Horecamoment

Mensen uit de horeca, het is een bijzonder slag mensen. Praat me er niet van. Ik heb drie jaar lang de bar van een studentencafé in Deventer draaiende gehouden. Vier avonden bardienst, een hele dag inkoop in de week, Ja, ik moest alles zelf doen. Een perfecte koppeling van in- en verkoop, we maakten winst en de belastinginspecteur heeft nooit geklaagd. Je krijgt ook een bizar beeld van mensen. Je ziet iemand helemaal volgelopen, na betaling, je café uitlopen en je weet zeker dat hij, of zij,  elders verder gaat met eten en drinken.

Leuk werk. Ik ben er alleen maar mee gestopt omdat Hare Majesteit het belangrijk vond dat ik met een plak plaatstaal en een bos takken op mijn hoofd door de hei ging kruipen. “Je land dienen” heette dat. Horeca bijzonder dus. Van de week moest ik ergens zeven euro tien afrekenen en die juffrouw achter de bar vroeg met nadruk om dat dubbeltje. Dat doen horecamensen over de hele wereld. Ze zijn gefixeerd op het bedrag achter de komma terwijl de winst volgens mij voor de komma ligt. Maar goed, als ex-barman begreep ik het wel en ik gaf haar dus mijn dubbeltje.

Vandaag was ik als journalist in Zeewolde. Dat is het mooie van mijn vak, je komt nog eens ergens. In een restaurant bestelde ik een lunch en de ober vroeg me of ik iets te drinken wilde. Toen gebeurde het… Ik zei “nee’ en ik dacht “ja”.  Alsof hij niets gehoord had ging de man verder “een mellekie, een vruchtensappie…”Ineens wist ik het en ik zei “Doe (Algemeen beschaafd Nederlands) mij maar een colaatje. “”Een colaatje”, herhaalde de ober en hij knikte op een echter obermanier. Daarmee geven obers aan dat ze de vraag begrepen hebben. Maar…waarom ging hij door met zijn “mellekie en sappie?”,dacht ik bij mezelf. Had hij een zesde zintuig? Kon hij door mijn herspenpan heen regelrecht in mijn grijze cellen kijken? Had hij mijn behoefte “gezien”of had hij me de eerste keer gewoon niet verstaan? Ja, een bijzonder slag

Kortgeleden vroeg iemand uit de horeca mij wat ik allemaal deed. ik ben daar slecht in. Ik begrijp dat ik me op zo’n moment moet verkopen als superjournalist maar het lukt zelden. Dat komt doordat ik altijd denk: “Wat ik doe? Ik houd de godganse dag mensen van hun werk en aan de praat.” Journalistiek, dat is pas bizar. Ja, dat kun je toch moeilijk in je folder of flyer zetten.  Ik heb een verkoper nodig. Of … ik moest toch maar ens de whiskybar in het centrum van mijn stad openen, die oude droom verwerkelijken. Het ultieme horecamoment.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Advertenties
Published in: on 4 oktober 2006 at 6:14  Geef een reactie  

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2006/10/04/horecamoment/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: