Ik, u… en de kinderen

itsthethoughtthatcounts.jpg

“Ik ben 85”, zei het vrouwtje gisteren tegenover me in de trein. Ik keek haar verwonderd aan omdat ze een gezicht had waarvan je niet verwachtte dat er zo maar geluid uit kwam. Het klonk ook zo openhartig, vond ik. Ik keek nog eens goed naar haar en dacht: “Ze ziet er toch echt niet ouder dan 70 uit.”

“Ik ben 60”, gooide ik er in een al even openhartige bui uit. “Maar ze zeggen dat ze het niet aan me kunnen zien. Ze geven me minder.” “Het vrouwtje keek me geschokt en tegelijkertijd onderzoekend aan. “Zeggen uw kinderen dat?”vroeg ze aarzelend. “Ne, nee, nee”, was mijn reactie. “Dat kan ik zelf nog wel onthouden hoor.” Het vrouwtje knikte instemmend. “Mijn kinderen zeggen dat ik 85 ben. Ze zullen wel gelijk hebben.”

“Dement?” vroeg ik me af. Ik ben altijd teruggeschrokken voor het moment dat mijn kinderen me informatie over mijzelf zouden gaan geven. Zoiets als “Dag pap.” “Oh, zijn jullie mijn kinderen?” Het moet verschrikkelijk zijn.

“Morgen ben ik jarig”, zei het vrouwtje weer. Dat wist ze dus nog! Misschien een geval van beginnende dementie? “Oh, dus dan wordt u 86?” vroeg ik. Het vrouwtje schudde nee. “Nee, hoor, 74.” Zie je wel, hartstikke dement, flitste het door me heen. “Is één van uw kinderen met u op reis. Wordt er goed op u gepast?”vroeg ik brutaal.  Het vrouwtje keek me verwonderd aan alsof ze zoiets niet van een 60 had verwacht. “Nee, dat is niet nodig. Ik ben maar 85 maar ik kan heel goed op mezelf passen.” Ik was met stomheid geslagen en durfde enige tijd niets te zeggen.

“Maar net zei u, dat u morgen 74 werd. Nu beweert u dat u 85 bent. Hoe zit dat?”probeerde ik uiteindelijk toch maar. Het vrouwtje toonde steeds meer verwondering en die probeerde ze te verhullen door een glimlach. “U bent inderdaad niet veel meer dan 60, hè?” zei ze. Haar stem verried een mengeling van twijfel en absolute zekerheid. “Ik ben blij dat het met mijn intelligentie nog niet zo slecht gesteld is al willen mijn kinderen me dat doen geloven.”

Het hoge woord was er uit. “Ik ben 142″, zei ik zonder blikken of blozen maar wel naar de waarheid aangezien het drie keer op rij objectief was vastgesteld. Weer keek het vrouwtje me geschrokken aan.””Ja, dat denken er wel meer die 60 zijn”, lachte ze. Tevreden deed ze haar ogen dicht, mij in lichte verbazing achterlatend. Die verbazing maakte gaandeweg plaats voor zekerheid. Het viel allemaal best mee met haar. Alleeen…die kinderen, die deugden niet!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Service

www.hetmisverstand.be

www.kaboem.nl

Advertenties

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2007/02/03/ik-u/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: