Flamboyance

Gisteren waren Anne en ik met vrienden een dag naar Maastricht, met de trein. Een dag naar Maastricht is de juiste uitdrukking want het grootste deel van de tijd waren we onder weg. Dat was niet zo vervelend hoor want meteen al in mijn woonplaats, inderdaad Alphen aan den Rijn,  kwam ik een coupé binnen met de opmerking “Wat is het hier gezellig zeg”. Daarop volgde een eerst humoristisch, daarna steeds frivoler en ten slotte een serieus gesprek met een aantal mensen dat in Utrecht een congres over autisme ging bijwonen.

Zelf bleken ze van die aandoening geen last te hebben maar ze waren wel bang voor een lange reeks saaie lezingen. Tegelijkertijd verheugden ze zich op de ontmoeting met bekenden uit het hele land. Niet echt autistisch dus. 

Tussen Utrecht en Maastricht werden we ons ervan bewust dat er geen restauratiewagens meer zijn in de treinen. Je moet op het station wat drinken en eventueel iets meezeulen maar in de trein is niets te krijgen. Soms is er iemand met een rugzak met van alles en nog wat maar dat is een kwestie van geluk hebben. De NS doet zijn naam eer aan No Service.

De Maastreechter gemeenschap nam ons dan ook met uitdrogingsgverschijnselen op. Gelaafd en wel trokken we even later door de stad en raakten we steeds meer onder de indruk van de internationale allure en de flamboyance van de stad. Die flamboyance zal binnenkort voor iedereen die mij kent terug te vinden zijn in mijn persoonlijke presentatie.

De weg terug was opnieuw een tocht door de Sahelgebieden van midden Nederland. Droogte, droogte en nog eens drooge. De man met de rugzak kwam twee minuten voor station Utrecht langs zodat we besloten toch maar iets op het station te drinken. Tussen Utrecht en Alphen kwam er een koor in de trein dat met wisselende gedrevenheid min of meer bekende liedjes ten gehore bracht. Voorzien van rode hoeden, lichtjes en volop tierelantijnen waren ze erg herkenbaar en droegen ze bij aan de flamboyance van de onderneming. In Alphen aan den Rijn stapten ze uit. Tot ver in de stad in opbouw waren ze nog luidkeels te horen. Die droogte, die vergat ik daarbij maar eenmaal thuis smaakte het bier wel erg lekker.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Advertenties
Published in: on 26 november 2006 at 11:18  Geef een reactie  

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2006/11/26/flamboyance/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: