als politicus en zo gaat het maar door.

Integendeel, ze worden er gewoontjes door en soms zelfs “stom”. “Zie je wel, die man (of vrouw)  is een nog grotere boerenlul dan ik zelf ben”, wordt de boodschap. Dat dwingt niet het benodigde respect af.

Politici komen wel dichterbij door vertrouwenwekkendheid uit te stralen en vertrouwen waard te zijn. Bezieling, passie (wat iets anders is dan nodeloos gekrijs en gegil), overtuiging en visie, die visie die veel politici tegenwoordig van een blaadje af moeten lezen omdat het niet meer “uit de tenen” komt maar alleen maar uit het hoofd.

Soms heb ik het gevoel dat ze zelf verbaasd zijn over de doelstellingen die ze nastreven. “Is dat onze bedoeling? O, nooit gedacht!” Kijk en daarom kan de eerste de beste peroxidepruik aanhang winnen. Hij is zó ambitieus en gedreven dat mensen in hem gaan geloven, wat voor wartaal hij ook uitslaat. Als je een leugen vaak genoeg herhaalt, ga je er zelf in geloven. Als je tegenstanders je pesten en kleineren, radicaliseer je verder en boor je jezelf steeds verder de leugen in. Zo diep de leugen in dat elke “anti-alles” je vriend wordt. Maar het omgekeerde is ook mogelijk. Als je echt tot in je botten gelooft in de positieve boodschap die je uit te dragen hebt, dan word je de boodschap zelf.

En dat komt over. Dat heeft met “menselijke kwetsbaarheid” niet zoveel te maken. Het heet idealisme. Put it on your tape, Wouter!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

* Letterlijk: De gramschap van druiven (in tegenstelling tot de titel van Steimbecks boek “Grapes of wrath”)

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.viceversaonline.nl

www.scholieren.com

Eénbeens lied en de politiek

_40769281_frog2031.jpg

Ooievaar aan de kant van het water,

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spater

Hij keek al loerend om zich heen

Waarheen die kikker toch verdween

Misschien daar ginds in het riet?

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spiet

En Jan Peter kletste alle eindjes aan elkaar

En Geert zat met zijn handen in zijn haar

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spaar

 

Ooievaar aan de kant van het water

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spater,

Hij zuchtte ernstig tot zijn vrouw,

“Wat moet ik nou, wat moet ik nou?”

Zij zei toen “Echt, ik weet het niet”

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spiet

En Wouter zag geen gevaar

En Geert kamde zijn haar

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spaar

 

Ooievaar aan de kant van het water

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spater

Hij hield de hele dag de wacht

Want heus zo lang duurt wel de jacht

En hoord’niet hoe de kikker lacht

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spacht

En André had zijn zaakjes voor elkaar

En Geert bleekte zijn haar

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spaar

 

Ooievaar aan de kant van het water

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spater

Hij keek naar links en niet naar rechts

Want links zaten de kikkers slechts

En hij wilde toch weten

Of hij vandaag nog wel zou eten,

Spitter, spetter, spieter, spoet, gespeten

En Alexander was al lang niet meer daar

En Geert knipte zijn haar

Spitter, spetter, spieter, spoet, spaar

 

Ooievaar langs de kant van het water

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spater

Hij kreeg nu toch wel erge trek

In zijn lange, levensgrote bek

En dacht “dit is geen grapje”

Ik wil een lekker kikkerbillenhapje”

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spapje

En Femke sprak wel met misbaar

En Geert gaf een luchtje aan  zijn haar

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spaar

 

Ooievaar langs de kant van het water

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spater

Nog één keer kijkt hij in het rond

Maar nergens kikkers die hij vond

Alleen een bosje met wat stro

Dat te eten was een risico

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spo

En Jan vond het allemaal maar raar

En Geert föhnde apetrots zijn haar

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spaar

 

Ooievaar aan de kant van het water

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spater

’t Is niet dat ik dus werk”lijk klaag

Maar eigenlijk hoor ik thuis toch in Den Haag

Ooivaar hing zijn snavel aan een wilg

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spilg

Daarnaast één been, heel lang en rood,

Het and’re hield hij tot zijn dood.

