Honger

vreten.jpg

Vroeger toen ik vier of vijf was, kwam ik wel een thuis en dan zei ik dat ik “honger” had. Steevast kreeg ik dan te horen dat daarvan niets klopte. Ik had de oorlog nit meegemaakt en wist niet wat honger was. Ik had trek, zo werd mij verteld.

Omdat ik steeds toch weer vond dat ik honger had, kreeg ik het verhaal over mijn te late geboortedatum met enige herhaling te horen. Er maakte zich een wens van mij meester om eens een oorlog mee te maken. Dan zou ik ook weten wat honger was. In stilte verweet ik mijn ouders dat hun copulatie te mijnen behoeve zo laat was ingezet. Op een goede dag heb ik dat gezegd en toen was ik weer brutaal. Ouders, je snapt er niets van. Toch had ik er iets mee bereikt. Er werd nooit meer geroepen dat ik die periode waarover ik fantaseerde nooit had meegemaakt. En ik zei ook altijd netjes dat ik trek had. Er was een soort bepolderd evenwicht ontstaan.

Sinds vandaag weet ik dat ik gelijk had en dat mijn ouders onzin hebben gekletst vanuit een gevoel van zelfmedelijden. Zelfmedelijden dat zij altijd breed uit etaleerden zodra het woord Duits of Duitser aan bod kwam. Nou ja, het zal ook wel allemaal niet zo leuk zijn geweest maar ik voel toch een zekere rancune vanwege dat woord “honger”en mijn veronderstelde gebrek aan ervaring. Ik weet in elk geval zeker dat ik wel degelijk honger heb gehad.

Kijk het zit zo (iedereen van boven de 65 moet nu goed opletten maar jongeren mogen ook lezen)  Trek heb ik eigenlijk altijd. Er is altijd wel iets dat ik graag zou eten: een chocoladereep, een roomsoes, een kroket of een zak kipkluiven. Het heeft te maken met sensualiteit, met behoeften van de geest. Die wil geprikkeld worden via orale gevoelslichaampjes en smaakpapillen. Het trekt behoorlijk bij mij, zo’n zestien uur per etmaal. Het eten van een kroket kan dus een soort orgasme zijn.

Honger is iets heel anders. Honger heb je als je met trillerige benen en een bleek gevoel bijna flauwvalt omdat het te lang is geleden dat je maag bezoek heeft gehad.. Een veel te lage suikerspiegel hoort bij honger. Je lichaam heeft behoefte aan bepaalde stoffen en die moeten worden aangevuld. De honger wordt wel erger naarmate de aanvulling langer uitblijft. Op den duur voel je misschien niet eens meer dat je honger hebt. En toch…het principe is hetzelfde: een tekort aan stofjes.

Vanaf vandaag zal ik dan ook zonder schaamte roepen dat ik honger heb. Tenminste, als mijn spraakorgaan nog in staat is tot roepen. Echt bang ben ik daar niet voor. Volgens mij is dat het laatste onderdeel dat uitvalt als de honger me te machtig wordt.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com 

Service

www.hongerproject.nl.

Advertenties
Published in: Geen categorie on 20 februari 2007 at 10:06  Comments (1)  

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/02/20/honger/trackback/

RSS feed for comments on this post.

One CommentPlaats een reactie

  1. Haha,,, ik vind et een mooie relativering. Ik zei inderdaad ook altijd dat ik honger had, maar dat vonden mijn ouders niet erg. Als je je dan in een andere omgeving bevind en je zegt ‘schaamteloos’ dat je honger hebt, kun je inderdaad de volle lading over je heen krijgen.
    Stom eigenlijk hè?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: