Ben ik “Camp”?

koperen_ko4.jpg

Er komt een moment in je leven dat je het moet toegeven: je bent uitgerangeerd en staat met één been in je graf. Vanonder de steen valt het niet mee om de ontwikkelingen in de wereld van de levenden nog te volgen. Als pseudo-letterkundige kun je bijvoorbeeld de ontwikkelingen zelfs in de taal niet meer volgen.

Dat gevoel kreeg ik gisteravond toen het begrip “camp” passeerde in een gesprek. Ik had geen flauw idee wat ermee bedoeld werd en kreeg meteen last van mijn nostalgiesyndroon: ik leef in de wereld van Beatles en hooguit Blondie. Shakira is aan mij voorbij gegaan. Ja zeker die naam ken ik nog. En dan is er nog zo’n schepsel als Birgit of Brigittte Maasland en ook dat is, denk ik gelukkig, aan me voorbij gegaan.

Maar goed “camp” dus. “Voor zover ik begrepen heb is “camp” een woord om aan te duiden dat iets in zo ernstige mate uit de trend ligt, dat het toch weer leuk is. Ik zal maar zeggen: de Teletubbies. Of nog beter: het kapsel van Jan Peter in zijn eerste jaren als premier. Of …nee…ik wilde zeggen het kapsel van Geert Wilders maar daar is niets leuk aan dus vergeet het maar.

Sinds drie maanden draag ik een hoed met slappe rand. Ben ik nu “camp”? Geen flauw idee. Eerlijk gezegd heb ik me er nooit iets van aangetrokken of ik binnen de smalle marges van een trend paste. Ik ben altijd gewoon mijn eigen weg gegaan omdat er altijd wel een schreeuwlelijk is die je in de grond probeert te boren. Wat je ook doet. Niet dat zoiets aan de orde was gisteravond maar het ligt wel aan de basis van mijn eigenzinnige gedrag. De andere kant van de medaille is dat ik nooit carrière zal maken. 

Ik heb altijd geleerd dat eigenzinnigheid in tegenstelling tot eigenwijsheid een positieve eigenschap was. In mijn eigenzinnigheid heb ik me de laatste jaren al herhaaldelijk gedachten gemaakt (dat is een Germanisme) over politieke partijen die zich vervreemden van hun beginselen en achterban. Vanmorgen stond er een artikel in de meest volkse krant over de PvdA die als “los zand” aan elkaar zou hangen. Dat was voor mij geen openbaring maar ik heb me wel aan het artikel gestoord.

Dat kwam doordat volgens het stuk “populisten van links en rechts” stellen dat de PvdA een vernieuwer is die de “gewone man” verraadt. Ik heb daar moeite mee. Zoals gezegd ben ik al jaren met het probleem aan het worstelen en nu lijk ik ineens te worden neergezet als een populist. Volgens mij is een populist iemand die iets roept omdat het hem goed uitkomt, bijdraagt aan zijn eigen meerdere eer en glorie. Bij mij gaat het om het welzijn van de politieke samenhang in dit land. Dat is iets heel anders.

Ik heb ook nooit gesproken over “verraad”. Naar mijn mening is de PvdA wel het zicht op de oorspronkelijke, erg omvangrijke achterban kwijt. Dat geldt overigens even goed voor de VVD, zij het dat die achterban kleiner is. Mijn bedoeling is het om de “Parteileitung”  ervan te doordringen dat zij een keuze moet maken over de te volgen weg. Een heldere ideologie die niet parlementair grijs mag zijn maar wel het midden zou kunnen houden tussen het Morgenrood en monarchistisch Oranje. En laten de dames en heren vooral begrijpen dat mijn verhaal niet in deze beeldspraak blijft hangen.

Mocht die duidelijkheid leiden tot het verdwijnen van een deel van de achterban, dan is dat jammer. Het is onmogelijk om het hele volk te laten vertegenwoordigen door één ideologie. Dat kan alleen “voor de schone schijn” in staten die heel ver verwijderd zijn van ons democratisch bestel. Schone schijn want ook een land als Iran slaagt daar niet in. Grote groepen van de bevolking proberen zich te onttrekken aan het officieel verkondigde fundamentalisme. Wat hen rustig houdt, is nationalisme. Niet de Islam.

Nou, ben ik nog een beetje bij de tijd? We zullen het zien. Duidelijk is wel dat de tweedeling binnen de PvdA, zoals de Wiardi Beckmanstichting dat noemt, misschien het beste zou kunnen leiden tot een oplsplitsing waarbij beide “lagen” zelf hun weg gaan zoeken. Dat is niet erg al kan het pijn doen. Het houdt in elk geval de mogelijkheid open voor de partijleden om trouw te blijven aan zichzelf. Volgens mij kun je op die manier populair worden of heel  erg “camp”. Ook dat laatste leidt tot het gewenste doel: aanhang. Die kun je dan weer verenigen en bij elkaar harken door “op camp” te gaan.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

 

Service

www.jeugdsentimenten.net

www.nl.trendmicro-europe.com

www.trendystyle.net

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/03/30/ben-ik-camp/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: