Vanmorgen las ik op Nederkrant één van de vele clichéverhalen waarin de Amerikanen “op de blote knieën” worden bedankt voor hun handelen in de tweede Wereldoorlog. Zij hebben zich kosten nog inzet en opofferingsgezindheid gespaard. Het bekende verhaal van eeuwige dankbaarheid. Dankbaarheid die we moeten betonen door nooit een kritisch geluid te laten horen in de richting van God’s own Country.
Het is immers onze belangrijkste bondgenoor! Een bondgenoot die ons liet vallen tijdens de politiionele acties in Indië (hoe je daar ook tegenaan kijkt, het blijft gedrag van bondgenoten onderling). Een bondgenoot ook die zonder problemen Nieuw-Guinea ons uit de handen rukte om het tussen de vraatzuchtige kaken van Soekarno’s Indonesië te proppen. Een bondgenoot die een zinloze oorlog in Vietnam begon, die Latijns Amerikaanse dictaturen overeind houdt, die ons overspoelt met nodeloos wapentuig en daarmee zij zakken vult en die ons in ee heilloze oorlog in Irak meesleepte. Ik ben diep dankbaar.
Tegenover deze eeuwige dankbaarheid moet natuurlijk ook iets van eeuwige haat staan. Alles bestaat immers bij de gratie van zijn tegendeel. Geen zomer zonder winter, geen licht zondertunnel. Dat klopt. Ik heb de schurft aan Spanjaarden, die ultrakatholieke massamoordenaars met hun inquisitie die zich kosten nog moeite hebben gespaard onze steden en dorpen vierhonderd jaar geleden plat te branden, vrouwen, kinderen en mannen te vermoorden en te verkrachten. Als klap op de vuurpijl hebben ze in 1584 onze Prins Willem van Oranje laten vermoorden. Heiligschenners, papen en duivelsdienaren zijn het! Ik zit wel met wat problemen, mijn schoonzoon is een Spanjaard, ik eet spaanse sinaasappelen, ik was ooit in Spanje met vakantie en Gaudi was een Spanjaard. Misschien maken Ariel Bruéns en ik samen wel een eeuwige rotzooi van deze wereld!
Tot sterkte,
Kaj Elhorst