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spood

En Mark begreep van alles geen sigaar

En Geert smeerde glimmerds in zijn haar

Spitter, spetter, spieter, spoeter, spaar.

 

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

bieslog.vpro.nl

Eer en later

paradijs.jpg

Eer ik u vergeet o Jeruzalem…ja, als het om eer en herinnering gaat kunnen we nog heel wat leren van onze Joodse medemens. Ongewild in de diasporah gedreven is de wens om terug te keren naar Jeruzalem altijd gebleven en zie, het is gelukt.

Nou ja, niet helemaal zoals de bedoeling was. Er zitten nog wat hardnekkige vuiltjes aan de lucht maar voor het oog is het einddoel bereikt. Voor mij persoonlijk geldt dat nog helemaal niet. Ik ben ongebreideld ambitieus en ook schandalig lui en die twee werken elkaar wel eens tegen. Hoe dan ook, ik lijk iets bereikt te hebben.

De PvdA gaat aan zelfreflectie doen en daarbij gaan mijn kritische blogteksten een rol spelen. Dat kreeg ik gisteravond te horen en het was ook vererend. Nu hebben kritische teksten één nadeel, ze zijn kritisch. In je kritiek kun je wel eens dingen zeggen waarmee je mensen op de tenen of de geslachtsdelen gaat staan en dat kwetst de eer. Gekwetste eer is verschrikkelijk, daar weten ze in sommige andere landen alles van.

Nu ben ik maar zo bang dat mijn bevriende socialisten mijn kritiek wel ter oge maar niet ter harte zullen nemen. Ik bedoel, dat ze zich gaan verdedigen. Zoiets als `Hij zegt dat we ons van de arbeider hebben verwijderd maar die arbeider bestaat helemaal niet meer.`Pats! Daar gaan we de bocht al uit. Zeker, de negentiende eeuwse arbeider van de strokartonfabriek bestaat niet meer omdat zijn werk is afgepakt door robots maar de arbeider die de WC´s schoonmaakt of het plantsoen leegruimt, die de vuilniswagen bestuurt of de parkeermeters controleert, die bestaat wel. En geloof me, het zijn arbeiders en dat is niet negatief bedoeld.

De arbeider van vandaag is geen ondervoede straathond meer maar wel iemand die al jarenlang om aandacht schreeuwt. Misschien was één van de eerste tekenen wel de opkomst van de vele lokale politieke partijtjes. In wezen zeiden zij allemaal `Hé, ik ben er ook nog!` De mensen die daarop stemden wilden de aandacht afleiden van de NATO, Wereldbank, globaliserende ergernis, ontwikkelingshulp enzo. Zij zeiden, `hoor eens even, ik heb op jullie gestemd en ik wil jullie aandacht, Mijn problemen lijken vanuit je pluche zetel klein maar voor mij zijn ze levensgroot.`

Het is als met pijn. De pijn die je zelf voelt, is het ergste. Mijn opgebroken straat baart mij meer zorgen dan 100.000 mensen in Ethiopie die creperen van de honger. Cru maar waar en het moet maar eens gezegd worden.  Er zijn mensen die denken dat geld of socialisme mensen omtovert tot egoisten. Dat is niet zo. Mensen zijn van huis uit egoist. Dat komt overeen met de wetten van de natuur zoals daar zijn `lijfsbehoud` en `behoud van de soort`. Nou, dat laatste hebben we echt meer dan genoeg gedaan, maar dat terzijde. 

Een andere gauw geuite verdediging is: “Ja maar hij  heeft gemakkelijk praten, hij draagt geen verantwoordelijkheid.” Kletskoek, ik heb helemaal niet gemakkelijk praten. Integendeel, ik praat me de blaren op mijn tong en niets of niemand reageert. U begrijpt waar ik naartoe wil? Naar Jeruzalem? Nou ja, mooie stad maar ik ga liever naar een ander ideaal. Laat de partij de kritiek echt ter harte nemen en niet alleen zichzelf verdedigen. Daarin schuilt het allergrootste gevaar. Ter overpeinzing het volgende.

Jaren geleden deed de gedachte opgeld dat ideologie niet meer terzake deed. Men was er schrikachtig voor geworden vanwege het nationaal socialisme en het geperverteerde communisme in de Sovjet Unie. Nou, daar moeten mijn vriendensocialisten maar even overheen stappen. Politiek IS ideologie. Jan Marijnissen en in mindere mate Geert Wilders bewijzen dat. De kiezer kiest voor ideologie, links en rechts oftewel SP, PVV en ChristenUnie. Ideologie is het gevoel dat de achterban heeft met de partij. Mensen sluiten zich niet aan vanwege doorgerekende plannen maar vanwege het goede gevoel dat ze bij een partij hebben. De heilstaat? Misschien moeten we er ander woord voor bedenken, liever eer dan later.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Service

www.users.skynet.be

www.digischool.nl

Published in: on 16 maart 2007 at 9:40  Comments (2)  

Op een mooie lentedag

316_boeven_gr.jpg

Het was op een mooie dinsdagochtend, vroeg in de lente toen Arie Apekool en Leo Leipswanz elkaar troffen bij het bruine cafë “In ’t olde Kloaghoes”. Tijd voor een kapoetsjino. Leo volgde het voorbeeld van Arie en zakte onderuit. “’t Gaat goed met Baggersait”, zei Arie tevreden. “We hebben nu al dagelijks zeshonderd bezoekers. We boren echt een markt aan.”

“Nou en hoe”, proestte Leo hikkend zodat hij de helft van zijn koffie over Aries overhemd spoot. “Echt lekker modder gooien over dat vuile gespuis dat ons fijne leventje bedreigt! Dat laatste stuk van jou was erg goed. Waar had je dat vandaan?” Arie vond het geproest niet leuk en keek wat treurig naar zijn kostbare overhemd maar je moest stoeien met de vrienden die je had. “Van de sait van “Gegorgel van de gootsteen”, zei hij. “Dat is een prima bron.”

Meteen keek hij ook weer verveeld voor zich uit want nu de “sait” zo goed liep, was het eigenlijk tijd voor iets nieuws. “We moeten nog iets anders gaan doen”, mompelde hij. Weer proestte Leo en deze keer zo hard dat de koffie letterlijk door Aries gulp naar binnen liep. “Wat dacht je van boeken verbranden?” vroeg hij. “Dat past toch aardig bij onze sait.””Ho ho, riep Arie nu. Hij had van Jacobse en Van Es goed begrepen dat je je nooit de kaas en zeker geen ander beleg van je brood moest laten eten. “MIJN sait, jij hebt helemaal nix.”

Leo boog schuldbewust het hoofd maar hij werd gered door  Peter Weerwolf, een onopvallende tattoozuil op poten die alleen maar de aandacht op zich vestigde als hij middenin de nacht naar de maan stond te huilen. “Hjwewhallo”, fluisterde hij . Hij had altijd wat moeite om uit zijn woorden te komen maar meestal lukte het uiteindelijk wel. “Hhwhikmoest komme lope want de brommer is stuk.”verontschuldigde hij zich. Ook hij ging aan het tafeltje zitten en bestelde een flesje spa. Hij  had immers niets nodig om ’s nachts wakker te blijven. Met zijn grote, opbollende ogen keek hij van de een naar de ander. Er lag hem een vraag op de lippen maar hij wist niet meer precies wat. Gelukkig zat niemand op zijn bijdrage te wachten.

In plaats daarvan haalde Arie een plastic zakje uit het borstzakje van zijn poloshirt. Daaruit kwamen drie zilveren hakenkruisjes tevoorschijn, heel fijntjes en kunstig gemaakt en zelfs voorzien van filigrain. “Jullie krijgen er ieder één van mij. Het geeft aan dat je bij de verzetsgroep hoort”, legde hij uit. “Inzetgroep 2”. Peter keek alsof hem zojuist een verlovingsring was aangeboden. Die Arie was wel een kanjer hoor!

“Luister”, fluisterde Arie nu ook. “Ik wil dat één van jullie op het Binnenhof een religieus boek of zo verscheurt. Dan zorg ik dat “Gegorgel van de gootsteen” er een bericht van maakt en dat plaatsen we dan ook weer op de Baggersait. Een prachtige daad van verzet tegen de socialistische, nazi- en dubbelepaspoortenvrienden die nu aan het bewind zijn. Later zal ik je vragen om desnoods je leven te geven voor ons heilig ideaal. ” Oempfoezmaar dat doe ik wel hoor”, verslikte Peter zich in zijn spa.

Op dat moment zette de kroegbaas de televisie aan waar bericht werd over een zelfmoordaanslag in Jeruzalem. Een zelfmoordterrorist. “Zazukkels!” bracht Peter nog uit. Zij woorden gingen bijna verloren onder de begroeting door Edith, de slanke en charmante vrouw in haar grijze mantelpakje, uniek in het gezelschap. “Joegjoeg, stelletje erudiete mannen van me”, kirde ze. “Zit er nog een glaasje sekt in vandaag?” Arie die als enige over een portemonnee beschikte, greep onmiddellijk naar zijn kontzak. “Daar kan ik me nou niet tegen verzetten”, gromde hij terwijl hij zijn vrienden betekenisvol aankeek.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service 

http://www.francienskatten.blogo.nl

Published in: on 16 maart 2007 at 12:09  Geef een reactie  

Irish coffee

chilling-storm.jpg

Vanmorgen presenteerden twee jongens zich bij het fameuze programma Goede Morgen Nederland met het jongerenkabinet. Daar zaten naast elkaar de premier en de minister van leren en werken. Klinkt goed allemaal.

Zij hadden een `onderzoek` gedaan onder 600 jongeren en de meest opvallende uitkomst daarvan was dat 44 procent van de jongeren wil emigreren. Zij vinden Nederland niet inspirerend genoeg. Bovendien zijn ze bang dat binnenkort Amersfoort aan zee ligt. Ze zijn waarschijnlijk net bekomen van de film `An inconveniet truth`.

Nou las ik vanmorgen in de krant dat de Ieren de grootste zuiplappen van Europa zijn. Dat lijkt mij een teken van grote inspiratie of in elk geval `inspiritualisatie`. Misschien komen daar al die verhalen over mannetjes met goudpotten en elfjes wel vandaan.

Persoonlijk ben ik gek op Irish Coffee al doe ik er altijd wel een tweederangs soort whisky in. Ja, de schrijfwijze slaat op mijn voorkeur voor Schotse whisky´s en eigenlijk wordt het dus Scottish Coffee. Dat geplaatst bij het feit dat in de coffeeshops wel gerookt mag worden, maakt voor mij de horecakeuze duidelijk. Hoewel het publiek me niet aanstaat, begeef ik me spoorslags van mij stamcafé naar de coffeeshop. Daar mag ik roken.

Volgens mij is het voorgaande stuk geschreven onder invloed van Scottish Whisky. Goed, inspiratie dus. Ik vind het een vreemde motivering. Het woord `inspiratie` betekent letterlijk `inblazing`, de vraag is alleen wie de inblazer is. In voorbije tijden had bijna iedereen een `Grote Inblazer` die zorgde voor de inspiratie. Die lijken we soms collectief te hebben afgezworen omdat we het zo goed allemaal alleen konden doen.

Laat dat dan maar eens zien. Mensen kunnen elkaar wel eens inspireren maar kennelijk zijn leerkrachten en ouders niet meer in staat om die `Grote Blaas` aan de kinderen af te geven. We zijn uitgeblazen. In plaats daarvan brengen we heel veel lucht voort maar `inblazen`, nee dat is misschien iets uit een ver verleden.

Ondertussen kijken de jongeren reikhalzend uit naar inspirerende landen als Ierland, het land dat leeft van sprookjes en volgens de reisbureau´s een eeuwenoud land (alsof andere landen niet even oud zijn) of de VS, de nieuwe wereld het land waar je voor 100 jaar de gevangenis indraait nog voordat je een coffeeshop hebt geopend. Al weer een flinke tijd geleden verlieten Ieren overigens massaal hun sprookjesland vanwege de aardappelziekte. Ze trokken naar de VS en zie…Disneyland reisde vele jaren later terug naar Europa. De sprookjes waren weer thuis. Emigreren hoeft niet slecht te zijn.

Eigenlijk begrijp ik die jongeren best. We hebben er in Nederland een handje van om uitgebreid aan patchwork te doen. Lapmiddeltje hier, lapmiddeltje daar en de grote visie blijft uit. Aan platvloersheid valt ook niets meer te winnen nu de masturbatieshow van De Mol niet doorgaat en ach, het water staat ons binnenkort misschien letterlijk tot aan de lippen

Ik vrees met grote vreze dat de Nederlandse jongeren voor een groot deel blasé zijn en menen alles al gezien te hebben. Het gebrek aan inspiratie zit niet in de jongeren maar in de ouderen. Zij willen geen oubolligheid en daarbij gaan ze vooral uit van hun eigen maatstaven. Ze zijn vergeten dat voor kinderen en jongeren alles nog nieuw is en dus ook interessant. Daar zit een probleem.

Wie een interessant onderwerp aandraagt met de opmerking dat het eigenlijk niet zo interessant is, is de belangstelling al kwijt. We nemen ze de wind uit de zeilen en bieden windstilte aan, nog voor ze de haven hebben verlaten. Het is allemaal oubollig en verklaarbaar. Er valt niets te (onder)zoeken in deze wereld. d

Onwillekeurig moet ik denken aan die meubelmaker die `hopeloos verloren` jongeren weet te inspireren door ze het vak van meubelmaker te leren en te laten zien waarom handwerk fraaier is dan digitaliteit. Hij leert ze trots te zijn op hun product en kweekt zelfs enthousiasme bij ze over de kunst van het meubelmaken in de zeventiende en achttiende eeuw.

Nederland niet meer inspirerend? Dat kunnen we onszelf als ouderen dus zwaar aanrekenen. Niet de duinen, de bossen, de polders of de Vinexwijken moeten inspirerend zijn. De leerkrachten en ouders hebben die functie. En wie dat heel goed begrepen heeft, zou wel eens netzo inspirerend kunnen zijn als een Ierse (cof) fee.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Service

www.windstilte.nl

www.buienrader.nl

Published in: Geen categorie on 15 maart 2007 at 5:36  Comments (1)  

Schaakbord

hogeresfeer.jpg

Een jaar of twaalf moet ik zijn geweest toen ik voor het eerst Indische rijsttafel te eten kreeg. Ik kende het begrip sambal nog niet en dat had vreselijke gevolgen, vooral omdat ik in het restaurant naast de verwarming zat. 

Is dat nou zo gek? Er zijn tal van kinderen van mijn generatie die nog veel later pas voor het eerst aan de rijsttafel gingen. Ja, maar mijn moeder is geboren in Soerabaja (tegenwoordig moet je erbij vertellen dat die stad op het eiland Java in Indonesiè ligt) en er kwam bij ons nooit nasi op tafel. Dat was wel bijzonder want andere ex-Indiëgangers eten vrijwel nooit iets anders. Tja, mijn vader hield niet van “hete” gerechten en dus… .

Erwtensoep, daarvan hield hij wel maar dat was ook geen wonder want hij was er op Curacao mee getraind. Op zaterdagmiddag en bij kokende hitte kwam er steevast erwtensoep op tafel. Dat typisch Nederlandse gerecht wilden de Nederlanders op de Antillen niet missen.

Nederlanders bleven waar ook ter wereld Nederlanders. Wie de correspondentie van mijn grootouders uit Indië doorleest, vindt daarin vrijwel nooit iets boeiends over de Indische cultuur. Het gaat wel over truttigheden als het Nederlandse notenhouten tafeltje dat zo énig stond in de hoek van de woonkamer. Er werd ook gesproken over de bijeenkomsten waar familie en vrienden oude Griekse drama’s opvoerde tussen de suitedeuren. Zo hoefde er niets gemist te worden van de Europese cultuur. De enige band met Indië  die mijn grootvader vormgaf was de Aziatische wapenverzameling, het Chinese porselein en het Indisch koper. We hadden zelfs een Samoeraiharnas. Een soort buit uit de wingewesten.

Wie nu vlak over de Nederlandse grens met Duitsland gaat kijken, vindt in sommige Duitse steden kolonies Nederlanders die op een kluitje bij elkaar wonen. Zij hebben geen contact met de Duitsers, doen hun boodschappen in Enschede en sturen hun kinderen in Twente en de Achterhoek naar school. Integratie in de Europese Unie! Je hoeft niet lang na te denken ocver de vraag wat de Duisters in die steden daarvan vinden.

Dat is niets nieuws want ook in Canada en Australië zoeken Nederlanders elkaar graag op en onderhouden zij soms hun Nederlandstalige omroep en krant. Ondertussen nemen Nederlanders het moslims uit Marokko, Turkije en andere landen kwalijk dat zij altijd op een kluitje bij elkaar kruipen. Klaarblijkelijk vormen mensen altijd en overal “ghetto’s”, een schaakbord van wijken en buurten.

Inmiddels vragen we ons in Nederland af of het maar niet het beste is om de hele boel door elkaar te gooien. Turken, Surinamers, Marokkanen, Nigerianen, Somaliërs en geboren Nederlanders moeten allemaal in één wijk door elkaar wonen. Dat is goed voor de integratie. Het gekke is dat niemand zich afvraagt of dat cliché wel klopt. Daarbij wordt het woord “ghetto” te onpas gebruikt om te herinneren aan de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Dat is behoorlijk misleidend.

Ik ga nu een gevaarlijke vergelijking maken. Als een kind wordt geboren, moet het integreren in de wereld. Het kan niets, weet van niets en snapt weinig. Het is zijn of haar eigen vertrouwde omgeving, kleinschalig en overzichtelijk, die het uitzicht op de wereld biedt. Van daaruit gaat het kind de wereld exploreren, in de wetenschap dat het thuisfront achter hem of haar staat. Ik maak me sterk dat het netzo werkt als mensen integreren in een voor hen nieuwe cultuur. Eerst komt de zekerheid, pas daarna de wens om kennis te nemen van de ander.

Ik heb geen zekerheden te bieden maar de principiële inrichting van gemengde wijken lijkt mij niet goed. De oude bewoners krijgen het gevoel dat hun gezellige wijk wordt verstoord. De nieuwe bewoners voelen zich er niet thuis, zelfs vijandig tegemoetgetreden. Dat wordt een broeinest van conflicten, radicalisering en rechts-extremisme. Niet alleen kinderen maar ook volwassenen hebben volgens mij in de eerste plaats behoefte aan geborgenheid. Tja, het blijft een schaakbord van mogelijkheden maar voor mij is het te eenvoudig gedacht dat zwart en wit door elkaar gewoon grijs gaan vormen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Service

www.thesauruszorgenwelzijn.nl

http://www.groene.nl