Ik ben dus één van die suffe spaarders die de Postbank spekt. Ik heb geen grote aandelenpakketten en geen hoogwaardige spaarrekeningen, geen opties of andere gelukszoekerige eigendommen. En ja, dat is suf.
Dat wil zeggen, het particuliere bedrijfsleven laat zijn aard opnieuw zien en buit de klant, de spaarder, uit terwille van de goede cijfers. Medewerkers ontslaan en spaarders of premiebetalers uitbuiten, dat mag in onze vrijemarkteconomie allemaal. Moeten die mensen maar beter opletten.
Dat laatste motto reserveer ik overigens liever voor “beleggers” die met open ogen in fondsen stappen waar mega-opbrengsten worden beloofd tot op de dag dat de hele organisatie ineens blijkt te zijn opgedoekt. Tienduizend euro kwijt. Dat is pas suf!
Het zijn de uitwassen van het groot-ondernemerschap. Logischerwijze zou de minimumrente die banken aan spaarders uitkeren altijd één procent boven het inflatiepercentage moeten liggen. Zoniet, dan werken de banken mee aan de verarming van de samenleving. Want die spaarders willen niet, die willen geen grote risico’s lopen. Ze willen tegen een redelijke vergoeding wel hun geld uitlenen dat dan ook nog op een nette manier gebruikt hoort te worden. Dat is toch niet zo moeilijk te begrijpen? Dat is niet suf maar verstandig.
Jawel, dat is wel moeilijk. Het is altijd moeilijk te begrijpen dat mensen verantwoordelijkheid voor zichzelf nemen. Dat gaat verder dan het betalen van een zieketekostenpremie of het bestuderen van doktersfacturen. Zo kwam ik er kortgeleden achter dat het basisonderwijs tegenwoordig zo goed als helemaal op vrouwen drijft. De juf, de frik, voor de klas met kleine kinderen. Vanwege het verzorgingsinstinct natuurlijk. In het voortgezet onderwijs liggen de verhoudingen aanzienlijk anders. Daar is de man nog altijd volop vertegenwoordigd. Zijn er geen hoog opgeleide vrouwen genoeg voor het voortgezet onderwijs?
Jawel hoor, maar ze willen niet. Ze willen ook als maar niet door dat glazen plafond van Mees en Plasterk heen. Ook douwen die twee de “wijven” een lading dynamiet in de kont, het wil maar niet lukken. Zelfs Opzij met z’n hele rimram verandert daar niets aan. En waarom niet? omdat ze te beroerd zijn of misschien suf?
Nee, doodeenvoudig omdat ze niet willen. Dat is de manier waarop mensen hun eigen verantwoordelijkheid nemen maar natuurlijk kunnen ze daarin wel gestuurd worden. Soms.
Dat is vooral het geval als het om overzichtelijke, kleinschalige zaken gaat zoals het burgemeestersreferendum in Utrecht. Daar heeft een groep betweters de bevolking wijsgemaakt dat het niets uitmaakt wie van de twee PvdA-coryfeeën burgemeester wordt. Dat is natuurlijk ver bezijden de waarheid want juist in de burgemeestersfunctie maakt de persoonlijkheid en de capaciteiten van de man of vrouw die het ambt uitoefent veel uit. Even zo goed kwam maar een uiterst klein aantal Utrechters opdagen tijdens het referendum.
Gehersenspoeld over de waarde ervan en daardoor overtuigd van de suffigheid van degenen die wel gingen stemmen. Eigenlijk mogen we blij zijn want het maakt duidelijk dat het referendum in Nederland geen toekomst heeft. Kiezers laten de oren hangen naar iedereen die zegt dat ze vooral niet moeten komen stemmen. Daarmee ontnemen zij de Utrechters de kans om zelf na te denken en hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. En zeker, de Utrechtse bevolking reageerde suf.
Een referendum schreeuwt om eigen verantwoordelijkheid maar die hebben zij niet genomen. Als excuus verwezen zij naar eindeloos gepapegaaide opvattingen van een aantal stemmingmakers. Erg suf.
Als ik een kamp van Al Quaida binnenren onder het uitstoten van anti Islamitische kreten, is de Nederlandse overheid dan gehouden mij bescherming te bieden? Ligt daar niet de grens tussen de eigen verantwoordelijkheid en dat wat de gemeenschap kan opbrengen? Of ligt die al dichterbij? Als je willens en wetens een bevolkingsgroep kwetst en beledigt, moet de overheid je dan nog steeds beschermen of had je beter moeten weten?
Uitgerekend de VVD heeft in haar beginselprogramma staan dat ze de vrijheuid hoog in het vaandel heeft geschreven maar niet ongebreideld. Het gaat om vrijheid in verantwoordelijkheid. Dat is terecht omdat anders de vrijheid van de grootste schreeuwlelijk allesbepalend gaat worden. Bijvoorbeeld de vrijheid van Joost Eerdmans die in zijn “column” bij BNR niet veel verder komt dan een platte scheldpartij, ontbloot van iedere vorm van gedachtenvorming.
Hij zal het als zijn verantwoordelijkheid zien zijn publiek volop te bepakken met onvrede en wraakgevoelens. Pass als hij daarin is geslaagd, kraait hij victorie. Maar niet zolang want als de ontevreden massa haar gevoel voor verantwoordelijkheid kwijtraakt, zal hij het eerste slachtoffer zijn. De geschiedenis toont aan dat oproerkraaiers altijd stikken in hun eigen herrie. Dat is echt hun eigen verantwoordelijkheid.
Tot sterkte,
Kaj Elhorst
Service
