Vrouwensteun (2)

In mijn vorige column ben ik niet helemaal eerlijk geweest. Annemarie was in de eerste plaats voorstander van meer vrouwelijke soldaten. Dat zou vooral bij vredesacties belangrijk zijn.  In landen waar vredestroepen optreden, zijn vrouwen nog al eens het slachtoffer. Zij praten met vrouwen daarover gemakkelijker dan met mannen. Geen wonder. Mannen zijn meestal de oorzaak van die ellende. Dat weet ik ook nog wel.

Alleen…soldaten plegen niet te praten maar te schieten. Dat wekt bij een vrouwlijke soldaat even weinig vertrouwen als bij een manlijke. Of zo’n “ingreep” veel helpt, valt dus te betwijfelen. Annemarie vond het een goed idee om hoeren met het leger mee te sturen zodat de mannen beter “aan hun trekken(?)”  zouden komen. Nou…ik blijf dat weinig vrouwvriendelijk vinden.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress..com 

Published in: on 20 oktober 2006 at 3:09  Geef een reactie  

Vrouwensteun

“Vrouwen moeten elkaar steunen”, het klonk weer eens op tijdens de raadsvergadering van gisteravond. Daarna volgde veel gelach, ook onder de vrouwen, waarvan de oorzaak mij dit keer ontging.

Ik moest eraan denken toen ik vanmorgen Annemarie Jorritsma hoorde pleiten voor meer vrouwen in vredesoperaties. Sterker nog, ze vond dat er meer vrouwen in het leger moesten worden aangenomen. Defensie heeft het moeilijk met de werving en ook daarom: meer vrouwen. Die logica kon ik niet volgen. Mijn conclusie zou zijn: afschaffen die hap.

Ze stelde daarbij dat er generaals waren die nog nooit een vrouwelijke leidinggevende of zelfs maar medewerker hadden gehad. Dat was toch echt verschrikkelijk. Zonder blikken of blozen bracht ze vervolgens naarvoren dat het misschien goed zou zijn hoeren mee te sturen met vredesacties. Meer vrouwen op vredesactie dus.

Nu zijn hoeren vermoedelijk de enige vrouwen die generaals ooit wel eens onder zich hebben gehad. Tegelijkertijd zouden deze hoeren een fraaie traditie voortzetten. In vele vervlogen eeuwen kenden de legertreinen de zogenaamde marketensters die in zwaaar Calvinistische kringen wel eens werden versleten voor “marktkoopvrouwen”.  Ja, ze lagen goed in de markt. Ingebed in de krijgsmacht, zal ik maar zeggen.

Toen Annemarie was uitgesproken kwam de kreet van gisteravond bij mij weer naar boven “Vrouwen moeten elkaar steunen”. Heel goed. Met steun van vrouwen zoals Annemarie hebben de vrouwen geen mannen meer nodig.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Published in: on 20 oktober 2006 at 6:55  Comments (2)  

Beterschap

“The mess is in the messenger”, het is een bekend begrip. In de geschiedenis zijn boodschappers opgeknoopt , onthoofd en werden er tulbanden in hun schedel getimmerd omdat de ontvangende vorst de boodschap onaangenaam vond. Het gebeurt nog steeds tot op de dag van vandaag. Journalisten doen volgens heel wat woordvoerders niet anders dan liegen, bedriegen en sensatie zoeken. “Het is gelogen dat het gedrukt staat”. Nou leuk, zo’n vak heb ik dus.

Gisteravond kwam tijdens een bijeenkomst in het stadhuis een onderwerp aan de orde waarbij de “rectificatie in de krant”  een belangrijk onderwerp werd. Persoonlijk ben ik geen voorstander van rectificaties, behalve als het om heel heldere, aanwijsbare fouten gaat. Als bij de zoveelste bomaanslag in Bagdad twintig doden vallen en de krant vermeldt er vierentwintig, dan hoef je dat niet te rectificeren. De eerstvolgende bomaanslag maakt het wel weer goed.

Met rectificaties moet je naar mijn mening dus heel zorgvuldig en spaarzaam omgaan. Het zou beter zijn als mensen meteen de eerste keer zeiden wat ze bedoelden. Dan kan de journalist dat ook zo opschrijven. Veelal berusten rectificaties op “second thopughts” van de woordvoerder. Hij of zij is bang voor eigen hachje in de eigen organisatie. Ik denk dan altijd, jammer dan. Een interview geven is nu eenmaal spelen met vuur. Mooier kan ik de boodschap niet maken.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Published in: on 19 oktober 2006 at 7:19  Geef een reactie  

Scheve schaats

Vanmorgen zag ik in het zo vermaledijde programma “Goedemorgen Nederland” een vraaggesprek met Kluun. Kluun is,om welke reden dan ook,plotseling een rijzende ster in literair Nederland. Meer een soort hype eigenlijk.

Nu heeft hij een nieuwe methode gevonden om literatuur onder de aandacht van het volkje te brengen: Night Writers. Daar staan schrijvers zich uit te sloven om hun product op een popie manier aan de man te brengen. Het publiek dat vermoedelijk te lui is om te lezen, jaagt de schrijvers op tot prestaties die ze tot nog toe niet voor mogelijk hadden gehouden. Ze gillen, springen, jodelen, schuimbekken en bieden hun fysieke eigenschappen aan het gehoor aan om maar “over te komen”. Voor de commercie? “Nee hoor”, lachte Kluun. “Niemand móet iets. Alleen wie wil, doet er aan mee.” En wie niet wil, die valt niet op, dacht ik daarbij.

Het schrijverschap heeft eeuwen van eenzaam geploeter en geworstel met gedachten gekend op een klein kamertje, zonder warmte. Hoera, die tijd is voorbij! Leve de emancipatie van de schrijver. Hij is extravert geworden. Gedachten hebben plaatsgemaakt voor onderbuikemoties en het kamertje werd verruild voor een podium. Het gaat goed met de literatuur want het denken is alleen maar een blokkade, een writers block misschien?

Eigenlijk zou ik blij moeten zijn want het schrijverschap is een voortzetting van het verhalen vertellen en dat gebeurde al voordat het schrift was uitgevonden. Met een beetje geluk beweegt het verhalen vertellen zich af van het geschrijf en wordt het weer een sociale bezigheid. Toch tempert iets mijn blijdschap. Ik heb het gevoel dat Kluun een scheve schaats rijdt door het schrijverschap te presenteren als een soort Idols.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http:// politiek.wordpress.com

Published in: on 18 oktober 2006 at 7:23  Geef een reactie  

Manipulatie

Kortgeleden schreef ik een aantal stukken over de geschreven pers en tv in Nederland. Toen kreeg ik de reactie dat de pers helemaal niet maatschappijkritisch was en is.  Ik ben het daar jammer genoeg mee eens ook al krijgen journalisten méér dan ééns het verwijt dat ze zo “links” zijn.

De media presenteren zichzelf ook als vernieuwend en eigentijds. Daarbij horen aan de ene kant de walgelijkheden van de Gouden Kooi, aan de andere kant Goedemorgen Nederland. Daarvan zag ik vanmorgen nog een stuk en plotseling schoot mij iets te binnen. Ik zag het wazige mevrouwtje dat de interviews afhandelt, hoe komt het toch dat ik haar naam niet kan onthouden, en toen begreep ik het. Dit vernieuwende, luchtige, flitsende actualiteitenprogramma is helemaal niet vernieuwend. Het is van een burgerlijke truttigheid die het begrip oubolligheid verre overstijgt.

Het recept is eenvoudig. Je zet een jong uilskuikentje dat nauwelijks zelf begrijpt dat ze bestaat achter een tafel met goedemorgenproducten. Je wast, knipt en scheert(?) haar en trekt haar een zondags jurkje aan waarmee ze zo vooraan in de NH-Kerk zou kunnen zitten en voilà: je hebt een presentatie. Omdat er ook geluid uit moet komen, nodig je interessante gezichten uit en je legt het mevrouwtje een papiertje met vragen voor die ze wel kan lezen maar niet begrijpt. Zo voorkom je elke discussie want dat kost teveel tijd.

Op zo’n zender bestond het plan om Lingo af te schaffen ondanks een kijkcijfer van 800.000, alleen maar omdat er teveel ouderen naar keken. Ik begrijp er niets van. Kijken er dan jongeren naar Goedemorgen Nederland? Volgens mij is het uitsluitend geschikt voor half dementerende ouderen die het zicht op de wereld al voldoende hebben verloren. Ongetwijfeld zijn zij elke ochtend weer verrast door wat ze zien.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Published in: on 18 oktober 2006 at 7:05  Geef een reactie  

Verkiezingstoorts (2)

In Peru was ooit een terreurbeweging Sendero Luminoso, Lichtend Pad. Hoe lichtend het pad ook was, voor de meesten die het pad bewandelden, ging het licht definitief uit. Een fraai voorbeeld van manipulatie, alleen al door de naamgeving. Manipulatie zag ik vanavond ook op TV door beelden uit Noord-Korea. Daar dromden grote groepen mensen samen om in een knap geregisseerde demonstratie lucht te geven aan anti-Amerikaanse gevoelens. Manipulatie was ook de reactie van Bush’ schootteefje Rice. Zij sprak ernstig voor zich uit kijkend haar bezorgdheid uit over de Noord-Koreaanse kernproeven. Haar ogen maakten me angstiger dan die bom.
Zelf heb ik nooit van manipulatie gehouden. Ik was altijd van “recht door zee” maar dan toch weer anders dan Rita Verdonk. Toch heb ik vandaag gemerkt hoe eenvoudig manipulatie soms werkt. Een raadslid kwam naar mij toe en vertelde me dat ze een andere partij behoorlijk had toegescholden. Vooral vanweg de neiging van die partij om veel geld in sociale voorzieningen te stoppen, in haar ogebn een bodemloos vat.  Ik vroeg haar toen tegen wie zij zo had “gescholden”. Laten we dat andere raadslid Babette noemen want het was een vrouw. Het scheldende raadslid noemde alleen de achternaam van haar opponent. Daarop vroeg ik met een wat bezorgde blik in de ogen: “Heb jij tegen Babette gescholden?” De toon van het antwoord veranderde meteen. “Nou ja, gescholden…”, was het antwoord.  En “ach ik begrijp die landelijke partijen ook wel een beetje met die verkiezingen.” Kijk, dat klonk al heel anders.

Vervolgens heb ik haar gevraagd wat ze tegen die partij had. Een lange rij bewaren volgde maar steeds wilde zij weten wat ik ervan vond. Toen ik niet direct sjoege gaf, vroeg ze hoe ik dat dan vroeger gedaan had toen ik van “school” was gekomen. Ik liet haar merken dat ik ook wel eens een uitkering had geïncasseerd. “Nou ja, maar toen was je toch ouder?”vroeg ze toen. Daarin had ze gelijk maar ik had ook gelijk. Ik had haar “scheldpartij” weggemanipuleerd. Met een oogopslag en een stembuiging. Gemakkelijk maar het wezen van de manipulatie wordt er duidelijk door. Ze doet een beroep op de angst om niet geaccepteerd te worden en niet voor vol te worden aangezien. Een beroep op primaire behoeften. Daarom is ze zo kwaadaardig  

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Published in: on 17 oktober 2006 at 6:37  Comments (1)  

Mr en Mrs X

Henk Jan Smits, juryvoorzitter van Idols. Ik ben geen fan van hem en zeker niet van zijn veelal hart- en trommelvliezenverscheurende programma. Toch was ik vanmorgen heel blij met hem omdat hij een wezenlijk onderwerp aanraakte en er een heel duidelijke uitleg bij gaf.

De X-factor. Ze zit in ons allemaal, zo zei hij. Het is de kunst om die factor in jezelf te ontdekken. Dat sluit heel goed aan bij één van mijn vorige stukken op dit weblog, AGA genaamd. Daarin ging ik in op loopbaan, baantjes die soms ook een loopbaan zijn (je moet er veel bij lopen) en langs de kant staan. Smits sloeg wat mij betreft de spijker op de kop. Mensen moeten in staat worden gesteld om de kruising tussen talent en passie te vinden. Daar ligt hun kracht. Eenmaal daar aangekomen, zullen ze zich meer als een vis in hetw ater voelen in werk en privé leven. Dat is voor de samenleving belangrijk want het leidt tot duurzaamheid, optimisme en positiviteit.

Gemakkelijk is het niet om die kruising te vinden. Het lukt veel mensen niet omdat ze blijven hangen in hun driften als hebberigheid, verlangens, behoeften en noem maar op. Daarom zou het onderwijs veel meer gericht moeten zijn op ondersteuning van die speurtocht. Het zoeken naar jezelf en het vinden van de X-factor.

X staat meestal symbool voor alles wat onbekend is en zo is het hier ook. De X moet worden ontdekt, ontmaskerd. Dat is een spannende zoektocht. Laat Mr en Mrs X  nu maar naar buiten komen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com 

Published in: on 17 oktober 2006 at 8:44  Geef een reactie  

Verkiezingstoorts

De zaaltjes vullen zich. Lacherige leden van de lokale afdelingen van politieke partijen hokken bij elkaar in duistere of minder duistere gelegenheden. De verkiezingen zijn in aantocht en als het kamerlid binnenkomt, lijkt het of Sinterklaas zich heeft aangemeld.

Nou ja, dat laatste geldt niet overal. Bij sommige partijen duikt het kamerlid ineens op vanuit de kleinere of grotere menigte. Geheel onverwacht blijkt één van de gezichten bij een kandidaat kamerlid te horen. Hoe dan ook, de verkiezingen zijn in aantocht en al is Sinterklaas er niet, de staf laat zich wel zien: het bestuur, de fractie en de campagnecommissie.

In nauwelijks mis te verstane zinnen pikt het toekomstige kamerlid uit het programma de “highlights” waarvoor hij bij zijn of haar plaatselijke achterban sympathie vermoedt. Eeuwig en altijd zijn er de vragen van de leden over inkomen, zorg, de oude dag en het milieu. Eeuwig en altijd put de kandidaat zich uit in pogingen om aan te tonen dat het eigen partijprogramma misschien niet het ei maar wel de dop van Columbus heeft ontdekt.

Het is een slopend gebeuren. De lokale leden moeten zich inzetten voor de baan van iemand die straks het pluche in de Tweede Kamer gaat bezetten. Daar heeft hij of zij het zo druk dat de lokalo’s bij wie het allemaal begon, al gauw zijn vergeten. Behalve die ene, dat partijlid dat interessante vragen wist op te roepen en er nog wel eens over mailt. De ex-kandidaat krabt zich achter zijn of haar oren.  Terugmailen of niet? Talent of concurrent binnenhalen?

Regeringsverantwoordelijkheid. De ex-kandidaat grijpt de telefoon en belt die talentvolle herinnering op. Of hij of zij minister of staatssecretaris wil worden? Dat woord roept in de gedachten van de ex-kandidaat vooral het beeld van de schietschijf op. Zelf in de kamer blijven en talent op het spreekegstoelte totdat dag van het aftreden daar is. Dat is twee vliegen in één klap. En zo gaat de verkiezingstoorts van hand tot hand.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Published in: on 17 oktober 2006 at 7:06  Geef een reactie  

AGA

Een dezer dagen heeft een door mij gerespecteerd en gewaardeerd raadslid op haar weblog een stuk geschreven over passende of “algemeen geaccepteerde arbeid”. Dat laatste zal ik  “AGA” noemen. Aangezien ik haar graag wat suggesties aan de hand doe, heb ik op haar artikel gereageerd. Het klonk haast als een noodkreet.

Wie wil er nou tegen een matig salaris z’n leven lang werk doen dat geen aanzien met zich meebrengt? Ik denk dat heel veel mensen dat willen. Er zijn heel veel mensen die het liefst anoniem blijven. Mensen die niet naar roem en bekendheid en zelfs niet naar rijkdom streven. Zij verkeren het liefst in een sociale omgeving die ze “aankunnen” en die ze goed kennen. Zij blijven hun leven lang in dezelfde wijk wonen omdat die vertrouwd is en veiligheid biedt. Het is de veiligheid van het collectieve bewustzijn waarin traditie en gewoonten belangrijker zijn dan formele omgangsvormen. In die omgeving kun je arm en rijk zijn tegelijkertijd en …iedereen is er wereldberoemd.

Er zijn minder mensen die daarmee geen genoegen nemen. Zij willen iets betekenen voor de wereld, voor anderen. Vaak hebben ze ook de behoefte om te  stralen in hun vak, bekendheid en geld verwerven of aanzien, misschien zelfs roem. Zij geven leiding aan de samenleving en zij kiezen het beroep dat het best bij hun capaciteiten en ervaringen past. Zij bewegen zich probleemloos op het internationale podium en verhuizen zonder wroeging van rijtjeshuis naar villa. Zij willen ook best door blijven werken na hun vijfenzestigste.

Ik zou niet willen zeggen dat je mensen kunt vergelijken met een legoblokje maar ieder individu heeft wel zijn of haar profiel. Mensen `klikken` in wereld en samenleving. De plekken waar het klikt, de nopjes,  noemt men in religieuze kringen wel de `ziel`. Wie goed klikt, kan `bezield` aan het werk gaan. Dat is zelfs mogelijk in een laagbetaald baantje zonder aanzien. Het hangt er maar van af waar de `nopjes` zitten. Bij mensen die het in de wereld niet erg kunnen vinden, daar is het de taak van de overheid om te onderzoeken waar het `klikt`. Dan is de AGORA gevonden (algemeen geaccepteerde en ontzettend relevante arbeid).

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Published in: on 16 oktober 2006 at 7:10  Comments (1)  

Vondel

Had Vondel gelijk? “Waar werd oprechter trouw, ter wereld ooit gevomnden, dan tussen man en vrouw…” is de beginregel van zijn “Gijsbrecht”, het toneelstuk waarmee het podiumjaar vroeger elk jaar in Amsterdam begon. Op 1 januari. Ja, ja, Gijsbrecht van Aemstel, de edelman die zijn graaf vermoordde en Floris, de graaf die Gijsbrechts vrouw zo leuk vond. Trouw is misschien wel het moeilijkste waarmee mensen zich in hun leven geconfronteerd zien. Je moet immers ook trouw zijn aan jezelf? Dat komt niet altijd overeen met trouw aan een ander.

En hoe zit het dan met “betrouwbaarheid”? Ja, daarover heeft Vondel het nooit gehad en als zeventiende eeuwse kousenkoopman kon hem dat waarschijnlijk ook minder schelen want betrouwbaar moet je vooral  voor jezelf zijn, elke keer als de kassa opengaat, zo denkt de koopman. 
Nog een stapje lager ligt “geloofwaardig”. Dat is iets waarnaar tal van tijdgenoten streven maar bij sollicitaties en spreekbeurten wordt het veelal gauw vergeten.

In dat opzicht is onze vriendelijke vriend George Bush een schoolvoorbeeld. Zo snel als hij bereid was te geloven dat Saddam Hoessein massavernietigingswapens had, zo langzaam accepteert hij het aanatal doden dat door zijn toedoen in Irak is gevallen. Zo gauw als ik zijn betrouwbaarheid in het eerste geval betwijfelde, zo vlot ben ik ik bereid om dat aantal slachtoffers aan te nemen. Aan te nemen want enige twijfel blijft bij de journalist altijd bestaan. Nee, de wereldpolitiek doet mij meer denken aan dat andere, minder bekende werkstuk van onze nationale grootmeester in de dichtkunst:

“De dominee van Wieringen,
Vrat liever stront dan spieringen
Maar ik zweer u bij mijn zusters kont
Ik eet liever spieringen dan stront.”

Joost van den Vondel

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Published in: on 15 oktober 2006 at 1:38  Geef een reactie