In den beginne

Een paar columns geleden sprak ik over de initiële periode die bepalend was tot in lengte van jaren.

Naar aanleiding daarvan ben ik gaan lopen mijmeren over mijn eigen beginfase, de periode die bij dieren wel inprentingsfase wordt genoemd. Wat mij betreft is die term ook op mensen van toepassing omdat een groot deel van ons denken en handelen bestaat uit kopieergedrag. In dat opzicht is de opeenvolging van slachtoffer naar dader niet zo bijzonder.

Van de eerste drie jaar weet ik niet zoveel meer en dat schijnt normaal te zijn. Toch nog iets dus. Daarna beginnen de herinneringen, bijvoorbeeld het feit dat mijn eerste vriendje een vriendinnetje was. Ja, voorkeur verloochent zich niet, zeker niet in die onbevangen jaren.

Natuurlijk was mijn moeder er. Een bijzonder mens, inzoverre dat zij briljant was. Zij was briljant terwijl mijn vader alleen maar goed kon leren. Mijn moeder was kandidaat-notaris  maar ze kapte haar loopbaan af toen ze met mijn vader trouwde. Zo ging dat in die tijd.

Dat had een voordeel. Ik hoefde niet naar een kinderopvang want mijn moeder was altijd thuis. Ze las, speelde piano en breidde en had een hulp in de huishouding voor een halve dag in de week. De was ging de deur uit en de enige huishoudelijke activitieit die ik haar ooit heb zien uitvoeren was koken. Best belangrijk natuurlijk.

Briljant als ze was, was ze ook heel erg `bèta` en dat bracht een wat koele zakelijke benadering van problemen met zich mee. Een echte, warme moederkloek is ze nooit geweest en dat leverde het eerste obstakel in mijn leven op, de ontwikkeling van mijn gevoelsleven. Het leidde tot een eeuwigdurend getormenteerde relatie met vrouwen.

Het tweede obstakel ontstond toen ik veertien was en ze aan kanker overleed. Had ik in de eerste jaren de warme kloek gemist, nu ontbrak het mij in mijn puberteit aan haar scherpzinnigheid.

Maar ja, de inprentingsfase was toen al voorbij. Pubers beginnen met hun zelfontwikkeling, ze nemen voor het eerst het stuur in eigen handen al rijden ze meer dan eens aan de verkeerde kant van de weg. Dat deed ik ook. Terug naar de inprentingsfase.

Uit mij  jonge jaren weet ik ook nog dat mijn veel oudere broer , al weer bètagymnasiast, mij trakteerde op verhalen uit de Griekse en Romeinse mythologie en geschiedenis. Levendig staat mij nog zijn vertelling van de `tocht van de tienduizend van Xenophon`voor ogen. Niet door de tv maar door zijn beeldende verhaaltrant. Later heb ik op school kunnen controleren of hij er niets bijgelogen had.

Hoe dan ook, die beginjaren zijn van veel betekenis geweest voor mij. Reizen over de aardbol en reizen door de geest werden mijn grote droom. Een droom die ik nu als journalist/schrijver waarmaak.

Gek genoeg komt in het bovenstaande mijn vader niet voor hoewel hij heel dominant was. Nou ja, dat probeer ik te voorkomen als het om mezelf gaat. Met wisselend succes, eerlijk gezegd.

Inprentingsfase of niet, kopieren of niet, belangrijk blijft hoe je zelf de uitvoering vormgeeft. Al je fouten in de schoenen van je ouders schuiven is daarvan de slechtste variant. Daarmee druk je ten slotte alleen maar uit dat je zelf niemand bent. Dat geldt ook voor de daders die ooit slachtoffer waren.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek wordpress.com

 

 

Advertenties
Published in: on 10 september 2006 at 10:37  Geef een reactie  

The URI to TrackBack this entry is: https://politiek.wordpress.com/2006/09/10/in-den-beginne/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: