Beter weten en er tegenin

In mijn gemeente heeft VVD wethouder van Sociale Zaken, Robert Blom, het plan opgevat om de voedselbank overbodig te maken. Hij wil de “klanten” van de instelling extra inkomen verschaffen zodat zij zich van een fatsoenlijke maaltijd kunnen voorzien. Tot mijn stomme verbazing keren de organisatoren van de voedselbank zich tegen dat plan. Zij vinden het kennelijk heerlijk dat er zo’n tachtig inwoners afhankelijk zijn van hun organisatiedrang en goedertierendheid. Ze beschuldigen de wethouder er nu van goede sier te willen maken binnen zijn partij ter meerdere glorie van zichzelf.

Nu ken ik Robert Blom al vele jaren in tal van hoedanigheden en ik weet dat hij, laat ik maar zeggen, de publiciteit nooit heeft geschuwd. Ik weet ook dat hij het niet erg vindt om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Aan de andere kant vind ik de opvattingen van de voedselbankexplotajnten wel wat overtrokken. Robert is halverwege de vijftig en kan nauwelijks nog hopen op een glanzende carrière in de partijtop. Misschien als éminence grise maar hij zal toch echt eerst zijn termijn als wethouder af moeten maken. Tegen die tijd begint hij al aardig tegen de zestig te lopen.

Bovendien begrijp ik niet wat er op tegen is om een groep minima te voorzien van wat extra inkomen. Natuurlijk, ik snap wel dat de gemeente haar subsidiebereidheid voor de voedselbank straks sterk zal verminderen. Dat neemt niet weg dat de eigentijdse gaarkeuken in stand kan blijven op basis van particuliere giften. Dat doetn de caritasinstellingen van de rooms-katholieke kerk ook. Ik heb nog nooit gehoord dat Robert zich daartegen verzet. Uiteindelijk moeten toch ook de voedselbankaanhangers begrijpen dat hun instelling geen definitieve oplossing voor het armoedeprobleem kan zijn. Daar komt nog bij dat “links” al jaren schreeuwt om de verhoging van de uitkeringen. Dat is nu precies wat er gebeurt. 

Met alle respect voor de mensen die de voedselbank hebben opgericht en in stand houden, pleit ik toch voor een samenleving waarin dit soort bedeling uitgebannen kan worden.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Advertenties
Published in: on 21 september 2006 at 7:27  Comments (2)  

In’s blaue hinein

Toen mij vader overleed, vonden mijn broer en ik in het huis een krat beschimmeld bier(heus, het kan) en een fles rode port die drie jaar eerder was gekocht. Waarschijnlijk heb ik ooit gedacht “Dat zal mijn kinderen niet overkomen!”

Mijn eerste biertje dronk ik op twaalfjarige leeftijd op een zonnig terras in het Luxemburgse plaatsje Diekirch. Later ben ik gaan begrijpen dat het biertje ook die naam droeg. Ik vond het uitermate smerig en raakte jarenlang geen drank meer aan. Dat was ook precies de bedoeling van mijn ouders. Op mijn achttiende was ik na acht pilsjes voor het eerst dronken en vijf jaar later had ik, als militair, een lichte alcoholvergiftiging. Oorzaak: een onbekend aantal vjeutjes. Drie dagen lang lag ik in de ziekenboeg en een jaar lang kreeg ik al kotsneigingen bij het zien van een uithangbord van een café.

Dat neemt niet weg dat ik tot op de dag van vandaag graag een whisky, wijn of biertje lust. Ik waak er steevast voor niet dronken te worden. Een beetje aangeschoten, dat kan leuk zijn en al ik achter het stuur moet, komt er bij mij geen druppel naar binnen.

Onze tijd is anders, zeden veranderen, er komen nieuwe inzichten. Tegenwoordig jagen ouders hun jonge pubers met een schoon geweten het delirium in. Bier, breezers en jenever gaangemakkelijker over tafel dan bruin brood. Twaalfjarigen komen laveloos op de intensive care terecht met uitgebleekte hersencellen. Trots als een aap vertellen ze er later over aan hun vrienden.

Nieuws is het niet maar het lijkt wel of het niet overkomt. Drank is en blijft giftig als het in te grote hoeveelheden wordt genoten en…op te lage leeftijd. Het is onbegrijpelijk dat ouders hun kinderen sterke drank aanbieden en ze daarmee opvoeden tot alcoholist. Het is ook onbegrijpelijk dat zij klaarblijkelijk hun kind met genoegen “in’s blaue hinein” jagen. Ik kots ervan, deze keer langer dan drie dagen. Als notoire liefhebber van een borrel vind ik dat deze ouders hun recht op het ouderlijk gezag hebben verspeeld. Lastig voor de samenleving maar dat zijn jeugdige dronkebroers en alcoholisten nog meer.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Published in: on 21 september 2006 at 6:59  Geef een reactie  

Ongeluk bij geluk

Toen wij uit Rotterdam vertrokken…zo begint een bekend lied dat vooral meligheid uitdrukt maar het refrein begint steeds meer te slaan op de gelukvogels van dit land. Uit Rotterdam kun je maar beter vertrokken zijn, naar verre kusten zoals de oevers van de Oude Rijn.

 

Rotterdam brengt de ene na de andere rariteit voort. Leefbaar Rotterdam heeft zich in de afgelopen jaren al gemanifesteerd als een soort Mordor (zie: de Ban van de Ring) waaruit werkelijk de meest afgrijselijke wezens tevoorschijn kruipen. Wezens die in iedere andere beschaafde omgeving teruggejaagd zouden zijn in hun liederlijke ondergrondse holen. Daarbij blijft het niet. Het virus dat deze wezens verspreiden tast ook de vriendelijke bewoners van de Gouw aan. Zo is wethouder Geluk met plannen gekomen om de jeugd van zijn stad te terroriseren. Hij wil de kinderen nog langer naar school sturen dan nu al het geval is. Weg met het spelende kind. Dat is net zoiets als weg met de koe uit de wei.

 

Waar de koe uit de wei vertrekt vanwege een rigide mestbeleid, daar moeten spelende kinderen het onderspit delven om allerlei achterstanden op te heffen. Meneer Geluk begrijpt niet op welke achterstand hij kinderen zet die niet de kans krijgen te spelen. Het was een veel gehoorde kreet uit de negentiende eeuw dat arbeiderskinderen wegteerden omdat zij geen tijd, middelen en plek hadden om te spelen. Op goed geluk af komt de wethouder nu met voorstellen die elke pedagoog het hart verscheurt Geluk streeft naar een wereld zonder kraak of smaak, grijs van kleur, fantasieloos als hij zelf is en los van creativiteit.

 

Het is ten hemel schreiend dat het CDA landelijk de kinderen ook al vroeger de school wil injagen. Op die manier gaat Nederland steeds meer lijken op het klassieke Sparta waar kindertjes vanaf hun derde jaar van de moeder werden afgehaald om een militaire opvoeding te krijgen. Dat was hard nodig want Sparta voelde zich bedreigd. Er zullen altijd redenen zijn om kinderen hun jeugd af te nemen. Als de overheid daaraan mee doet, toont ze haar ware, koude en onmenselijke gezicht.

 

Tot sterkte,

 

Kaj Elhorst

 

https://politiek.wordpress.com

Published in: on 20 september 2006 at 7:34  Geef een reactie  

Reinildis van Ditshuyzen

Een paar keer per jaar wordt Reinildis van Ditshuyzen door de media van stal gehaald. Het moeten wel de Koninklijke Stallen aan de Mauritskade in Den Haag zijn want zij verschijnt altijd ten tonele als er iets over het Koningshuis te melden is.

Vanmorgen dus ook weer. Zij mocht uitgebreid verslag doen van de historie van Prinsjesdag en daarbij straalde zij zichtbaar. Ik zou zeggen, Maximaal. Het viel mij op dat zij in haar gezichtsuitdrukking en haar houding iets koninklijks heeft. Het zou mij niets verbazen als zij in het geheim ooit de troon in de Ridderzaal heeft beklommen om er schielijk vanaf te springen bij het eerste gepiep van een verborgen deur.

Koninklijke aspiraties dicht ik haar toe. Ze heeft er ook de naam voor. In Reinildis zit het woord `reine` al opgesloten en `Van Ditshuyzen`, ja dat klinkt haast nog beter dan Van Oranje Nassau.

Reinildis, ik wil je hartelijk bedanken voor de koninklijke show die je geregeld opvoert ter meerdere eer en glorie van de monarchie, of dat nu onder de Oranjes is of onder de Van Ditshuyzens.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Published in: on 19 september 2006 at 6:59  Geef een reactie  

Milieufreak

Ik klap nog maar eens uit de vergadering van de raadscommissie. Van tijd tot tijd hoor je er dingen die je haren te berge doen rijzen. Zo was er bij de laatste zitting een commissielid dat zijn betoog begon met de woorden: “Ik ben niet zo’n milieufreak…”. Je vraagt je af wat zo’n man bedoelt.

Er zijn vermoedelijk mensen die geen last hebben van opgezwollen ogen of een dikke keel vanwege de gore uitlaatgassen op straat. Er zijn ook mensen die het prachtig vinden als een oliekoek aanspoelt op een strand en vervolgens duizenden vogels om zeep helpt. Mogelijk staan mensen helemaal achter het idee om dynamiet op koraalgordels te gooien zodat de vissen in het gebied zonder blubblub naar boven komen.

Een enkeling zal er geen been in zien om onder het ozongat een lekkere huidziekte op te lopen. En dan, wat zou iemand malen om de verscheurende en gierende geluiden van overkomende vliegtuigen terwijl de baby het uitschreeuwt van ellende.

“Ik ben niet zo’n milieufreak”, het klinkt natuurlijk wel stoer, vooral als je met je studie in de lesboeken economie bent blijven hangen. Je hebt ook al gauw het  “no-nonsense” publiek achter je. Dat wordt pas “milieufreak” als ze zelf zien hoe hun familie wegteert van de vuiligheid.

`Ik ben niet zo’n milieufreak”, weet die man wel dat er in de voormalige DDR kindjes zijn geboren zonder hersens vanwege de Umweltverschmutzung? 

Misschien behoort hij zelf daartoe. In dat geval zijn zijn uitspraken te verklaren. Anders niet.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Published in: on 18 september 2006 at 6:19  Geef een reactie  

kommunikaassie

Vanmorgen had ik een interview met een mevrouw. Ik zat nog geen twee tellen of haar tien weken oude katertje kwam naast mij zitten op de bank. Het diertje nestelde zich tegen mij aan en legde zijn kopje op mijn been. Ja, dan heb je niet veel meer te vertellen. Enigszins verschuiven op de bank is al uit den boze.

En hoe zit dat met ons, met mensen? Ja, die mevrouw nestelde zich niet tegen mij aan en legde ook haar kopje niet op mijn been. Misschien dat de nabijheid van haar man haar weerhield. Waarschijnlijker is dat zij vanuit zichzelf al een heel scala van barrières zag. Misschien was ik ook niet het type dat haar uitnodigde tot nestelen en kopje leggen. Maar waarom had ik bij die kater wel succes? Hoe kon hij weten dat ik niet de meest afschuwelijke dierenbeul van de gemeente was? Intuïtie?

Het is onhandig om je meteen vanaf het eerste moment zo maar tegen een ander aan te nestelen en je kopje op zijn of haar been te leggen. Zoiets hoef je je kinderen nauwelijks bij te brengen. Die terughoudendheid hebben ze grotendeels van zichzelf. En toch … veel onbevangenheid gaat in de vroege jaren verloren.

Dat heeft voor- en nadelen. Een gebrek aan onbevangenheid maakt de communicatie tussen mensen ingewikkelder en moeizamer dan vaak nodig is. Zo moeizaam en ingewikkeld dat falende communicatie een vooraanstaande positie heeft bereikt op alle fronten. Communicatie is een wetenschap geworden terwijl het in de eerste plaats vooral een gevoel zou moeten zijn. We kunnen nog heel wat leren van katertjes.

En…kom even zo goed eens rustig langs. Ik wacht zeker een kwartier voordat ik me tegen u aan nestel en mijn kopje op uw been leg.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://politiek.wordpress.com

Published in: on 18 september 2006 at 3:18  Geef een reactie  

Ho maar weer

Zojuist hoor ik dat er een non is doodgeschoten in Somalië. Zij werkte in een ziekenhuis maar ondanks haar menslievende instelling vond iemand het  nodig om haar te vermoorden, als vertegenwoordigster van een religieuze richting.

Daar was ik nou precies bang voor. De vele aanhangers van de RK-kerk lopen gevaar door een ongelukkige uitspraak. Die was met iets meer kritische zin te voorkomen geweest.

Eerlijk gezegd hoeft de Paus van mij helemaal zijn excuses niet aan te bieden. Daarvoor was de uitspraak veel te onbelangrijk. Zijn spijtbetuiging zou meer dan genoeg moeten zijn. Jammer genoeg zijn veel scherpslijpers die er voordeel in zien om de zaak op de spits te drijven. Met die werkelijkheid moeten we helaas dagelijks leven en…rekening houden. Niet terwille van onszelf maar van degenen die ons lief of toegewijd zijn.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Published in: on 18 september 2006 at 11:08  Geef een reactie  

Gods vlindertuin (2)

Ik sta nu natuurlijk weer te kijk als vijand van het vrije woord. Dat dacht ik wel: negatief interpreteren valt altijd het gemakkelijkste.

Goed, het goede nieuws is dat er tegenwoordig regiosoaps worden gemaakt. Tukkers spreken Tuks, Limburgers spreken Limburgs en ga zo maar door. De maker van deze regionale soaps belooft dat de acteurs wat minder “dom” op elkaar zullen reageren dan in de landelijke soaps. Nou, dat zou al een hele vooruitgang zijn.

De behoefte aan regionale soaps komt voort uit de schaalvergroting van de samenleving. Naarmate we meer een onderdeel gaan vormen van het grote Europa, willen we ook meer de veiligheid van de eigen lokale gemeenschap voelen. Kan geen kwaad. De soaps zijn trouwens met moeite verstaanbaar voor iemand buiten de desbetreffende regio’s. Alleen met heel geoefende oortjes lukt dat.

Nog mooier was de ontdekking van het waarschijnlijk meest rijke natuurgebied ter wereld aan de noordkust van Papoea. Papoea is het niet-bezette deel van Nieuw-Guinea. Er leeft een ongelofelijke variëteit aan vissen en andere zeedieren, koralen en planten. Het eerste wat in mij opkwam was de aanleg van een brede boulevard langs de kust met torenhoge hotels en grote parkeerplaatsen. Kiosken met frisdranken en ijs op een bloedheet strand, duikinstructeurs en glassbottomboats, snorkelende massa’s. Waar de natuur rijk is, daar moet dat onmiddellijk geëxploiteerd worden voor menselijke rijkdom. 

Het is niet meer nodig. Het gebied wordt al bedreigd door Indonesische vissers en de olie-industrie op Papoea. De houtkap op Nieuw-Guinea houdt niet op bij de grens tussen Indonesië en Papoea.

Het zou toch prachtig zijn als we nu eens kans zagen zo’n rijk natuurgebied in ere te houden. Wat zou het niet mooi zijn als de dieren en planten zich daar naar eigen inzicht zouden kunnen voortplanten. Gods vissentuin, zal ik maar zeggen. Eén plaats op aarde moet toch ongestoord de weelderigheid van de natuur kunnen herbergen?

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Published in: on 18 september 2006 at 7:07  Geef een reactie  

Verschrikkelijk

Zaterdagochtend op de parkeerplaats voor de slijterij. Drank is een van de twee zonden die ik nog wel graag belijd. `Kaj, ga je mee naar binnen, anders moet ìk straks de doos met flessen sjouwen.`In een puberale opwelling roep ik. `Nee, dat doe ik niet. Ik ben verschrikkelijk, Ciska Dresselhuys heeft het vorige week nog gezegd.` Ik weet niet wat dat is maar twee tellen later sta ik toch naast mijn vrouw in de winkel en dertig tellen later sjouw ik de doos naar buiten. Even later speelt zich hetzelfde af met het wegbrengen van oud papier maar dan houdt het ook op. Zelfs voor mij is tweemaal per dag een puberale bui genoeg.

Die middag lopen we toevallig in de Mandersloostraat, de langste winkelstraat van mijn stad. Ik kijk om me heen en zie de mensen in de ogen. Koopgrage vrouwen, zuinige mannenbekjes en andersom. Dat hangt van de winkel af. In elke winkel proberen de mannen hun vrouw te overtroeven als het gaat om kennis van zaken. Ja zeker, ze stralen kennis uit. Kennis, die met een beetje geluk één pagina voorloopt op die van de vrouw. Met een beetje pech is het achterhaalde kennis maar lijkt het toch nog heel wat.

Dan weet ik het. Die mannen doen de hele dag, en misschien ook de nacht, hun best om net iets beter te lijken dan die vrouwen. Die vrouwen geloven erin of…ze hebben elk geloof al lang verloren. Nee, beste Ciska, mannen zijn eigenlijk alleen maar eigenwijs, betweterig, dominant, stuntelig, bij tijd en wijle onhandig en agressief en vooral angstig hun gezag te verliezen. Die vrouwen zijn blind, een beetje dom, gauw afgebluft, angstig hun man te verliezen, onbegrijpend en soms ook wat naïef.

Mannen en vrouwen zijn niet verschrikkelijk. Het is verschrikkelijk.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Published in: on 17 september 2006 at 3:08  Comments (1)  

Op deze rots…

De column zat al helemaal uitgewerkt in mijn hoofd. Ik zou willen ingaan op de blooper van de Paus van afgelopen week maar ik zie ervan af.

Ik zie het al helemaal voor me: een regen van dyslectische briefjes door de deur en een reeks van mensen die me op straat aan willen spreken. Nee, het lijkt me niets. De kans dat de mensen mijn bedoeling missen, is me te groot.

Echt erg is het allemaal natuurlijk niet. Ik ben niet verantwoordelijk voor zo’n slordige twee miljard mensen in de wereld en een schat aan roerend en onroerend goed. Toch heb ik geleerd dat vooral mijn tegenstanders er altijd op uit zijn mijn woorden verkeerd te begrijpen en liefst negatief. Ik heb ook ervaren dat het grote publiek niet altijd even analytisch naar mijn teksten kijkt. De wereldbevolking interpreteert en dat gebeurt meer met de onderbuik dan met het verstand. Het is ook bijna niet anders mogelijk want overheden bieden aan mensen zelden of nooit de kans om het verstand te ontwikkelen.

Ik ga dus niet beginnen over de pauselijke blooper. Ik ga niet in op de mogelijkheden van zelfkritiek en ik bespreek geen communicatieve vaardigheden van mensen met grotere verantwoordelijkheden dan ik. Ik schrijf gewoon een lekkere column over de gedachten die vandaag in mij opkwamen.

Daarmee maak ik mezelf veel geloofwaardiger dan door het spiegelgladde ijs te betreden van kritiek op de “rots waarop ik mijn gemeente vestig”. Geloofwaardigheid, wat een mooi begrip in dit verband, daar gaat het om. Dat is me meer waard dan onfeilbaarheid.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Zie ook eens: nieuwsvan.nu

Published in: on 17 september 2006 at 11:33  Geef een reactie